#131 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor you me at six

Wat ik heel erg merk is dat het dit jaar de comeback is van verschillende bands en artiesten. Bands zoals Snow Patrol kwam met nieuwe muziek en overwonnen zichzelf met een mega goede plaat en ook Ben Howard maakte een pareltje van een plaat. Voor mij als muziekliefhebber spring ik bij elke nieuwe release van de artiesten waar ik van hou een gat in de lucht en dans ik door de kamer. Ook deze week kwamen er 2 bands met een nieuwe single en aankondiging van een nieuw album namelijk Deaf Havana en You Me At Six. Vooral de laatste band is een er eentje waar ik heel blij van wordt. Een band die in de UK en US onwijs grote following heeft en in Nederland blijft het nog altijd een beetje halverwege steken. Daarom vandaag de aandacht voor You Me At Six met de geweldige nieuwe plaat 3AM.

You Me At Six is een band dat in 2004 opgericht is en grote bekendheid verwierf met hun debuutalbum Take Of Your Colours. Dit album kwam uit in 2008 en won eigenlijk elke prijs die een band kon winnen. In die tijd was You Me At Six nog een fijn pop rock bandje dat in het straatje viel van Paramore, Fall Out Boy, All Time Low en Thirty Seconds To Mars. Ik ken de band ook van deze tijd. Als beginnend muziekliefhebber met een voorliefde voor rock muziek begon ik te luisteren naar You Me At Six en werd weggeblazen door het geluid van You Me At Six. In die tijd luisterde ik ook veel naar vergelijkbare bands zoals Paramore en Fall Out Boy. Op het tweede album Hold Me Down werd ik nog verliefder op deze band aangezien daar Underdog op stond. Het nummer dat ik nog steeds op elk moment kan luisteren. Als ik boos ben, als ik verdrietig ben maar met meest als ik vrolijk ben. Altijd ben ik ze blijven volgen. Het ene album wat minder als de andere maar je hoort de band volwassen worden en je hoort dat hun sound elke keer weer aan het ontwikkelen zijn. Bij het vierde album Cavalier Youth is het toppunt bereikt. Dit album zet You Me At Six definitief op de kaart als een van de grotere punkpop bands van de UK. Met dit album staan ze in uitverkochte zalen en op de grootste festivals En als kers op de taart wordt zelfs een afgeladen Wembley aangedaan. Het vijfde album Night People deed voor mij niet zoveel dus ik was een beetje bang dat ze het niveau niet meer gingen vasthouden maar afgelopen week kwam daar ineens 3AM.

In de afgelopen 14 jaar dat de band bestaat maakte ze vooral catchy pop rock liedjes. Grootste nummers met een hoog meezing gehalte. Liedjes die over gebroken liefdes gingen, angst van het ouder worden en donkere dagen in het leven. Ik durf wel te zeggen dat ze hierin groot zijn geworden. Maar 3AM geeft het de start aan van een begin van verandering. Het nummer opent met synths en een explosie van riffs. Op 3AM neemt You Me At Six afstand van de sound die ze nummer 1 albums en uitverkochte shows gaf. De nieuwe sound is slick en onwijs lekker maar het meest belangrijke is dat het niet meer blijft hangen in 2008. You Me At Six volgt de trend van bands om de pop rock sound helemaal om te gooien. Eerder volgde al pop rock lievelingetjes als Fall Out Boy en Paramore al. Ik denk een goede zet want met deze sound spreekt You Me At Six een groter publiek aan.

Advertisements

#130 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor Billy Raffoul

In de afgelopen weken kom ik steeds vaker artiesten tegen die de muziek van hun ouders belichamen. Alles wat vroeger op de platenspeler lag of als een cd gekocht werd, laten ze doorsijpelen in de muziek die deze artiest maakt. Persoonlijk merk ik ook veel van de muziek waar ik vroeger mee opgegroeid ben en deze muziek nog steeds als rode draad door mijn leven loopt. Zonder de flinke dosis Fleetwood Mac en Crosby, Still, Nash and Young had ik denk ik niet zo’n een enorme liefde ontwikkeld voor singer-songwriter, country en folk muziek. De volgende artiest past precies in het hoekje Fleetwood Mac. Zijn naam is Billy Raffoul.

Raffoul groeide op met een creatieve familie in een klein boerendorpje genaamd Leamington in Ontartio, Canada. Zijn moeder was een artiest, schrijver en lerares en vaders zat in de muziek. Jody Raffoul was een singer-songwriter en de plaatselijke held van het boerendorpje aangezien hij vaak opende voor grote artiesten als Bon Jovi en Joe Cocker. Raffoul kreeg dus al op jonge leeftijd de juiste muziek mee die hem later de artiest maakte wie hij is. Raffoul verteld in een interview: The Beatles were like Jesus in our House. Kijk zo moet je opgevoed worden. Daarnaast maakte de platen van Otis Redding en Sam Cooke veel indruk op hem. Op zijn 10e verjaardag kreeg hij een gitaar en zijn vader begon hem zelf les te geven. Toen hij genoeg geld bij elkaar had gesprokkeld, kocht hij van zijn spaargeld zijn eerste echte gitaar: Een Gibson Les Paul Black Beauty. Vanaf dat moment is Raffoul als een malle gaan schrijven.

I’m Not A Saint is het nieuwste wapenfeit van deze geweldige singer-songwriter. Afgelopen maand tekende hij een spiksplinter nieuw contract bij Interscope Records, een van de grootste recordlabels van Amerika. Het nummer werd samen geschreven met Julia Michaels, de zangeres van het nummer Issues. Je hoort haar ook op de achtergrond van het nummer. En Raffoul verteld dat Michaels ook veel op zijn aankomende EP te horen is. Wat ik zo vet vind aan Raffoul is zijn ontzettend rauwe stem. Zijn stem is vergelijkbaar met die van Springsteen. Doorleeft alsof hij al jaren whisky en sigaretten rookt. Door de verhalende manier van zingen neemt Raffoul je mee in zijn verhaal over het feit dat hij eigenlijk niet zo’n lief jongetje is geweest maar het wel probeert om dit te zijn. In de eerste zin van het nummer is gelijk raak: But I’ve had one too many cigarettes burning up my lungs. Had the taste of one too many lips hanging of my tongue. Kortom geen liedje waarin Raffoul verteld dat hij het braafste jongetje van de klas is geweest. Na een paar keer luisteren betrap ik mijzelf er vooral op dat mee ga met de tekst en denk na over alle dingen die hij bezingt die iedere jongeren in Nederland en ver daarbuiten wel eens stiekem gedaan heeft. I’m Not A Saint is een groeibriljantje en ik denk dat er in Raffoul zeker potentie zit. 

 

#128 Easy Sunday

Image result for hein cooper

Zondag is altijd de dag van de fijne momenten. Je bent met familie of je bent met vrienden ergens in een parkje heerlijk aan het genieten van de geluiden die er om je heen worden waargenomen, kinderen die aan het spelen zijn of er is een hond die blaft. Deze fijne momenten in het leven worden altijd omlijst door muziek. Tenminste in mijn geval. Elk moment is een soundtrack. Dit dacht Hein Cooper ook toen hij begon te schrijven van een liedje dat al een paar dagen in mijn kop zit en perfect is voor een zonnige zondagmiddag namelijk Hear My Voice.

Hein Cooper is een singer-songwriter uit Australie. Op dit moment gebeurd er zo ongelofelijk veel in Australie dat het moeilijk is het land los te laten. In elke hoek van Australie zit wel een goede muzikant. Vorige jaar bracht Hein Cooper het album The Art Of Escape uit. Een prachtig album vol met hele mooie liedjes die geproduceerd werd door door de producer van The National. Dan heb je sowieso goud in handen. De hit single van het album heette Rusty en deze single was goed voor goud in Canada & Australie en de single heeft meer dan 500k views op Youtube. Dit viel ook op bij James Bay, die Hein meenam op tour in Australie en tourde met Lucas Graham door Europa en Amerika. Daarnaast had hij een headline tour door Europa die aan alle kanten uit verkocht.

Hein Cooper groeide voor mij uit als een van de verfijnste singer-songwriters uit Australie. Elke song die hij maakte kwam binnen. Ook Hear My Voice is een liedje wat je aan het nadenken zet. In dit nieuwe liedje laat hij zien dat hij niet bang is om zijn stem te laten horen. Het nummer houdt vast aan een hele fijne melodie met de prachtige herkenbare stem van Cooper. Ook het refrein zit al een tijdje vast in mijn koppie. Van die momenten dat je alles wilt uitschreeuwen omdat je iets dwars zit, dan zet ik even dit nummer op en schreeuw ik het uit door mee te zingen. Cooper verteld over de song:
“This song is about my experiences with falsehood, of hiding behind a version of myself that I’ve built up in a fantasy influenced by all the information thrown at us in 2018.” Cooper has explained. “It’s a conversation that I’m having with myself, basically saying: ‘Are you in there? Coz the guy answering the door is an asshole and there’s gotta be someone else I can talk to!”

 

 

#129 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor matthew and the atlas

Je hebt van die bands die dicht bij jezelf staan. Van die muziek die je na een luisterbeurt in je hart sluit en dan niet meer loslaat. Voor mij zijn dat een hele hoop folk artiesten die ik altijd met mijn hart blijf volgen. Wanneer ze in Nederland zijn sta ik in de zaal en wanneer er een nieuwe single uit is ben ik de eerste die ernaar luistert. Zo’n band is Matthew And The Atlas. Een ongekend goede band die nog veel te onbekend is. Afgelopen week kwam Cali uit en ik zou graag jullie willen voorstellen aan deze band.

Matthew And The Atlas is de band rondom Matthew Hagerty. Een singer-songwriter die weet hoe hij liedjes moet maken. Matthew And The Atlas staat bekend om krachtige, soulvolle Folk met een typisch Britse poprandje. Bands als Bears Den en Mumford And Sons ging Matthew And The Atlas al voor om door te breken met dat typische geluid. Maar nu is het tijd om zelf in de spotlight te stappen. De arrangementen van Matthew And The Atlas is wat deze band zo goed maakt. Matthew Hagerty weet als geen andere hoe die een liedje van begin tot eind moet opbouwen tot de absolute qlimax. Beginnen met een piano of gitaar en eindigen in bombast. En dat met een prachtige typische rauwe stem die door merg en been gaat. Als een band mijn persoonlijkheid zou moeten uitbeelden dan is dat wel Matthew And The Atlas. Lief en altijd op avontuur. In 2014 kwam de debuutplaat van Matthew And The Atlas uit en op dit album zocht hij de grens op van soulvolle folk gemixt met synths en elektronica.

Na het succes van de debuutplaat gaat Matthew verder moet het ontwikkelen van de sound die hij nu beheerst. Cali begint met een prachtige piano die je gelijk meeneemt op je reis. Daarna komt de stem van Hagerty erbij die ondersteund wordt door een elektronisch randje. Het kippenvel slaat dan op mijn armen, elke keer weer. De stem van Hagerty blijft mij elke keer weer boeien en verveeld absoluut niet. Ook op Cali is het weer raak. Wanneer de gitaar er bij komt voel de opbouw aankomen en na mate het nummer vordert vormt er een orkest om het nummer heen. Ik kan er onwijs van genieten. Dit nummer is de eerste single van de nieuwe EP van Matthew And The Atlas en ik hoop dat mensen deze band gaan omarmen zoals ik dat doe.

 

 

#127 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Crooked Colours curt München

Nummers die je na één keer luisteren onder je huid kruipen, het fijnste aan die nummers is dat je weet dat ze niet gaan vervelen en dat ze in de eindlijstjes terecht gaan komen. Ik heb elk jaar een paar nummers die ik door het hele jaar heen luister. Afgelopen weekend deed ik mijn wekelijkse rondje langs alle platformen voor nieuwe muziek en ik stuitte op een band die gelijk mijn aandacht had. Al bij de eerste noten van het nummer wist ik dat dit zo’n nummer zou worden als hierboven beschreven. Een nummer dat zich diep wortelt onder je huid en je niet loslaat tot je het echt zat bent. Dit nummer was Flows van Crooked Colours.

Crooked Colours kwam voor het eerst op de radar in 2013 met de doorbraaksingle Come Down en dat bracht ze op de nummer 1 plek van The Hype Machine en ze vonden een vonden een vaste fanbase over de hele wereld. Het resultaat dat ze meer dan een hype zijn kwam via het album Vera dat in 2017 werd uitgebracht. Alles aan dat album klopt. Nummers die stuk voor stuk goed in elkaar zitten en ook nog eens kneiter catchy zijn. De stem van de leadzanger is zo laidback en te vergelijken met de muziek van Alt J. Hypnotiserend. Maar met het album vestigt Crooked Colours zich in het rijtje van elektronische acts die rising zijn. De nummers van het album werden opgepikt door radiostations als Triple J & BBC Radio 1. Inmiddels staat het album om meer dan 20 miljoen streams op spotify. Op het album staan nummers als I Hope You Get It en Come Back To You maar ook de single die voor mij een van de lekkerste nummers van de afgelopen tijd is namelijk Flows.

Het nummer begint met een heerlijk gitaarloopje en de zang die je gelijk mee nemen aan de hand. Je zit gelijk in een soort trance als het nummer verder druppelt en na een tijdje kickt de bass in. Ik kan al moeilijk stil zitten wanneer ik muziek hoor maar bij dit nummer kan ik amper stil zitten. Zoals mensen altijd tegen mij zeggen: Luuk als jij iets goed hoort dan gaat je hoofd als een soort jaknikker op en neer. Nou stel je dat voor als je dit nummer hoort. Het nummer gaat pas los na het refrein. Met die beat wil je alleen maar dansen. Tenminste dat heb ik. Godsamme wat een track is dit zeg. Glass Animals meets Alt J alleen dan stiekem nog een tikkeltje beter durf ik wel te zeggen. Dit is zo’n band die het uitstekend op een groot festivalveld zou doen. Iedereen met een biertje in de hand, iedereen die losgaat op Flows.

 

 

#127 Het-Midden-in-de-week-liedje

Afbeeldingsresultaat voor tors band

Als ik niet kan slapen dan pak ik mijn Marshall koptelefoon en ga ik rondstruinen op YouTube & Spotify op zoek naar de nieuwste pareltjes of ruwe diamanten. Dit is ook wat er vrijdagnacht gebeurde. Ik lag nog klaarwakker in bed en begon te zoeken naar nieuwe muziek en plots was daar een band, deze band genaamd Tors. Als een soort van Red Bull kickte Tors in. En dan vooral het nummer We Say No. Daarom stel ik jullie vandaag voor aan het verslavende We Say No van Tors.

Tors bestaat uit 3 personen waarvan 2 broers. Matt en Theo vormen de muzikale breinen van deze band uit de UK. Ze begonnen hun carrière vooral achter de schermen. Zo schreven ze voor series de muziek en vooral de muziek die onder de UK hit serie Skins zat was een enorm succes. Ze wonnen er een aantal prijzen voor. Naast dat ze onwijs druk zijn met Tors op dit moment schrijft Matt nog muziek voor, ja echt je leest het goed, Japanse en Koreaanse K pop bands. Fantastisch. Tors is vernoemd naar een aantal rock formaties uit Devon, daar waar Matt en Theo Weedom vandaan komen. Grappig feitje is dat de broers kleinzonen zijn van een beroemde gitarist uit de jaren 60 namelijk Bert Weedom. Schrijver van Play In A Day, een boek waar muzikanten bij zwichten. Om er een paar te noemen Eric Clapton, Paul McCartney & John Lennon. Zeker niet de minste.

We Say No komt van van de debuut EP ‘Wilder Days. Het nummer gaat over een flinke depressie en over de vloedgolf van onzekerheid die daarbij komt kijken. Matt zegt over het nummer: ”As a band we’ve been knocked back enough times that building ourselves back up turns into it’s own little art form, it’s like breathing, you have to get deflated to let the air in again.” Een heftig thema voor een nummer wat onwijs vrolijk in het gehoor ligt. We Say No is een welbekend oorwormpje. Na een paar keer luisteren ben je om. Je hoort de muzikaliteit van de broers en daarnaast is het schrijfwerk van de jongens gericht om hits te kunnen produceren. Komende zomer staan ze op The Great Escape het grootste showcase festival van de UK en kunnen ze laten zien waarom het zo’n talentvolle band is.

 

 

#126 Easy Sunday

Afbeeldingsresultaat voor hazlett first world problems

Je hebt soms van die artiesten die je dan tegenkomt en hem dan gelijk af zet doordat je weer ergens verder op klikt.Zeker met een doorklikgedrag dat ik heb op YouTube. Maar soms heb je van die artiesten die je vastgrijpen en je niet meer loslaten. Dan is er nergens meer een reden toe om door te klikken. Ik had dat deze week met Hazzlet. Dus daarom stel ik jullie deze week voor aan deze ruwe diamant.

Na jaren het werk achter de schermen te hebben geleverd als ghostwriter voor vele artiesten en als tour muzikant meegereist te hebben over de hele wereld vond Hazlett het wel eens tijd om zelf in de spotlight te gaan staan. En mijn god wat ben ik blij dat hij dit gedaan heeft want het resultaat is een pareltje. De muzikant uit Brisbane heeft een van die stemmen die je eens per jaar tegenkomt. Denk aan Ben Howard, James Vincent Mcmorrow en Rag ‘N’ Bone Man die ook kwamen aanwaaien met een heel uniek stemgeluid en die daarin uit blonken in combinatie met de prachtige muziek die ze maakte. Hazlett heeft een hele eerlijke zangstem, je wilt hem geloven in alles wat deze man zingt. Eerlijk en toch echt prachtig.

First World Problems is een mix van indie en synthpop en dat gemixt met  een hele softie tekst. Zo zingt Hazzlet, “I’m usually not the talking type,I guess I just save it up and I write it down in a song” Nou wat ben ik blij dat hij op deze manier liedjes schrijft. Het liedje voelt heel fijn aan. Alsof je een trui past en dat deze dan echt perfect zit. De stem van Hazzlet maakt het liedje en je droomt verder in de tekst als je even je ogen dicht doet. First World Problems is een van eerste liedjes die hij gedeeld heeft en als dit het niveau is dan kunnen we nog een hele hoop verwachten van deze man uit Brisbane.