#134 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor eves karydas

Het leuke aan muziek ontdekken is het gevoel dat je bij een nummer krijgt wanneer je het voor het eerst luistert. Die momenten zijn er om te koesteren. Het ene moment dan lach jezelf helemaal suf omdat het totaal niet je ding is maar er zitten ook momenten tussen waar je achterover gaat zitten in je stoel en er echt even de tijd voor neemt om alles lekker even te laten bezinken. Bij sommige nummers en artiesten zie je gelijk dat ze op het goede pad zitten. Een voorgevoel die ook niet meer weg gaat. Ik heb dat voorgevoel al vaak gehad en bij sommige artiesten werd het daadwerkelijk ook waargemaakt, bij andere misschien wat minder. Het voorgevoel van de aankomst van een nieuwe ster had ik vorige week weer met Eves Karydas. Een jong meisje uit Australië die onwijs lekker indie pop maakt. Ik stel haar daarom heel graag aan je voor met de single Damn Loyal.

 

Op een leeftijd van 13 jaar begon Hannah Karydas met optreden op de plek waar ze vandaan kwam, Cairns een tropische stad in het noorden van Australie. Op een leeftijd van 12 raakte ze verliefd op de muziek van haar ouders. Vooral de muziek van Joni Mitchell was haar favoriet en door haar begon ze met het schrijven van liedjes. Op haar 16e verhuisde ze naar het totaal andere Brisbane met haar ouders. Een cultuurshock want hier kwam ze weer in aanraking met de muziek wat destijds populair was: Taylor Swift was in opkomst en Hilary Duff was de koningin. Na de High school skipte ze universiteit om zich te gaan focussen op muziek. In Brisbane leerde ze haar eerste manager kennen en via deze manager kreeg ze een publishing deal en begon ze zelf muziek te produceren in haar kamertje. Op jonge leeftijd werd ze dus al voor de leeuwen gegooid en dat hoor je ook heel erg terug in haar muziek. De volwassenheid van toch een relatief jong meisje. Zoals vele artiesten is LA het walhalla om zich in de muziek te storten en het avontuur op te zoeken en zo deed Hannah het ook. Toch was LA niet helemaal wat ze ervan had verwacht. Vele feestjes vol met drugs en slechte productie sessies met producers die er niks om gaven. Toch zette ze door. Ze zegt over deze trip: “The air is just buzzing. People are sitting in cafes writing screenplays, and everyone feels like they’re part of the same crazy journey. Which I like being a part of because it feels like a no-judgment zone.”  Toch verhuisd ze naar de UK op haar 21e. Daar kwam ze in aanraking met Island Records. En niet op een manier als artiest maar ze zat vaak in een koffietentje waar de medewerkers van Island ook aan het werk waren. Ze werden vrienden maar ze vertelde hen niet dat ze een artiest was. Zo kwam ze in aanraking met verschillende mensen zoals Sam Dixon (producer van o.a Sia en Adele) & Chris Zane. Na een tijdje doorzetten werd ze getekend door Island Records en een droom was geboren.

 

Op 28 September brengt ze haar eerste album uit en ik denk dat het wel ergens een beetje gaat opvallen. Zeker in Australië is ze er eentje om rekening mee te houden. Er is een hype om haar heen die moeilijk los gelaten kan worden. Iedereen zit met smart te wachten op het album van dit meisje. De muziek van Eves Karydas is te beschrijven als catchy indie met een onwijs poppy randje. Beetje in het straatje van Sia en Lorde. Damn Loyal neemt je gelijk mee in de gedachte van Eves. De hele attitude van Eves hoor je goed terug in het nummer en het heeft een refrein die gelijk zich in je kop settelt: “You know that I’m damn loyal and I know how to turn you on. But don’t abuse my loyalty. If you want someone, then, you’re on”. In het nummer bezingt ze hoe belangrijk ze loyaliteit vind als ze zich settelt met iemand en dat je dan ook intens kwetsbaar kan zijn. En dat met een dromerige stem die mij alleen maar nieuwsgieriger maakt naar wat ze nog meer kan.  

 

Advertisements

#133 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor Boston manor

Al vanaf jongs af aan ben ik bezig met muziek en het ontdekken van muziek. Nooit werd ik gestuurd door wat er gaande was in de top 40 of wat vrienden van mij luisterde. Mijn eerste bandjes die ik luisterde waren dan ook Panic! At The Disco, Fall Out Boy en Paramore. Heerlijke pop punk waarmee je door de hele kamer kon stuiteren en lekker kon meeblerren. In de afgelopen jaren ben ik toch meer naar de rustige kant van de muziek getrokken maar af en toe sijpelt er een weer een rockband tussendoor die ik dan kapot luister. Ik kan er nog steeds enorm van genieten. Een band die mijn aandacht de afgelopen jaren trok was Boston Manor. 7 September komt het debuutalbum uit van deze mannen maar de het warmmakertje is een onwijs strakke single: Bad Machine. Maak kennis met Boston Manor.

De van Boston Manor komen uit Blackpool en ze maken steengoede pop rock muziek. In 2013 dachten 5 vrienden laten we een band beginnen die niet zo standaard klinkt als alle andere pop rock bands die er in overvloede zijn. Boston Manor flikte het. In 2014 bracht de band 2 EP’s uit die gelijk door de grote muziekblogs opgepakt werden en ze bombardeerde tot een band om naar uit te kijken. Alles verliep zoals een jongensboek: de EP’s werden goed ontvangen, ze tekende een platencontract bij een groot indie label en brachten een debuutplaat uit. Echter bleef de muziek van Boston Manor steken bij de liefhebbers van pop rock. Helaas en jammer aangezien de band strak is, goede liedjes maakt en zanger Henry Cox een fantastische stem heeft. Tot 2 jaar geleden Boston Manor ineens op de afspeellijst van BBC Radio One kwam. Het nummer Laika werd opgepikt en ineens was er een heel mainstream publiek erbij die kennis maakte met Boston Manor. Ook ik kwam achter deze band door BBC Radio One. Laika stond hoog in mijn meest afgespeelde nummers van dat jaar.

Sindsdien ben ik de mannen blijven volgen en dus komende 7 september komt het tweede album uit en de voortekenen zijn goed, want naast Bad Machine kwam ook Halo ook. Een steengoed nummer dat laat horen dat Boston Manor in de afgelopen jaren een eigen sound heeft kunnen creëren en laat de enorme groei als band zien. Bad Machine is een duister nummer en zeker als je de videoclip bekijkt snap je waarom. De videoclip komt dan ook uit het geniale brein van zanger Henry Cox. Maar wat een nummer. Bij de eerste luisterbeurt werd ik als luisteraar weggeblazen. Bad Machine is een nummer met ballen. Daarnaast heeft het een refrein die je na een paar luisterbeurten keihard meezingt. Het is een anthem die ook voor de neutrale luisteraar genieten is geblazen. Kijk naar Nothing But Thieves die het ook flikte. Nu is het tijd voor Boston Manor.  

 

#132 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Dat Nederland een gezonde bandjes cultuur heeft dat is inmiddels wel duidelijk met de o.a de Popronde en de verschillende prijzen zoals de Grote Prijs van Nederland. Bands als EUT, The Brahms, Ronde spreken inmiddels een grote menigte aan. Het grote land aan de andere kant van de Noordzee doet het daarin eigenlijk nog iets beter. De UK is een broedplaats voor goede bands. Jonge bands met goede liedjes. De ene misschien wat beter dan de andere maar dat de bands als paddestoelen uit de grond schieten dat is een feit. Zo’n band die op het punt van doorbreken staat zijn The Snuts.

The Snuts zijn misschien wel het meest goed bewaarde geheim van Schotland. Deze erg jonge band is helemaal klaar om de wereld te veroveren. Voor mij is dit zo’n band die ik in mijn hart sluit. Al luisterend naar The Struts schieten de namen van The Kooks & The Wombats door mijn hoofd. Indie pop met een verschrikkelijk catchy randje.Ik hou ervan. De energie straalt er van af. Naamsbekendheid liep de band op door vooral online heel erg druk bezig te zijn. De demo’s die de band maakte kwamen terecht op Soundcloud en Spotify en dit leide tot een heuse hype om de band heen. Vooral het nummer Glasgow werd online een flinke hit. De nummers werden massaal geluisterd online en dit maakt The Struts al een van de spannendste bands uit Glasgow. Met deze naamsbekendheid verkochten ze in december het bekende King Tut’s Wah Wah hut (zegmaar de Paradiso van Schotland) uit en stonden ze al samen op het affiche met indie grootheden The Killers en The Vaccines. In Schotland worden ze inmiddels over getipt als the next big thing en op elk festival staan er mensen te springen om The Struts live te mogen zien.

Seasons is dus de echt eerste single van de band en met dit nummer laat de band zien dat ze echt ongelofelijk veel potentie hebben. Het ligt goed in het gehoor en zit goed in elkaar. Het nummer start met een heerlijke gitaarriff en couplet. Daarna kickt het refrein in. Het refrein blijft lekker hangen en dat is altijd een goed teken. Het nummer is meeslepend en je voelt de energie van een jonge band die op het punt staan om de wereld te veroveren. Met Seasons laat de band zien dat ze naar voren stappen en niet meer het goed bewaarde geheim willen blijven. Met nummers als Seasons in hun portefeuille ben ik heel erg benieuwd naar wat ze nog meer in hun mars hebben. En aangezien bands zoals The Kooks en The Wombats ook een opvolger nodig hebben, schrijf ik The Snuts naar voren.

 

 

 

Jonge bands met goede liedjes.  

#131 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor you me at six

Wat ik heel erg merk is dat het dit jaar de comeback is van verschillende bands en artiesten. Bands zoals Snow Patrol kwam met nieuwe muziek en overwonnen zichzelf met een mega goede plaat en ook Ben Howard maakte een pareltje van een plaat. Voor mij als muziekliefhebber spring ik bij elke nieuwe release van de artiesten waar ik van hou een gat in de lucht en dans ik door de kamer. Ook deze week kwamen er 2 bands met een nieuwe single en aankondiging van een nieuw album namelijk Deaf Havana en You Me At Six. Vooral de laatste band is een er eentje waar ik heel blij van wordt. Een band die in de UK en US onwijs grote following heeft en in Nederland blijft het nog altijd een beetje halverwege steken. Daarom vandaag de aandacht voor You Me At Six met de geweldige nieuwe plaat 3AM.

You Me At Six is een band dat in 2004 opgericht is en grote bekendheid verwierf met hun debuutalbum Take Of Your Colours. Dit album kwam uit in 2008 en won eigenlijk elke prijs die een band kon winnen. In die tijd was You Me At Six nog een fijn pop rock bandje dat in het straatje viel van Paramore, Fall Out Boy, All Time Low en Thirty Seconds To Mars. Ik ken de band ook van deze tijd. Als beginnend muziekliefhebber met een voorliefde voor rock muziek begon ik te luisteren naar You Me At Six en werd weggeblazen door het geluid van You Me At Six. In die tijd luisterde ik ook veel naar vergelijkbare bands zoals Paramore en Fall Out Boy. Op het tweede album Hold Me Down werd ik nog verliefder op deze band aangezien daar Underdog op stond. Het nummer dat ik nog steeds op elk moment kan luisteren. Als ik boos ben, als ik verdrietig ben maar met meest als ik vrolijk ben. Altijd ben ik ze blijven volgen. Het ene album wat minder als de andere maar je hoort de band volwassen worden en je hoort dat hun sound elke keer weer aan het ontwikkelen zijn. Bij het vierde album Cavalier Youth is het toppunt bereikt. Dit album zet You Me At Six definitief op de kaart als een van de grotere punkpop bands van de UK. Met dit album staan ze in uitverkochte zalen en op de grootste festivals En als kers op de taart wordt zelfs een afgeladen Wembley aangedaan. Het vijfde album Night People deed voor mij niet zoveel dus ik was een beetje bang dat ze het niveau niet meer gingen vasthouden maar afgelopen week kwam daar ineens 3AM.

In de afgelopen 14 jaar dat de band bestaat maakte ze vooral catchy pop rock liedjes. Grootste nummers met een hoog meezing gehalte. Liedjes die over gebroken liefdes gingen, angst van het ouder worden en donkere dagen in het leven. Ik durf wel te zeggen dat ze hierin groot zijn geworden. Maar 3AM geeft het de start aan van een begin van verandering. Het nummer opent met synths en een explosie van riffs. Op 3AM neemt You Me At Six afstand van de sound die ze nummer 1 albums en uitverkochte shows gaf. De nieuwe sound is slick en onwijs lekker maar het meest belangrijke is dat het niet meer blijft hangen in 2008. You Me At Six volgt de trend van bands om de pop rock sound helemaal om te gooien. Eerder volgde al pop rock lievelingetjes als Fall Out Boy en Paramore al. Ik denk een goede zet want met deze sound spreekt You Me At Six een groter publiek aan.

#130 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor Billy Raffoul

In de afgelopen weken kom ik steeds vaker artiesten tegen die de muziek van hun ouders belichamen. Alles wat vroeger op de platenspeler lag of als een cd gekocht werd, laten ze doorsijpelen in de muziek die deze artiest maakt. Persoonlijk merk ik ook veel van de muziek waar ik vroeger mee opgegroeid ben en deze muziek nog steeds als rode draad door mijn leven loopt. Zonder de flinke dosis Fleetwood Mac en Crosby, Still, Nash and Young had ik denk ik niet zo’n een enorme liefde ontwikkeld voor singer-songwriter, country en folk muziek. De volgende artiest past precies in het hoekje Fleetwood Mac. Zijn naam is Billy Raffoul.

Raffoul groeide op met een creatieve familie in een klein boerendorpje genaamd Leamington in Ontartio, Canada. Zijn moeder was een artiest, schrijver en lerares en vaders zat in de muziek. Jody Raffoul was een singer-songwriter en de plaatselijke held van het boerendorpje aangezien hij vaak opende voor grote artiesten als Bon Jovi en Joe Cocker. Raffoul kreeg dus al op jonge leeftijd de juiste muziek mee die hem later de artiest maakte wie hij is. Raffoul verteld in een interview: The Beatles were like Jesus in our House. Kijk zo moet je opgevoed worden. Daarnaast maakte de platen van Otis Redding en Sam Cooke veel indruk op hem. Op zijn 10e verjaardag kreeg hij een gitaar en zijn vader begon hem zelf les te geven. Toen hij genoeg geld bij elkaar had gesprokkeld, kocht hij van zijn spaargeld zijn eerste echte gitaar: Een Gibson Les Paul Black Beauty. Vanaf dat moment is Raffoul als een malle gaan schrijven.

I’m Not A Saint is het nieuwste wapenfeit van deze geweldige singer-songwriter. Afgelopen maand tekende hij een spiksplinter nieuw contract bij Interscope Records, een van de grootste recordlabels van Amerika. Het nummer werd samen geschreven met Julia Michaels, de zangeres van het nummer Issues. Je hoort haar ook op de achtergrond van het nummer. En Raffoul verteld dat Michaels ook veel op zijn aankomende EP te horen is. Wat ik zo vet vind aan Raffoul is zijn ontzettend rauwe stem. Zijn stem is vergelijkbaar met die van Springsteen. Doorleeft alsof hij al jaren whisky en sigaretten rookt. Door de verhalende manier van zingen neemt Raffoul je mee in zijn verhaal over het feit dat hij eigenlijk niet zo’n lief jongetje is geweest maar het wel probeert om dit te zijn. In de eerste zin van het nummer is gelijk raak: But I’ve had one too many cigarettes burning up my lungs. Had the taste of one too many lips hanging of my tongue. Kortom geen liedje waarin Raffoul verteld dat hij het braafste jongetje van de klas is geweest. Na een paar keer luisteren betrap ik mijzelf er vooral op dat mee ga met de tekst en denk na over alle dingen die hij bezingt die iedere jongeren in Nederland en ver daarbuiten wel eens stiekem gedaan heeft. I’m Not A Saint is een groeibriljantje en ik denk dat er in Raffoul zeker potentie zit. 

 

#128 Easy Sunday

Image result for hein cooper

Zondag is altijd de dag van de fijne momenten. Je bent met familie of je bent met vrienden ergens in een parkje heerlijk aan het genieten van de geluiden die er om je heen worden waargenomen, kinderen die aan het spelen zijn of er is een hond die blaft. Deze fijne momenten in het leven worden altijd omlijst door muziek. Tenminste in mijn geval. Elk moment is een soundtrack. Dit dacht Hein Cooper ook toen hij begon te schrijven van een liedje dat al een paar dagen in mijn kop zit en perfect is voor een zonnige zondagmiddag namelijk Hear My Voice.

Hein Cooper is een singer-songwriter uit Australie. Op dit moment gebeurd er zo ongelofelijk veel in Australie dat het moeilijk is het land los te laten. In elke hoek van Australie zit wel een goede muzikant. Vorige jaar bracht Hein Cooper het album The Art Of Escape uit. Een prachtig album vol met hele mooie liedjes die geproduceerd werd door door de producer van The National. Dan heb je sowieso goud in handen. De hit single van het album heette Rusty en deze single was goed voor goud in Canada & Australie en de single heeft meer dan 500k views op Youtube. Dit viel ook op bij James Bay, die Hein meenam op tour in Australie en tourde met Lucas Graham door Europa en Amerika. Daarnaast had hij een headline tour door Europa die aan alle kanten uit verkocht.

Hein Cooper groeide voor mij uit als een van de verfijnste singer-songwriters uit Australie. Elke song die hij maakte kwam binnen. Ook Hear My Voice is een liedje wat je aan het nadenken zet. In dit nieuwe liedje laat hij zien dat hij niet bang is om zijn stem te laten horen. Het nummer houdt vast aan een hele fijne melodie met de prachtige herkenbare stem van Cooper. Ook het refrein zit al een tijdje vast in mijn koppie. Van die momenten dat je alles wilt uitschreeuwen omdat je iets dwars zit, dan zet ik even dit nummer op en schreeuw ik het uit door mee te zingen. Cooper verteld over de song:
“This song is about my experiences with falsehood, of hiding behind a version of myself that I’ve built up in a fantasy influenced by all the information thrown at us in 2018.” Cooper has explained. “It’s a conversation that I’m having with myself, basically saying: ‘Are you in there? Coz the guy answering the door is an asshole and there’s gotta be someone else I can talk to!”

 

 

#129 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor matthew and the atlas

Je hebt van die bands die dicht bij jezelf staan. Van die muziek die je na een luisterbeurt in je hart sluit en dan niet meer loslaat. Voor mij zijn dat een hele hoop folk artiesten die ik altijd met mijn hart blijf volgen. Wanneer ze in Nederland zijn sta ik in de zaal en wanneer er een nieuwe single uit is ben ik de eerste die ernaar luistert. Zo’n band is Matthew And The Atlas. Een ongekend goede band die nog veel te onbekend is. Afgelopen week kwam Cali uit en ik zou graag jullie willen voorstellen aan deze band.

Matthew And The Atlas is de band rondom Matthew Hagerty. Een singer-songwriter die weet hoe hij liedjes moet maken. Matthew And The Atlas staat bekend om krachtige, soulvolle Folk met een typisch Britse poprandje. Bands als Bears Den en Mumford And Sons ging Matthew And The Atlas al voor om door te breken met dat typische geluid. Maar nu is het tijd om zelf in de spotlight te stappen. De arrangementen van Matthew And The Atlas is wat deze band zo goed maakt. Matthew Hagerty weet als geen andere hoe die een liedje van begin tot eind moet opbouwen tot de absolute qlimax. Beginnen met een piano of gitaar en eindigen in bombast. En dat met een prachtige typische rauwe stem die door merg en been gaat. Als een band mijn persoonlijkheid zou moeten uitbeelden dan is dat wel Matthew And The Atlas. Lief en altijd op avontuur. In 2014 kwam de debuutplaat van Matthew And The Atlas uit en op dit album zocht hij de grens op van soulvolle folk gemixt met synths en elektronica.

Na het succes van de debuutplaat gaat Matthew verder moet het ontwikkelen van de sound die hij nu beheerst. Cali begint met een prachtige piano die je gelijk meeneemt op je reis. Daarna komt de stem van Hagerty erbij die ondersteund wordt door een elektronisch randje. Het kippenvel slaat dan op mijn armen, elke keer weer. De stem van Hagerty blijft mij elke keer weer boeien en verveeld absoluut niet. Ook op Cali is het weer raak. Wanneer de gitaar er bij komt voel de opbouw aankomen en na mate het nummer vordert vormt er een orkest om het nummer heen. Ik kan er onwijs van genieten. Dit nummer is de eerste single van de nieuwe EP van Matthew And The Atlas en ik hoop dat mensen deze band gaan omarmen zoals ik dat doe.