Month: January 2017

#47 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag waar alles mogelijk is. Of je bent zaterdag lekker uit geweest en hebt een leuk feestje gehad en je denkt dat je vandaag helemaal niks meer kan vanwege de hoeveelheid drankjes of je hebt een zondag waar je lekker aan de studie bent. Wat is er dan fijner dan wat muzikale omlijsting? Vandaag aandacht voor:

  1. Rag ´n´ Bone Man – Skin
  2. Lewis Watson – Deep The Water

1.Rag ´N´ Bone Man – Skin

rag-n-bone-man

Als je natuurlijk al een monster van een nummer op zak hebt zoals Rag ´N´ Bone Man dan kun je niks anders dan afwachten of de volgende single ook zo´n grote jongen gaat worden. Ik denk dat hij met Skin weer een enorme kanshebber in handen heeft. Met Human scoorde hij overal op de wereld een hit en mensen konden niet meer om hem heen. Hij werd 2e in de fameuze Sound of 2017 lijst en won een Britsh Coice Award, een van de belangrijkste prijzen in de UK. Human betekende zijn doorbraak en nu wachten mensen met smart op zijn debuutplaat. Maar eerst hebben we dus Skin. Een prachtige track die zich opbouwt naar een climax, elke keer weer en elke keer pakt het je vast. Het is ruig, gevoelig en vooral een steengoede track. Het is flauw om te zeggen maar het kruipt letterlijk onder je huid en laat het niet meer los.

2.Lewis Watson – Deep The Water

Lewis-Watson-1920x1080.jpg

Op zijn 16e verjaardag kreeg hij een gitaar voor zijn verjaardag en vanaf dat moment was die onafscheidelijk met deze gitaar. Twee jaar later begon hij een kanaal op youtube en kreeg ontzettend veel volgers. Mensen zagen in hem Ed Sheeran. In 2014 kwam zijn debuutplaat uit genaamd The Morning. Op 3 maart komt er dan ook zijn tweede plaat namelijk, hoe verrassend Midnight. Afgelopen zomer zag ik Lewis Watson op The Brave en ik was om. Ik had veel van hem gehoord en gezien maar had hem nog nooit live kunnen zien. Dit was dus de uitgelezen kans om hem een keer te zien. Het was prachtig. In zijn eentje op het podium stond die omdat hij zijn muzikanten niet kon betalen en dat die druk bezig was met Midnight. Na Little Light is er nu dus Deep The Water. Een hele fijne plaat met een groots geluid. Op dit moment tourt Lewis door het land met 7 Layers Sessions van Dotan en komt hij in April naar Paradiso. Ik ben er zeker bij!

 

 

Advertisements

#46 My Favorite New Music

Jaa even terug van weggeweest! Sorry daarvoor. Ik heb jullie gemist, hopelijk jullie mij ook een beetje? Ik zat met mijn hoofd diep in de boeken gedoken en moest dus even de focus hebben op mijn studie. Soms moet je dat hé? Hoe graag je ook wilt schrijven over muziek als je het hoort. Maar vanaf vandaag ben ik er weer om ervoor te zorgen dat jullie genoeg fijne liedjes krijgen. Ook zitten er wat plannetjes om mijn blog naar het scherm te krijgen in de vorm van een vlog. Maar daar ben ik nog mee bezig en over na aan het denken. Dus dat komt eraan! Maar vandaag eerst de aandacht voor fijne muziek en wel voor:

  1. Trella – Crash
  2. The Beach – Bite My Tonque
  3. The Aces – Stuck

1.Trella – Crash trella

Sinds een van de eerste keren dat ik Trella hoorde wist ik zeker dat dit een blijvertje was. En dat klopte. Ik ben stiekem een beetje verslaafd aan Trella. Crash is de eerste single van Lindset Sweat uit Nashville. Als ik aan Nashville denk dan zie ik de cowboys, countrysterren en soul. Als er een plek waar ik ooit nog keer geweest moet zijn dan is het daar. Maargoed Trella ontmoette in Nashville de songwriter/producer Aaron Krause en begonnen samen te werken aan het project dat uiteindelijk Trella vormde. Trella zegt in een interview: ¨Aaron asked me to sing my songs for him on the piano at his studio. As I played, he would come up with his dreams and visions for each track. It was a very organic process.” Er komt een prachtige EP aan genaamd Vapor waar ik ook zeker heel erg naar uit kijk om deze te gaan beluisteren. Crash is een krachtige indiepop song met een refrein dat je heel makkelijk mee doet zingen. En met een debuut als deze is dit een hele fijne nieuwkomer en ga ik haar ook zeker in de gaten houden.

 

2. The Beach – Bite My Tonque

The-Beach-Credit-Alexander-Jordan-Studio_2683jpeg_phixr.jpg

Ik kende The Beach al een tijdje. Het is zo´n pareltje die je niet gauw wilt delen met andere omdat je weet dat ze dan kunnen doorbreken en je eigenlijk nog eventjes voor jezelf wilt houden. The Beach is een singer-songwriter uit LA. Na bijna 2 jaar eindeloos spelen op open mic avonden kwam er dan eindelijk een doorbraak toen Jack Harries, een youtubester uit de UK hem voorstelde aan een regisseur en de eerste video van The Beach was een feit. Bite My Tonque is een enorme energie plaat. Het combineert het fijne van een singer songwriter met een goede beat. Daarnaast heeft hij een enorme goede stem om naar te luisteren. Hij zegt over de track: “The song is about saying something in the heat of the moment and then instantly wishing you could take it back¨. Een veelbelovende artiest.

 

3. The Aces – Stuckthe-aces-stuck-e1464777765363

The Aces is een kwartet met alleen maar dames. Ik hoor de mannen denken, dit is de hemel. En dat klopt ook wel een beetje. Er zijn weinig bands die bestaan uit vrouwen. In Nederland heb je op dit moment Bells Of Youth en Dakota en in de UK en USA heb je Slaves en natuurlijk HAIM. Nu komt daar The Aces bij. Stuck een een anthem om even de winter doen te vergeten en je wanen op een festivalweide in de zomer. Toen ik het voor het eerst hoorde kon ik voor geen seconde stil blijven zitten en moest ik dansen. De clip is even geweldig als de muziek die je hoort. Het is een hommage aan een droom van de drummers moeder. Heel erg vintage en heel erg 80´s. Nu is er nog vrij weinig bekend over deze band maar ik denk dat als we richting de zomer gaan dat ze ergens wel op zullen duiken. Want dit is mij toch lekker. En dan bedoel ik niet de dames maar de muziek. Pff.

 

~ Just Luuk ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#45 My Favorite New Music

 

De eerste my favorite new music van het jaar! Jeej dat mag gevierd worden. Want wat was het een week qua nieuwe releases. Het is echt niet normaal. Alle artiesten die even een jaartje rustig aan deden of een hele tijd weg waren komen terug. Nieuwe talenten staan op en nieuwe favoriete artiesten komen erbij. Helaas hebben deze artiesten het lijstje van vandaag niet gehaald maar de 2 singles van Ed Sheeran zijn benoemingswaardig en de nieuwe single van Rondé is echt fantastisch. Ik als muziekgek lik mijn vingers af bij rond deze tijd. Alsof ik een klein mannetje ben die in de snoepwinkel staat. Maar vandaag de aandacht voor:

  1. Beauvois – Follow Me
  2. Amber Run – Fickle Game
  3. Charl Delemarre – Lichtelijk Verlicht

1.Beauvois – Follow Me

czadycfwgaa11p5

Als ik nu naar de buiten kijk door het raam, zie mijn balkon en zie de het voetbalveldje met de bomen eromheen. Op het voetbalveldje ligt sneeuw en de bomen zijn ook bedekt zijn met een fijn dun laagje. Ik krijg een heel gelukkig gevoel als ik naar buiten kijk. Noem mij een romanticus, stiekem is dat wel een beetje zo. Beauvois beschrijft dit gevoel precies in Follow Me. Ik wordt elke keer weer een beetje verliefd als ik Follow Me luister. Beauvois is het zij project van een Franse producer genaamd Kidswaste. Dit uitstapje was om zijn alternatieve kant te ontdekken. En dat is zeker geslaagd. Follow Me is een prachtig liedje dat begint met een heel lief gitaarstukje en dan komt de zanglijn erbij en dat pakt je. Als je het nummer luistert zal ik vast een pakje zakdoekjes klaarleggen, kaarsjes aansteken en niks anders doen dan zitten en luisteren. Follow Me is het perfecte nummer om even een gebroken hart of iets waar je kut over voelt even te doen vergeten. Tenminste dat lukte bij mij.

2. Amber Run – Fickle Game

amber_run_nicola_collins_11_900_600_s

Donderdag plaatste Amber Run een hele intense video online. Het ging om Fickle Game. Het is inmiddels al de 4e single die ze vrij geven voor het aankomende album For A Moment, I Was Lost. En wat is het fijn. Fickle Game past precies in het rijtje van de rustige liedjes van Amber Run. Een paar jaar geleden zag ik ze in een kerkje in Groningen spelen tijdens Eurosonic/Noorderslag en ik was verkocht. Ik wist dat ze een grote belofte zouden zijn voor de toekomst maar in dat zelfde jaar braken ze niet echt door. Nu hoop ik uit de grond van mijn hart dat ze eindelijk de aandacht krijgen die ze verdienen. Fickle Game is een nummer dat rustig opbouwt met piano en de stem van zanger Joe maar wordt steeds intenser en heftiger en ontpopt zich in een enorm goede indiepoptrack. Wat opvallend is de duidelijke boodschap die vast zit aan dit nummer. Fickle Game gaat over de zelfreflectie van de muziekindustrie. “’Fickle Game’ is about self-reflection in the music industry – how being in a band can, if you let it, stop being spontaneous and easy and instead become overly political and eventually exhaustin”  De industrie is een groot monster die bandjes opslokt en weer net zo makkelijk uitspuugt zingt Joe. Ik kan niet wachten op het album!

Youtubelinkje: Amber Run – Fickle Game

3.Charl Delemarre – Lichtelijk Verlicht

cover_01-cleared3

Ik ben een ontzettend groot liefhebber van de Nederlandse taal. En dan wel in liedjes en muziek. Maar niet het smartlappen gehalte maar meer de liedjes waarin gedicht wordt. Ramses Shaffy, Spinvis en Eefje de Visser als grote inspiratiebronnen voor mij en voor vele andere. Ik ben groot fan van Charl Delemarre. Vanaf het moment dat ik zijn nummer Zonder Jou hoorde was ik om. Prachtige nummers in moerstaal. In 2014 won hij de Grote Prijs van Nederland en sindsdien is het hard gegaan met Charl. Ik zag hem op The Brave vorig jaar spelen vol passie met de liedjes van De Betekenis, zijn EP die hij uitbracht. Nu komt er binnenkort weer eentje aan en ik kijk ernaar uit. Een groot talent die ik zeker in de gaten blijf houden in 2017.

Youtubelinkje: Charl Delemarre – Lichtelijk Verlicht

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#44 Het-midden-in-de-week-liedje

london_grammar_lbuc_396

Jaa het is eindelijk dan zover! Mijn eerste blog in 2017! Woehoee! Iedereen uiteraard een gelukkig nieuwjaar en dat het een prachtig muzikaal jaar mag gaan worden. Goede voornemens voor dit jaar is om het allemaal weer naar een hoger plan te tillen en daar heb ik mijn lezers natuurlijk voor nodig! Dus ben heel blij dat jullie er zijn. Daar ben ik heel dankbaar voor! Dankjewel daarvoor.
Om het jaar goed in te luiden heb ik een van de fijnste en een van mijn favoriete artiesten gekozen die na een hele lange tijd weer iets uitgebracht hebben op 1 januari 2017 namelijk London Grammar.

Tsja London Grammar dat is natuurlijk een van de mooiste en meest invloedrijkste bands van de afgelopen tijd. Menig band zijn beïnvloed door deze band. Voor de mensen die de naam London Grammar voor het eerst horen zal ik even een uitleg geven. London Grammar is een band uit London en ze bestaan uit 3 jonge mensen. Zangeres en blikvanger van de band Hannah Reid, Dominic Major en Dan Rothman. Ze scoorde een enorme hit met Strong & Hey New en hun album If You Wait was een regelrechte hit. Zelf ben ik gevallen voor de sound van de band. Een band die garant staat voor dromerige electropop liedjes. Prachtig als je het mij vraagt. Daarnaast is er ook een lichte crush op Hannah Reid om heel eerlijk te bekennen. Als je haar ziet dan snap je wel waarom. Toch heb ik London Grammar nog nooit live kunnen meemaken. Vanwege het vele touren begon Hannah Reid last te krijgen van haar stem. Fingers crossed dat het nu wel kan. Want er is nieuw werk!

Na een periode van 4 jaar is London Grammar dan eindelijk terug! En hoe. Haal de zakdoekjes maar vast tevoorschijn en zet een goed kopje thee met een dekentje over je heen want dit nummer is echt een tranentrekker. In de goede zin welteverstaan. Het is weer een pareltje. Het nummer heeft 2 versies: de radio versie die plat gedraaid zal gaan worden denk ik maar ook een a capella versie waar je 2 minuten lang alleen Hannah Reid hoort en ziet en na die 2 minuten komen er violen en een hele band bij. Kippenvel momentjes gegarandeerd.

Het is goed om te zeggen maar welcome back London Grammar

London Grammar – Rooting For You (A Capalla versie)