#55 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Young Rising Sons – Carry On
  2. Linkin Park – Battle Symphony

Young Rising Sons – Carry On 

young_rising_sonsWanneer je een nummer een hele dag op hebt staan en je er na een tijdje nog geen zat van krijgt dan weet je: juist dit is een hitje. Dit gevoel had ik gelijk bij Young Rising Sons. Carry On is ongelofelijk catchy en je zingt het in no time mee. Eigenlijk is Carry On voor mij een van de eerste liedjes die ik graag hoor wanneer ik in het gras zit met een biertje en het zonnetje brand lekker in mijn nek. In 2014 bracht deze band ¨High¨ uit en sindsdien is het geluid van YRS blijven ontwikkelen en steeds  meer veelbelovender geworden. Daarnaast is de fanbase van deze jongens enorm aan het groeien en daar zal Carry On  zeker een handje bij helpen. De liedjes van YRS zijn groots met een positieve vibe wat ontzettend lekker is en daarom ook zo goed ontvangen worden. Young Rising Sons hebben het juiste geluid gevonden in de afgelopen jaren en Carry On is daarvan het bewijs. Laat dat debuutalbum maar komen!

Linkin Park – Battle Symphony

rs-225022-photo-credit-brandon-cox-extralarge_1399425674384

Mijn huwelijk met Linkin Park is in de afgelopen jaren een hele wisselvallige relatie geweest. Het begon natuurlijk met Metoria en Hybrid Theory, 2 ongelofelijke platen die een mega impact hebben gehad om de muziekscene van die tijd. Nog steeds zijn deze 2 albums een leidraad voor veel artiesten. De mix van rap/metal/rock is een sprookje voor Linkin Park. Daarna kwam voor mij het album om overstag te gaan en mijn liefde voor Linkin Park te beginnen: Minutes to Midnight. Ik sprong rond als een puber in de kamer en ik wou alleen maar Linkin Park of beter gezegd Chester Bennington zijn, de zanger van de band. Ik heb deze plaat plat gedraaid. Op dat moment was mijn liefde voor Linkin Park stabiel en fijn. Daarna stortte alles in: A Thousand Suns werd aangekondigd en de eerste single The Catalyst was een drama. En daarna is het eigenlijk niet meer goed gekomen met A Thousand Suns. Ik kondigde even een scheiding aan. Terug naar verleden kon ik alleen maar met In The End die af en toe in de club gedraaid werd. Daarna kwam Living Things. Een smelting van Metoria, Hybrid Theory en Minutes To Midnight. De relatie werd weer iets sterker en ik begon terug te vallen op Linkin Park in pijnlijke momenten of vrolijke momenten. Een paar weken geleden was daar ineens de eerste single van het nieuwe album: Heavy. Ik zette hem op. Het was wennen maar Chester heb ik nog nooit zo goed horen zingen. Het paste. En die nieuwe sound? Ik hou ervan. Afgelopen vrijdag kwam Battle Symphony uit en ik begin weer moed te te krijgen in Linkin Park. Vele fans zullen heimwee hebben naar Hybrid Theory maar ik zie weer zonneschijn aan het einde van de tunnel. Ik kijk weer uit naar een nieuw album. Welcome back Linkin Park.

https://play.spotify.com/album/4DlK58F2xPd6BgUPMBs7WW/6kYoHUeIpYColDw4HQKjvP

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s