#108 Het-midden-in-de-week-liedje

Jaa het is weer woensdag! We breken de week lekker doormidden. Dus zit je even in een dipje, kijk je naar buiten met de gedachte oké over 2 dagen heb ik weekend? Zet dan even de muziek iets harder, schenk een goede kop koffie in en laat je wegblazen door de coolste maar toch schattigste meidenband van Nederland: Een ode aan DAKOTA

Vorige week donderdag was ik in de AFAS Live bij London Grammar. Een fantastische band met een fantastische live show. Ik stond echt recht voor de de zangeres van de band: Hannah Reid. Voor de mensen die mij langer kennen dan vandaag weten dat Hannah Reid een van mijn muzikale crushes is. God wat is dat een prachtige vrouw. Maar dat terzijde, het was een mooie avond. Goed voorprogramma, goede show van London Grammar. Sinds een paar jaar in de aftershow ook een dingetje aan het worden in de AFAS. Vele talenten stonden inmiddels al in de aftershow van een groot concert in de AFAS. Die donderdag was het tijd voor Dakota. Ik kende deze band al een tijdje. Ik zag ze voor het eerst een paar jaar geleden tijdens de Popronde 2012 in Amersfoort in een klein koffietentje en toen al was ik een beetje verliefd op de sound van deze dames. In dat jaar werd er ook een EP uitgebracht en speelde ze in vele zalen in Nederland. Na een 4,5 jaar weg geweest te zijn brachten ze een paar maanden geleden Leda uit, totaal nieuwe sound maar eentje met potentie. Warpaint alleen dan met plezier en speelsheid. LEDA verwijst naar de titel van het verhaal van Leda en de Zwaan, dat verhaal gaat over een Leda die vol met schaamte zit. Een van de prijsnummers van deze EP is Icon. Tijdens het optreden in de AFAS pakte Dakota mij volledig in. Dromerige, melancholische indiepop. Daarnaast zag ik dat het plezier eraf straalde en zeker de lachjes tussendoor maakte het mij als iemand in het publiek een stuk aangenamer om naar te kijken. Ook het blijven zeggen dat het Dakota Music was, want anders kreeg je alleen vliegtuigen. Daarnaast heeft Dakota een strakke ritmesessie die helemaal tot zijn recht komt in de muziek dat gespeeld wordt. Een stuwende drumster die perfect op 1 lijn ligt met de bassiste. Daarnaast de hypnotische gitaarklanken en de rauwe stem van de zangeres Lisa die je inpakt als een heerlijk warm kleedje. Als ik een naam mag noemen van een band die in 2018 Nederland gaat inpakken dan mag Dakota zeker niet vergeten worden. Daarom verdienen zij ook een plekje in mijn lijstje voor De Talenten van 2018 (later daar meer over). Hopelijk komt er snel weer nieuwe muziek van deze schattige maar toch coole band uit Amsterdam.

 

 

 

.

Advertisements

#107 Yi-haa! Country Monday

Zoals gezegd heb ik besloten meer te schrijven op Just Luuk. Naast Thank God It’s Friday, Het-midden-in-de-week-liedje, Easy Sunday is het nu tijd voor een liefhebbers post. In de afgelopen jaren wilde ik mij er eigenlijk niet echt aan toegeven dat ik dit leuk vond. Maar soms heb ik van die dagen dat ik Country, waar daar gaat deze rubiek over, echt alleen maar aan heb staan thuis. Heerlijk meezingen met het typische Amerikaanse lied. Natuurlijk heb je hele slechte country maar tussen al de pulp zitten wel pareltjes. En aangezien wij Nederlanders niet echt bekend zijn met dit genre wil ik jullie beetje bij beetje kennis laten maken met de talenten van deze tijd in het Country genre. Daarom vandaag de aandacht voor de Next Big Thing in Country namelijk Luke Combs met Hurricane

Luke Combs is afkomstig uit Nashville. Laat ik even voor de leken uit leggen wat Nashville betekend voor country. Nashville is voor countrymuzikanten het walhalla. Duizenden nummers worden er per dag geschreven, opgenomen en er worden muzikanten ontdekt die de grote stap willen maken naar de eredivisie van de country. Er is een prachtige serie over gemaakt genaamd ”Nashville”, een aanrader. Maargoed Luke Combs was zo’n artiest die graag wou opvallen in de wereld van countrymuziek. Zoals gezegd honderden nummers worden er per dag geschreven en als er dan een nummer doorbreekt uit de Nashville scene is dit groot nieuws. Je maakt het dan als artiest en je carriere kan losbranden. Zo’n nummer was Hurricane. Een midtempo liefdesliedje dat bovenaan de charts staat in Amerika. Een regelrechte hit. Waarom dit zo’n hit is is eigenlijk heel erg simpel. Mensen voelen zich heel erg aangesproken door het onderwerp wat Luke Combs zingt. Het gaat over een jongen die elke keer zijn ex vriendin tegen komt precies op het moment dat hij juist verder wil. Daarnaast is het een perfect geschreven liedje met een onweerstaanbaar refrein die je gemakkelijk meezingt. Maar vooral is het perfecte voorbeeld van een liedje dat de gevoelige snaar raakt van mensen en het leven van een onbekende artiest volledig op zijn kop kan zetten.

Hij schreef Hurricane in November 2014, kort nadat hij was verhuisd naar Nashville, Luke Combs kende niemand in de grote stad. Hij kwam terecht in een schrijfsessie met een aantal andere muzikanten en vertelde het idee voor Hurricane. Een van zijn vrienden kende het verhaal maar al te goed van een ex die ineens weer in zijn leven kwam. Hij vertelde dat het een klap was voor hem. ”Hits like a hurricane” Then you rolled in with your hair in the wind, baby without warning/I was doing alright but just your sight had my heart storming.”). Ik ben enorm verslaafd geraakt aan Hurricane, nu jij nog!

https://open.spotify.com/album/57onDckzj67HE2IP7UCU4G

 

 

 

#105 Het-midden-in-de-week-liedje

Jaa het is weer woensdag! We breken de week lekker doormidden. Dus zit je even in een dipje, kijk je naar buiten met de gedachte oké over 2 dagen heb ik weekend? Zet dan even de muziek iets harder, schenk een goede kop koffie in en geniet van deze prachtige artiest van vandaag: Callum Pit met Rabbits.

Het is moeilijk om niet in een soort van hypnose te raken bij Callum Pit. Hij heeft de charmes om hordes meisje weg te laten smelten, zijn stem is er eentje die je in je hart sluit en daarnaast neemt hij je mee op een tochtje met zijn dromerige gitaar. Zijn eerste 2 singles werden goed ontvangen: You’d Better Sell It While You Can en Least He’s Happy waren hele fijne nummers die mij als liefhebber van folky muziek erg blij maakte. Het was allemaal een warmmakertje voor deze track: Rabbits.

Een nummer met een prikkelend intro dat gelijk de mood neerzet van het hele nummer. De falsetto van Callum neemt je bij de hand en lijdt je naar een muzikaal landschap vol met een pingelende gitaar en piano noten. Daarnaast heeft het nummer een lieve tekst met een refrein die ontzettend blijft hangen “Why oh why do we evoke this creature fear when we’re all just rabbits in the headlights here…”. Rabbits is een absoluut indie-folk pareltje.

 

 

 

 

 

#104 Easy Sunday

Afbeeldingsresultaat voor patrick watson Broken

Jaa een nieuw hoofdstuk in het boekje van Just Luuk. Vanaf dit moment zal er weer elke zondag een post online komen. Easy Sunday ook wel genoemd. Dit zullen vooral rustige, mooie liedjes zijn. Niet te heftig, daar is de zondag niet voor. De dagen worden donkerder en kouder. Dus wanneer je met je dekentje bij de kachel zit met een grote kop thee of wanneer je in je bed ligt en je even geen zin hebt om eruit te gaan, pak je Easy Sunday erbij en geniet van de rust van een nummer. Dit alles natuurlijk met nieuwe muziek, nieuwe talenten of oudgediende die weer even om de hoek komen kijken. Vandaag de aandacht voor zo’n oud gediende maar wel een van de kroonprinsen van de folk namelijk Patrick Watson met Broken.

Doordat meneer winter op de deur begint te kloppen komen er steeds weer nieuwe liedjes uit die je gemoed toestand even weer wat melancholischer maken. Je hebt meer zin in liedjes waar je weg kan dromen en wanneer je een wandeling aan het maken bent door een prachtig park of bos waar allemaal verschillende nat gekleurde blaadjes op de grond liggen en je koptelefoon op zet met dit soort muziek. Ik kan er uren van genieten.

Een van de grootmeesters van de melancholie is Patrick Watson. Even een korte historie over deze excentrieke muzikant: hij is een Canadese singer-songwriter en zijn muziek ligt een beetje tussen klassieke muziek en popmuziek. Watson werd geboren in een klein dorpje nabij Montreal en in zijn jeugd kwam hij in aanraking met muziek door te zingen in verschillende kerkkoren, later pas verdiepte hij zich in jazz en klassieke stuken op de piano. Een van de instrumenten die Watson uitmuntend bespeelt. In 2003 bracht Watson zijn eerste album uit en deze werd enorm positief ontvangen. Daarna trad hij veel op met artiesten als Feist & het geweldige The Cinematic Orchestra (tipje, zoek het op het is een van de mooiere dingen de je vandaag gaat horen). Watson trad geregeld op in Nederland waar hij er populair is onder de liefhebbers van folk. Zo stond hij o.a op Lowlands en Pinkpop. Zijn laatste album Love Songs For Robots dateert inmiddels weer uit 2015 en mijn god wat bleef het stil rondom deze fantastische man.

Wie nu al in een melancholische bui is door het lezen over Patrick Watson heb ik nu de juiste remedy om er nog dieper op in te gaan namelijk het luisteren van Broken. Geschreven voor alle gebroken hartjes die er op dit moment rondlopen op deze aardkloot. Patrick Watson probeert deze mensen nog iet wat te troosten. Een grootse opgave voor de kroonprins, maar hij kan dit met zijn heerlijke stem. Het nummer begint met de typische piano van Patrick en wanneer de vocals erbij komen wordt je in een warm badje gelegd. Langzaam bouwt het nummer op maar het verrassende is dat het nooit maar dan ook nooit dreigt om te veel te worden. Broken is zo breekbaar als een chinese vaas. En het liedje is zo fragiel als het maar kan maar wederom toont Watson zijn zachte kant en wat voor genie het is als het gaat om prachtige kleine liedjes maken. Watson brengt zelfs de meest stoere mannen in vervoering. Als je nog niet wist dat je af en toe een traantje kon laten voor een nummer, dan kan het nu wel. Laat je meeslepen.

 

 

 

 

#103 Het-midden-in-de-week-liedje

Ik ben weer terug van weggeweest! Ik ben even de zon op gaan zoeken in het prachtige Ibiza, om mijzelf even helemaal op te laden voor de wintermaanden. Ik kijk er naar uit om jullie te verblijden met een hele hoop nieuwe muziek! Vandaag is het woensdag dus laten we de week even keihard doormidden zagen met een talent waarvan ik denk dat hij komend jaar enorm hard gaat doorbreken. Ik dans al een paar weken door mijn kleine kamertje op Uilenstede (sorry onderburen) met de muziek van Yungblud. Vandaag de aandacht voor zijn 3e single: Tin Pan Boy!

Dominic Harrison, zo heet Yungblud in reallife is de nog maar 19 jaar oud en hij verraste ons al met 2 ijzersterke singles. I Love You, Will You Marry Me is een bescheiden hitje aan het worden op 3FM & Studio Brussel. Ik hou van die single. Echt een enorm fijn liedje. Maar het mooie is dat hij nu verder gaat met het zoeken naar de wereldfaam die hij eigenlijk verdiend.

Het nummer Tin Pan Boy is even verslavend als de rest van de eerder uitgebrachte nummers en het legt ook gelijk de sterke kanten van deze jonge jongen bloot: een kneiter strakke gitaar met zijn kenmerkende stem. Dus haal de luchtgitaar maar vast uit de kast om heerlijk door je kamer heen te springen. De teksten van Yungblud zijn voor een jongen van 19 enorm politiek geladen. Wij danken hier zijn ouders voor want die luisterde vroeger veel naar de platen van Bob Dylan en The Beatles. Dit hoor je dan ook goed terug. Waar mijn gedachte eerder naar uit gaan is dat ik het enorm vind lijken op de begin dagen van Arctic Monkeys. Lekker rauw en beuken. Zoals op de eerste platen van Alex Turner en consorten. Echter is het ego van Yungblud nog iets groter dan van Alex Turner, ja het kan dames en heren! Maar dat houd het ook weer een beetje spannend. Dat Europa en de USA warm aan het lopen zijn voor Yungblud is een feit, laat dat debuutalbum maar komen want ik kan niet wachten!