#130 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor Billy Raffoul

In de afgelopen weken kom ik steeds vaker artiesten tegen die de muziek van hun ouders belichamen. Alles wat vroeger op de platenspeler lag of als een cd gekocht werd, laten ze doorsijpelen in de muziek die deze artiest maakt. Persoonlijk merk ik ook veel van de muziek waar ik vroeger mee opgegroeid ben en deze muziek nog steeds als rode draad door mijn leven loopt. Zonder de flinke dosis Fleetwood Mac en Crosby, Still, Nash and Young had ik denk ik niet zo’n een enorme liefde ontwikkeld voor singer-songwriter, country en folk muziek. De volgende artiest past precies in het hoekje Fleetwood Mac. Zijn naam is Billy Raffoul.

Raffoul groeide op met een creatieve familie in een klein boerendorpje genaamd Leamington in Ontartio, Canada. Zijn moeder was een artiest, schrijver en lerares en vaders zat in de muziek. Jody Raffoul was een singer-songwriter en de plaatselijke held van het boerendorpje aangezien hij vaak opende voor grote artiesten als Bon Jovi en Joe Cocker. Raffoul kreeg dus al op jonge leeftijd de juiste muziek mee die hem later de artiest maakte wie hij is. Raffoul verteld in een interview: The Beatles were like Jesus in our House. Kijk zo moet je opgevoed worden. Daarnaast maakte de platen van Otis Redding en Sam Cooke veel indruk op hem. Op zijn 10e verjaardag kreeg hij een gitaar en zijn vader begon hem zelf les te geven. Toen hij genoeg geld bij elkaar had gesprokkeld, kocht hij van zijn spaargeld zijn eerste echte gitaar: Een Gibson Les Paul Black Beauty. Vanaf dat moment is Raffoul als een malle gaan schrijven.

I’m Not A Saint is het nieuwste wapenfeit van deze geweldige singer-songwriter. Afgelopen maand tekende hij een spiksplinter nieuw contract bij Interscope Records, een van de grootste recordlabels van Amerika. Het nummer werd samen geschreven met Julia Michaels, de zangeres van het nummer Issues. Je hoort haar ook op de achtergrond van het nummer. En Raffoul verteld dat Michaels ook veel op zijn aankomende EP te horen is. Wat ik zo vet vind aan Raffoul is zijn ontzettend rauwe stem. Zijn stem is vergelijkbaar met die van Springsteen. Doorleeft alsof hij al jaren whisky en sigaretten rookt. Door de verhalende manier van zingen neemt Raffoul je mee in zijn verhaal over het feit dat hij eigenlijk niet zo’n lief jongetje is geweest maar het wel probeert om dit te zijn. In de eerste zin van het nummer is gelijk raak: But I’ve had one too many cigarettes burning up my lungs. Had the taste of one too many lips hanging of my tongue. Kortom geen liedje waarin Raffoul verteld dat hij het braafste jongetje van de klas is geweest. Na een paar keer luisteren betrap ik mijzelf er vooral op dat mee ga met de tekst en denk na over alle dingen die hij bezingt die iedere jongeren in Nederland en ver daarbuiten wel eens stiekem gedaan heeft. I’m Not A Saint is een groeibriljantje en ik denk dat er in Raffoul zeker potentie zit. 

 

Advertisements