#158 De Jukebox van just Luuk

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Elke vrijdag of zaterdag zal ik daarom een paar nummers droppen uit Luuk’s Jukebox die op repeat staan. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos. Met vandaag een extra grote De Jukebox van Just Luuk!

Inhaler – My Honest Face

Godverdomme zeg. Sorry dat ik scheld maar deze mannen zijn goud. Een van de heetste tracks in De Jukebox van dit moment. Na het slagen op de middelbare school brengen de schoffies uit Dublin onwijs veel tijd door in de oefenruimte en daar is o.a My Honest Face een wapenfeit van. The Killers meets Kings Of Leon maar zeker ook een eigen geluid. Ik denk dat Inhaler op dit moment nog een ruwe diamand is maar durf te zeggen dat deze schoffies heel snel gaan uitgroeien tot een prachtig blikkende diamand. Damn wat een track.

Grace Carter – Wicked Game

Chris Isaak zijn nummer Wicked Game is ontelbare keren gecoverd. De ene cover wat mooier dan de andere maar het is niet te ontkennen dat Wicked Game een pareltje is. Wie ook een pareltje is, dat is Grace Carter. Een van de artiesten die boven aan mijn lijst stond voor de artiesten van 2019. Inmiddels heb ik haar ook live mogen zien. Wat een talent. Ook de uitvoering van Wicked Game is erg mooi en je hoort de potentie van Grace. Een geslaagde Wicked Game. Het wachten op een album heeft nog nooit zo lang geduurd.

Quinn XCII – Stacy

Quinn XCII flikt het elke keer weer. Zijn album heb ik inmiddels wel kapot geluisterd en U And Us was een van mijn meest beluisterde nummers van 2018. Dus Quinn XCII kan het alleen maar verknallen door een slechte single te releasen maar dat doet hij niet. Stacy is een regelrechte hartbreker en denk ik een bekend verhaal voor iedere puber of ieder persoon die denkt een eindelijk een liefde gevonden maar dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Na 2x luisteren zong ik het al vol mee op de fiets. Wat een lekker nummer weer hoor.

Sons – Waiting On My Own

Soms hou ik enorm van het hardere werk. De band SONS heeft inmiddels wel mijn hart gestolen. Het debuutalbum Family Diner is net uit en op deze plaat laat SONS niks heel. Het ramt door, al het servies vliegt door de ronde. Ik hou ervan. Waiting On My Own is dan ook een rammer van een plaat. Lekker vuig, want dat moet af en toe. SONS gaat een goede zomer tegemoet met een hele hoop festivals en verwacht ook dat ze deze festivalweides helemaal kapot gaan spelen.

City And Colour – Strangers

Als je het hebt over veteranen die je hart kunnen breken dan is City And Colour daar wel eentje van. Dallas Green was eerst een zanger bij Alexisonfire. Een nogal harde post-punkband. Maar gooide het roer om en maakt sindsdien prachtige folkmuziek met een punkyrandje. Sleeping Sickness is al jaren een van mijn lievelingsnummers om keihard in de woonkamer mee te zingen. Strangers is het nieuwe wapenfeit van City And Colour. En ook deze track is weer thuisgekomen. De stem van Dallas en de productie zijn onwijs sterk. Ik doe echt heel veel om hem een keer live te mogen horen want zijn stem is echt om door een ringetje te halen.


Advertisements

#157 het-midden-in-de-week-liedje

Gerelateerde afbeelding

Aah wat is het toch heerlijk om weer terug te zijn en wat is het heerlijk om weer nieuwe muziek te delen met jullie. Want mijn god er komen veel tracks uit waar je spontaan van begint te watertanden. Sinds een paar jaar hou ik ook goed onze buren in de gaten. En nee dan heb ik het niet over Duitsland maar over onze vrienden met dat zachte taaltje namelijk: België. Vorige zomer stond ik nog te dansen op Rock Werchter en België bevalt mij wel. Ook de muziekscene in België is enorm in ontwikkeling en er komen af en toe toch leuke bands doorgesijpeld. Natuurlijk Bazart maar ook afgelopen jaar SONS. Nu is het tijd voor de volgende band die de grens over mag steken: Pavlove.

Pavlove is afkomstig uit het altijd mooie Gent. Ze maken naar eigen zeggen psychedelische indierock maar vooral met een onwijze poppy ondertoon die een glimlach achterlaat op je gezicht. Door de speelse vocals en de opzwepende ritmes wordt je er spontaan blij van. Pavlove is ook eigenlijk een broer & zus band. De half Iraanse broer en zus Fabian en Reina dragen de kar van de band. Al op jonge leeftijd werden zij geïnspireerd door de 60’s muziek uit Iran. Dit hoor je ook wel goed terug in de muziek.

Maar het gaat Pavlove voor de wind. Na succesvolle singles als Anything But Cupido en Kiera hebben ze in België al een goede fanbase weten op te bouwen. Dus de stijgende lijn is er en nu doorpakken. In November komt er een nieuwe EP. Hier zal de huidige single: Cheapskate niet op te vinden zijn. Gloedjenieuw en dansbaar.

Cheapskate is een heerlijk indiepop nummer. Het is dansbaar en catchy. En dat gitaarlijntje mag ingelijst worden. Zo lekker. Ik werd op slag verliefd op Cheapskate. Het doet mij een beetje denken aan Kate Nash of Lily Allen. Indiepop die de zon laat schijnen, ook al is het een grauwe dag. Creatief is de band zeker als je kijkt naar de geweldige clip. In November horen vast meer van deze talentvolle band en voor nu moeten we het doen met Cheapskate.

#156 de jukebox van Just Luuk

Im back!

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Elke vrijdag of zaterdag zal ik daarom een paar nummers droppen uit Luuk’s Jukebox die op repeat staan. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos.

Noah Kahan – Cynic

Noah Kahan is terug en hoe! Cynic is een van de nieuwe wapenfeitjes van Noah. Alles wat deze man maakt is goud waard. Afgelopen vrijdag kwam zijn album uit en ook dit album is om van te smullen. Hij brak een jaar geleden door met Hurt Somebody en vanaf dit moment is de tocht naar wereldfaam ingezet.

Freya Ridings – Castles

Freya Ridings wordt inmiddels in eigen land op handen gedragen en stiekem een beetje naar voren geschoven als de opvolger van Florence And The Machine. Haar single Lost Without You was een enorme hit. Nu is ze terug met Castles en bewijst ze maar weer dat ze onwijs veel talent heeft. En daarnaast is ze ook nog eens een plaatje om naar te kijken. Prachtig en oprecht!

Chloe Howl – In The Middle (Sad Banger)

Over nog meer power vrouwen gesproken: Chloe Howl. Een paar jaar geleden maakte ze nog hele vrolijke muziek ala Lily Allen maar sinds een jaar is het helemaal omgeslagen naar de electronische bangers. Ik hou ervan. Het hangt een beetje tussen pop en indie in. Het gaat over dat ze onwijs verliefd was op een jongen maar het gevoel van liefde ineens kwijt was. Rete catchy en zit als een oorworm je koppie na het luisteren.

Josiah and The Bonnevilles – Back To Tennessee

Een persoonlijke favoriet en tevens tranentrekker van de afgelopen maanden. Wat een song. Eigenlijk weet ik niks van deze band maar mijn god wat brengt het een emotie en pijn met zich mee. Ik kan er echt uren naar luisteren. Al is het maar om even weg te dromen of even een traan te laten vloeien over de gemis waarover gezongen wordt. Man man wat mooi.