Muziek

#91 Thank God It’s Friday

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag Virginia Man!

Vaak hoor je artiesten zeggen: God ik wou dat ik dit nummer geschreven had. Nou dat gevoel had ik met Virginia Man. Whistling Trees heeft eigenlijk alles wat ik als muzikant wil doen. Het rockt, het is mooi, heeft een prachtige tekst en daarnaast is het opzwepend. Ik kan geen groter compliment geven dat deze band voor mij het perfecte liedje heeft gemaakt. Alles waar ik van hou zit in dit nummer. Daarom staat dit nummer al een paar dagen op repeat. Virginia Man bestaat uit 5 jongens die onlangs afstudeerde aan de Universiteit van Fredericksburg, USA. Sinds de release van hun eerste single boeken de mannen van Virginia Man aardig wat succes. Vooral in de studenten kring van Fredericksburg en steden eromheen zijn ze een gewaardeerde band. Hun eerste single Paper Shields was een mini viral hitje met 250.000 plays op spotify en kwam hierdoor in de Viral top 50 van de US. Ze staan bekend als een band die veel energie legt in hun muziek en dat is ook af te lezen van de live shows die ze geven (even opgezocht op youtube). Maar mijn god was is Whistling Trees een fijn nummer.

 

 

 

#90 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

 

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor: MYKEY – Monster In The Dark.

Jaa dit is alweer nummertje 90. Tijd gaat snel! En alle lezers van mijn blog wil ik dan ook nogmaals bedanken dat jullie het allemaal zou trouw lezen. Daarvoor doe ik het voor. Maar nu over op de orde van de dag namelijk muziek! Heel veel muziek. Eigenlijk weet ik vandaag niet heel veel van deze artiest. Online is er weinig te vinden over MYKEY maar ik weet dat deze man uit de US komt en echt enorm fijne indie folk maakt. Een vleugje Of Monsters And Men meets The Lumineers qua zanglijntjes en het wegdroomgehalte van Avalanche City. Het is echt enorm fijn. Monsters In The Dark kwam ik tegen op het youtube kanaal van alexrainbirdmusic, een youtubekanaal waar ik fan van ben. Ontzettend veel independent muzikanten worden er gepost en dit kanaal vormt een platform voor deze artiesten. Monsters in The Dark is een opzwepend nummer gedragen door drums en een pingelend gitaartje op de achtergrond. Het nummer staat op zijn debuutplaat die door het leven gaat als Faces. Ook op dit album laat hij je mee zwieren met de fijnste indie folk. Wat ik nooit snap is dat deze artiesten niet bekend zijn bij het grote publiek want MYKEY past prima in het rijtje van de huidige generatie folk bandjes. Ik ben fan, nu jullie nog!

 

 

#90 Thank God It’s Friday

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag Every Day Is A Weekend van Alex Lahey

Een van fijnste jams van deze zomer staat voor mij op de naam van Alex Lahey. Ze schrijft ontzettend gevatte liedjes over het dagelijkse leven van iedere meid van begin twintig. Hedendaagse dingen maar wel op een manier waar je u tegen zegt. De vergelijking naar Courtney Barnett zijn heel snel te maken want die doet het ook op deze manier maar Barnett haalt het meer uit de hoek van garagerock en 90’s rock zo kiest Lahey ervoor om het te houden op pop maar met een mix van punk, synthpop en shoegaze. Deze manier van liedjes maken vind ik echt heel fijn. Het ligt ontzettend goed in het gehoor en ik kan echt niet wachten op de debuutplaat van Lahey, I Love You Like A Brother genaamd.  Officieel studeerde ze sax op de universiteit van Melbourne maar door haar manier van leven en het ontdekken van nieuwe dingen werd die sax als snel in een hoekje gegooid en werd de gitaar opgepakt. Maar goed dat ze dat deed want anders hadden we niet deze Alex leren kennen. Zoals ze al zingt Every Day Is A Weekend, met deze quote komen we het leven wel door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#89 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

nathan-ball-press-shot-0.jpeg

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Nathan Ball met Waste Of Time

Vandaag geven we even de aandacht aan een van mijn favoriete liedjes van dit moment namelijk die van Nathan Ball. Een paar maanden geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van Nathan. Cold Hands was een van de fijnste liedjes die toen uitkwam en ik schreef er al over in My Favorite New Music. Een singer-songwriter met een hele eigentijdse manier van liedjes maken maar wel volgens de oude manier van liedjes schrijven. Die combi is goud voor mij want zijn liedjes zijn groots geschreven en voelen ook groots aan. Nu is het tijd om verder te gaan en dat doet hij met Waste Of Time. Een paar jaar geleden zocht Nathan Ball heel erg naar zijn manier van muziek maken en met een tripje naar de bergen vond hij deze focus van schrijven en dat merk je heel erg in zijn muziek. Sinds die trip is de ster rijzende van deze jonge singer-songwriter. Live speelt hij de sterren van de hemel en met nieuw materiaal houdt hij ons in spanning voor een debuutplaat. Waste Of Time is een erg persoonlijke plaat geworden, iets wat hij nog niet eerder deed. Hij zegt in een interview: “I don’t go for an obvious story or make my songs directly about my experiences” he mused recently. “I like to nod to the things I’ve been through but leave space for people to adapt each narrative to their own lives and experiences.” Waste Of Time is weer een mijlpaaltje van Nathan Ball


 

 

 

 

 

 

 

#88 Thank God It’s Friday

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag Tom Grennan – Found What I’ve Been Looking For.

Ja en nog eens ja! Als je het hebt over een van de grootste talenten van dit moment mag Tom Grennan eigenlijk niet achterblijven. Hij stond dit jaar in het fameuze Sound Of 2017 lijstje van de BBC en was hij in de afgelopen jaren de stem van Chase And Status waar hij grote hits mee scoorde. Maar dat was leuk dacht Tom en nu is het tijd om op eigen poten te staan. Geboren in Bedford maar echt opgegroeid in London. Wat grappig is om te weten is dat hij bijna op het punt stond om profvoetballer te worden in Amerika. Maar zijn keuze viel toch de muziekkant op. Toen Tom verhuisde naar London begon hij in het circuit te spelen in London en niet veel later kwam daar Something In The Water uit, zijn debuutsingle. Waar Tom ontzettend goed in is en echt zijn handelsmerkje aan het worden is: Zijn stem. Mijn god wat heeft deze man een rauwe maar toch prachtige stem waar je de emotie doorheen hoort. Found What I’ve Been Looking For hoor je goed de kracht van Tom en ik vind deze plaat echt steengoed. Inmiddels wordt die langzamerhand op gepikt door de radiostations en ik hoop bij het schrijven van deze blog dat mensen ook net zo enthousiast worden als ik ben. Ik hoor de zalen al helemaal uit hun plaat gaan bij Found What I’ve Been Looking For. Nu wachten op een debuutplaat die er aan zit te komen. Dit zit wel goed.

 

 

 

#87 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Emily Warren en Hurt By You

Je bent het nummer aan het luisteren en denk dan hé die stem ken ik. Een hele fijne stem die ik ook al hoorde tijdens een track van The Chainsmokers? Ja zeker is dat mogelijk. Dit is de stem van Emily Warren, een 24 jarige singer-songwriter. Haar meeste werk heeft ze uit gebracht met The Chainsmokers. Op het album van deze populaire groep doet ze mee met verschillende nummers. Naast Paris zingt ze ook mee op Dont let me down. Maar nu is ze klaar voor een eigen carriere als zangeres en bracht ze een paar maanden geleden haar eigen single uit onder de naam Hurt By You. Het is een piano gestuurd liedje over een meisje die verliefd is op een jongen maar zoveel moeite voor hem doet dat het zeer doet.  “In that moment in-between I love and f–kin’ hate you/ I’m not sure, not sure/ But that isn’t stopping me/ So come sweep me off my feet,” Zingt Warren. Nu hoor ik je denken jaja weer een nummer over liefdesverdriet maar het is wel een verdomd lekker liedje. Hopelijk kan ze zich een beetje overeind houden zonder The Chainsmokers want dat verdiend deze Warren wel.

 

 

 

 

 

#86 Thank God its Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God Its Friday! Met vandaag Chase Goehring met het verslavende A Capella.

Rode haren, een gitaar en catchy teksten, nee dan heb ik het niet over onze favoriete roodharige Edje maar over Chase Goehring. Vorige week trad hij op in America Got Talent en hij verbaasde iedereen, ook mij. Ik ben zelf helemaal niet van de talentenjachten zoals The Voice, X Factor of alle varianten van Got Talent maar af en toe springt er ineens iemand tussenuit die dit alles ontspringt en zich onderscheidt van alle onzinnige talenten. Chase Goehring is zo´n jongen die het best ook zonder dit hele circus had kunnen redden. Hij trad op met een eigen nummer genaamd A Capella over zijn ervaringen met de muziekwereld. Even een klein stukje van de tekst:

I paint my songs like a work of art
I never grew up listening to other stuff
you could say I’m kind of different
maybe just a bluff

but let me tell you I am 100 percent reality authentic
I ain’t dancing around in a fantasy, no
only sea that I’ll be dancing in is a sea of fans in a sold out MSG

maybe a year or two, maybe a year or three
it doesn’t phase me, honestly
even if I don’t make it by then
I’ll still be doing shows so I’ll make it in the end yeah

and if you think I’m irrelevant well then I must be relevant
cause you took the time to listen to my song
that I wrote on my bed in my bedroom.

Een erg sterk nummer is A Capella met een duidelijke boodschap en dat maakt het voor een nummer om in de gaten te houden. Zal hij onze grote vriend Edje achterna gaan? De vergelijking is snel gemaakt na het luisteren van het nummer maar zoals Chase zingt: let me tell you I am 100 percent reality authentic. Juist lekker je ding blijven doen dan kom je er wel.

 

#85 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor Figgie met Soms.

Jaa dit is weer een band uit Nederland die ik echt enorm tof ben gaan vinden. Figgie is een Nederlandstalige Indie-skater-rock band met als main man Paul Scheenstra, die we kennen als o.a de drummer van Emil Landman. Tenminste daar ken ik hem van. Uit zijn muzikale brein komen prachtige liedjes die geïnspireerd zijn op bands als Porches, Unknown Mortel Orchestra en Foals. Allemaal ontzettend ritmische bands en dit hoor je dan ook goed terug bij Figgie. Een hele eigen sound voor een Nederlandse band. En een sound die ontzettend fijn is. Ik hou ervan en vooral de combi met het Nederlandse lied. Paul zegt over het schrijven van de liedjes:  ‘’Ik schrijf over mijn familie en vrienden. Ik beschrijf hoe ik in deze verhoudingen sta en wat ik binnen deze relaties heb meegemaakt. Tegelijkertijd schrijf ik ook over mijn meningen en perspectieven. De keuze om deze boodschap te uiten door middel van de Nederlandse taal versterkt en verbindt ons met de omgeving waar we optreden. ‘’

Soms is de nieuwe single van Figgie. Het gaat over dat je iets kwijt bent maar je god niet weet waar je heen moet om het te zoeken. Soms heeft een prachtige opbouw en doet mij heel erg denken aan The War On Drugs door het gitaarloopje wat er steeds doorheen sijpelt. Daarnaast krijg ik een heel erg zomersgevoel van Soms en zie ik festivalweides lekker meedansen met Figgie. Een ouderwets kneiter van een nummer. Komende popronde zijn ze door het hele land te bewonderen, dus pak de kans als ze in de buurt staan. Of misschien ergens volgend jaar in voorprogramma van The War On Drugs? Wie weet! We gaan het zien!

 

 

 

 

#84 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Stonefox met Talk Me Home.

Deze fantastische band is afkomstig uit Melbourne, australie. Een van de eerste keren dat ik naar Stonefox luisterde was ik zo onder de indruk. Mijn eerste aanraking met Stonefox was All I Want. Een prachtige single die tevens ook de doorbraak was voor Stonefox in Australie. Met een druk op de knop werden ze vergeleken met The XX en Daughter, liefhebbers voor mellow pop konden hun hart op halen bij Stonefox. De band bestaat uit 2 dames en 1 heer en ze brachten al een EP uit genaamd Surface. Deze EP kreeg de volle aandacht op Spotify met 3,5 miljoen plays. Dat is niet niks. In 2017 stapte ze de studio in met Jean-paul Fung een gewaardeerde producer en met de steun van verschillende blogs begonnen te schrijven aan een album. Take Me Home is een prachtige single, de zachtheid van de track is onweerstaanbaar. De percussie in het nummer vormen de hartslag van het nummer. Deze hartslag is gelijk de betekenis van het nummer wat gaat over de obstakels die je moet nemen om een relatie staande te houden. Jenna Russo, zangers van Stonefox zegt hierover: …it’s about wanting to hold on even though you can feel it slipping from your reach”. De tekst beschrijft goed hoe een complex een relatie kan zijn. Take Me Home is zo´n nummer die je dagen op repeat kan zetten maar er dan toch niet moe van word.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#81 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God Its Friday! Met vandaag Hollow Coves met The Woods

Hollow Coves is een indiefolk groep uit het altijd fijne muziekland Australie. Met de muziek van Hollow Coves brengen ze de passie voor reizen en het zien van andere delen in de wereld samen met prachtige muziek. Hollow Coves is een project van Ryan Henderson en Matt Carins. Het doet een beetje denken aan Angus & Julia Stone & Ben Howard. Ze gooien de authentieke folksound door een blender met akoestische melodieën en harmonieën. Met deze muziek kwamen ze al in de top van The Hype Machine. The Woods is een ongelofelijk fijn liedje met een refrein die echt dagenlang in je koppie gaat zitten.