Category Archives: Uncategorized

#167 De jukebox van Just Luuk

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos. Met vandaag een extra grote De Jukebox van Just Luuk! Normaal op zaterdag of vrijdag maar deze week op Woensdag, dit omdat er teveel is om te delen. 

Other Lives – Lost Day

Jaa eindelijk is er nieuwe muziek van Other Lives en hoe! Wat is dit weer godvergeten lekker. In 2011 kwam het laatste album van Other Lives uit en ik was eraan verknocht. Hij stond op repeat en tijdens hun concert in het toen nog Tivoli Oudegracht maakte mijn hart een sprongetje. Wat was dit goed zeg. Maar nu komen ze dan eindelijk weer met een nieuw album en het stroperige, meeslepende geluid van Other Lives zijn ze absoluut nog niet verleerd. Hmm lekker. Kijk ook zeker even de fenomenale clip af!

SeafretMost Of Us Are Strangers

Seafret is al jaren een van mijn favoriete duo’s als het gaat om singer-songwriter muziek. Seafret bestaat uit Jack Sedman en Harry Draper. De zee is een grote inspiratie van de heren zoals de naam al een beetje doet vermoeden. Ook hun grootste hit Oceans gaat over het golvende water. Seafret maakt enorm mooie bombastische muziek die je altijd mee trekken. Als ik Seafret op mijn koptelefoon heb dan is mijn omgeving niet veilig dat ik niet aan het meezingen ben. Most Of Us Are Strangers is ook weer zo’n lekkere meezinger. 18 februari staan ze in Paradiso Noord. Ik ben erbij!

Celeste – Stop This Flame

Winnaar van de befaamde Sound Of 2020 competitie van de BBC en dat is zeer terecht. Met Strange gooide zal hoge ogen en het typische stemgeluid van Celeste valt als een warme deken over je heen. Echt een prachtige soulstem. Ze wordt dan ook in het rijtje gegooid van Etta James, Ella Fitzgerald en Amy Winehouse. Wat een talent is dit 24 jarig meisje. Aankomend weekend staat ze ook op Eurosonic en ik durf mijn geld erop te zetten dat ze aankomend jaar op de grote festivals te zien is en er een gouden toekomst in het verschiet ligt voor deze dame.

Nathaniel RateliffAnd It’s Still Alright

Ja wie kan er eigenlijk niet van deze man houden? Zijn liedjes zijn lief. Je krijgt het gevoel alsof je iedereen wilt knuffelen als ik dit op mijn koptelefoon heb. Voel jij je even kut, luister dan even goed naar de rustgevende stem van Nathaniel. En alles is voor eventjes weer goed. Aankomend jaar komt hij weer eens met een solo plaat en dat zonder zijn Sweatdrips. Ook wel eens fijn. And I’ts Still Alright is echt een van mijn favoriete plaatjes van het moment en ik zal er alles aan doen om dat ook voor jou te laten gelden. Sluit deze knuffelbeer in je armen.

Kate Yeager – Troubled

Eigenlijk is niet heel erg veel over deze dame te vinden op het internet maar toch ben ik echt verslaafd aan dit nummer. Het begint heel rustig en laidback en ineens knalt Kate haar stem erin en dat is erg lekker. Kate heeft beetje een Janis Joplin achtige stijl van zingen. Lekker soulvol maar toch ook erg poppy. Ik blijf haar volgen. Kijken wat eruit komt. Troubled is ieder geval een erg leuke ontdekking.

Coin – Crash My Car

Crash My Car is geschreven voor de festivalweides. Wat een knaller is dit nummer. Coin komt oorspronkelijk uit Nashville en maakt hele aanstekelijke indiepop. Talk To Much was een hele grote jongen afgelopen jaar in het alternatieve circuit en bracht ze naar alle grote festivals in de USA. Crash My Car schreven ze nadat ze hoorde dat Talk To Much zo hard meegezongen werd door de crowd. Toen dachten zij, hee ja waarom ook niet: We maken nog een groter nummer die harder meegezongen kan worden. Nou dat is gelukt. Crash My Car is stadionwaardig.

Quinn XCII – Two 10’s

Oh oh Quinn XCII flikt het weer. De One Of Us zanger maakt ongelofelijke lekkere muziek en het is wachten op het moment totdat het grote publiek het ook gaat zien. Hij combineert pop, hiphop, elektronische muziek en soul tot een heel lekker eigen geluid. De liedjes gaan meestal over mislukte relaties en liefdesverdriet en laten wij dat nou elke maand of week wel een keer meemaken.

#166De Jukebox van Just Luuk

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos. Met vandaag een extra grote De Jukebox van Just Luuk! Normaal op zaterdag of vrijdag maar deze week op Woensdag, dit omdat er teveel is om te delen. Vandaar een uitgebreide editie! Hebben jullie even mazzel.

Nomad – She’s Getting Away

Nomad is een band uit Nieuw Zeeland en is voor mij stiekem wel een schatkistje die ik niet graag deel met de rest. My My My was voor een van de leukste nummers van de afgelopen jaren en ook de nummers die volgde waren stuk voor stuk bangers die ik onder de douche het hardste meezong. Daarna werd het even rustiger rondom de band maar nu is er She’s Getting Away, een goede indieplaat die je na 3x luisteren echt wel een beetje mee kan zingen.

Declan J Donovan – Homesick

Making Waves: Declan J Donovan

Declan J Donovan is een jonge sinter-songwriter uit de UK. Op dit moment hangt er een hele buzz om deze jongen heen omdat zijn muziek raakt en de mensen in emotie brengt. Daarnaast heeft hij een paar hele goede nummers op zak. Waaronder Homesick. Voor mij een typisch winter nummer. Dikke trui aan, theetje erbij en dit soort muziek aan. Love it.

Kelsea Ballerini – Club

Kelsea Ballerini is geen danseres zoals de naam doet vermoeden maar een van de nieuwe sterren in het countrypop wereldje. Unapologically was haar vorige album en dit album bracht haar naar de top. Vooral in de USA was ze niet meer weg te denken uit de hitlijsten. In Europa is ze veel minder bekend maar toch maakt ze onwijs lekkere muziek. Club is haar nieuwe wapenfeitje en dit nummer zou zeker niet misstaan in de top 40 van nu.

Mighty Oaks – Forget Towmorrow

Toen de hype rondom folk muziek op zijn hoogtepunt was, toen lifte Mighty Oakes daar prima op mee. De eerste plaat van deze Duitse band heb ik van voor naar achter compleet grijs gedraaid. Daarna brachten ze nog een aantal steengoede platen uit maar de hype was minder dus verloren ze een beetje zicht. Toch maken ze nog steeds echt hele fijne muziek en Forget Towmorrow is voor mij echt een knaller. Ik krijgt het gewoon simpel weg niet uit mijn hoofd. Voor iedereen die toch een beetje de folkhype mist (waaronder mijzelf) is deze single de uitgelezen kans om er nog even naar toe te smachten.

The Howl And The Hum – The Only Boy Racer Left On The Island

The Howl And The Hum staat bekend om zijn prachtige nummers. Nog nooit kwam er uit York, toch een stad met ruim 200.000 inwoners een beroemde band. Of The Howl And The Hum dat is mag iedereen zelf weten maar de voortekenen zijn er. Zo was deze band een van de smaakmakers van afgelopen Lowlands en ook op SXSW en London Calling stegen ze boven zichzelf uit. Ook The Only Boy Racer Left On The Island is een pareltje en durf bijna wel te zeggen dat het sowieso in het lijstje komt van een van de mooiere plaatjes van dit jaar.

Dave Budha – Laat Me

Dave Budha is al een tijdje een favoriet van mij. Zijn afgelopen album was echt een plaatje en de rust die Dave Budha bezingt valt als een warme jas over mij heen. Naar aanleiding van de dood van Ramses Shaffy, 10 jaar geleden. Laat Me is natuurlijk prachtig in de versie van Ramses, onaantastbaar mooi. Maar Dave geeft de jonge generatie even een beetje Ramses mee, en dat is natuurlijk ook prachtig in het huidige muzieklandschap vol met autotune.

#165 Het-midden-in-de-week-liedje: PVRIS – hallicunations

PVRIS share trippy ‘Hallucinations’ visuals

Jaa het is weer woensdag dus dat betekend weer een nieuw liedje die je even wakker schudt in deze koude wereld op dit moment. Deze week is het de beurt aan de terugkeer van PVRIS.

PVRIS heeft ondertussen een aardige naam opgebouwd in de alternatieve muziek wereld. En dit komt vooral door hun enorm catchy sound. En als je daar de stem van Lynn Gunn erbij pakt is dit eigenlijk gewoon een hele goeie band. Het eerste album was hard en de gitaar speelde nog de overhand en ook live was het genieten van een goede punkband. Met de opvolger hoorde we al een stuk minder gitaargeweld dan dat we gewend waren van PVRIS en dat maakte deels eigenlijk ook niet uit. PVRIS knalde uit de speakers en ook de live optredens waren een genot om naar te kijken. Nu twee jaar later heeft de band ruim gesleuteld aan de sound van nu en dat is aardig gelukt.

Hallucinations is de tweede single van PVRIS. De fans van het eerste uur zullen enorm teleurgesteld worden met de nieuwe sound van PVRIS. De gitaar is nog meer verdwenen in de sound. Het is meer nu electronisch dan voorheen. Minder beukwerk, iets subtieler. Dat de band voor het poppad heeft gekozen is wel duidelijk. Al moet ik zeggen dat Hallucinations wel door je speakers beukt. Na een rustige opbouw knalt de bas er in en wordt je wakker geschud met een dansbeat. De vocals van Lynn Gunn vormen het leiddraad van de song en dat is absoluut geen straf. Het is al met al een fijne plaat en ik denk dat de fans er wel doorheen kunnen luisteren maar voor een willekeurige luisteraar is het gewoon een fijn popliedje. Zeg maar Halsey alleen dan met ballen. Nu is het uitkijken naar de nieuwe plaat, die er vast snel aan komt.

#164 De Jukebox van Just Luuk

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Elke vrijdag of zaterdag zal ik daarom een paar nummers droppen uit Luuk’s Jukebox die op repeat staan. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos. Met vandaag een extra grote De Jukebox van Just Luuk!

Duncan Laurence – Love Don’t Hate It

Jaa de grote favoriet van het moment is weer terug met een ongelofelijk sterk nummer. Iedereen kent zijn verhaal en als je dit niet kent heb je onder een steen geleefd de afgelopen maanden. Na heel wat schrijfsessies in LA heeft Duncan de ideale sound gevonden. Het is heel eigen met de typerende stem van Duncan. Echt een groot fan en dat met 2 nummers op zak. Lekker.

Badflower – The Jester

Zoals jullie weten hou ik wel van een potje gitaargeweld en Badflower heeft een van de fijnste en lekkerste gitaarliedjes die in The Jukebox staat. Badflower is een rockband uit LA en maakt steengoede liedjes. Hard, bruut en enorm catchy. The Jester is toch wel een noodbrief voor iedereen die toch maar een beetje hulp nodig heeft. De schreeuw naar iemand is hard nodig. Confronterende gedachtes komen naar boven als ik The Jester luister.

Dan August – A Woman’s Heart

Er is weer een leuk nieuw bandje uit Nederland op gestaan en deze heet Dan August. Op dit moment touren ze door het land met de Popronde en na dat gaan ze op pad met Van Dik Hout. De muziek? Heerlijke folkpop van Nederlandse bodem ala Douwe Bob. A Woman’s heart is een heerlijke track die snel plaats neemt in je koppie. Ik betrapte mij gister dat ik hem heel hard aan meezingen was onder de douche. Nou dan heb je het wel gemaakt hoor.

Hazlett – Suncats

De beste man komt uit Nieuw-Zeeland en maakt ongelofelijk fijne muziek die je heel snel omarmt. Vorige jaar maakte hij een van de meest beluisterde nummers op Spotify voor mij. Maar hij blijft schrijven en mooie nummers maken. Suncats is weer thuiskomen.

#163 The Jukebox van Just Luuk

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Elke vrijdag of zaterdag zal ik daarom een paar nummers droppen uit Luuk’s Jukebox die op repeat staan. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos. Met vandaag een extra grote De Jukebox van Just Luuk!

Tors – Empty Hands

Het is bij Tors onmogelijk om ze op een slechte track te betrappen want ook met Empty Hands neemt Tors je weer mee naar een groots refrein, een goede herkenbare tekst die voor iedereen met een gebroken hart doet ontroeren en vooral het talent van de jongens. Ze gingen al mee op tour met o.a Dermot Kennedy maar het is nu wel echt tijd dat Tors zelf in de schijnwerper gaat staan. Ik ben fan van deze jongens. En man man man wat is Empty Hands een verslavende track!

Josiah And The Bonnevilles – Oh No!

Een band die altijd weet te leveren dat is wat Josiah And The Bonnevilles is. Ze maakte een paar jaar geleden een van de mooiste nummers ooit: Back To Tennessee. Een prachtig nummer, als je hem niet kent zoek hem ook even op. In de wat mindere periodes luister ik vaak dat nummer, zo mooi. Na een paar jaar te moeten wachten kwam vrijdag ineens een nieuwe single: Oh No! En ook deze zet de countryfolk traditie door maar toch ook met een heerlijke poppy randje eraan vast. Potentieliedje die zomaar eens kan doorbreken.

Raynes – Lemon Drop

Totaal onbekende band voor mij maar ze maken misschien wel een van de leukste nummers van de afgelopen maanden. Eentje die al dagen in mijn hoofd vast blijft zitten. Zelfs als ik in bed lig, zing ik hem nog mee. En dat is een goed teken. Raynes is een band uit LA en in Lemon Drop wordt het wilde leven beschreven maar dat ze als band beloven er nooit aan toe te geven. Het is een regelrechte oorworm en ik denk dat dat de meeste mensen als ze hem horen hem na de eerste keer heerlijk meezingen.

Waterparks – Easy To Hate

Ik ben gek op deze band. Waterparks is een ouderwetse punkpop band. Hun vorige album heb ik plat gedraaid. Vooral het nummer Royal is geweldig. Maar nu zijn ze terug met een nieuwe plaat en ook deze plaat staat vol met heerlijke liedjes die je vrolijk maken. Eerlijkheid betreft wel dat je er van moet houden. Easy To Hate is net zoals Lemon Drop een oorworm. Ik ben lichtelijk verslaafd aan het album en Easy To Hate is het moment dat er keihard, maar dan ook keihard meegezongen kan worden. Komende februari staan ze in de Melkweg en deze jongen is daar zeker bij!

JP Saxe – If The World Was Ending (ft Julia Michaels)

Dit nummer kwam vanochtend ineens voorbij in mijn YouTube tijdlijn. En na 1x luisteren was ik verliefd. Wat een mooie track is dit. Het is niet spectaculair maar het raakt mij wel. De mooie stem van JP Saxe en daarbij de stem van Julia Michaels die je in een soort rust periode raakt. Prachtige track en eentje die ik jullie niet wou onthouden.

#162 Het-midden-in-de-week-liedje: Broken Bells

Afbeeldingsresultaat voor broken bells good luck

Een paar jaar geleden waren zij een van de leukste samenwerkingen en nog steeds maken ze onwijs fijne muziek. Het was misschien wel een beetje de doorbraak van Danger Mouse als producer die al een succes combi was met Cee Lo Green als Gnarls Barkley (bekend van de monsterhit Crazy). Nu pakte hij de muziek weer op met James Mercer van The Shins.

Een jaar geleden kregen we weer plots iets te horen van Broken Bells. Shelter was een plaat waar je u tegen zegt maar helaas was het valse hoop want we moesten weer wachten op een nieuw nummer. Er ging een jaar overheen en toen was er de nieuwe single Good Luck er. En ook dit is weer een kneiter van een nummer. Wanneer het derde album er komt dat is nog een groot vraagteken maar Broken Bells laat ons watertanden naar meer.

De baslijn zet het nummer in en je wordt meteen in een soort van trance gebracht. Het trekt je mee en je bent meteen onder hypnose van het nummer. De zachte stem van Mercer houd je stiekem een nog beetje op de grond. Wat al op eerder platen opviel is dat Broken Bells enorm goed doordacht is en er zitten onwijs veel ontdekkingen die je na een paar keer luisteren nog steeds ontdekt. Want dat het nummer er als soep in gaat dat is wel echt een feit. Wat een track!

#160 Het-midden-van-de-week-liedje: George Alice – Circles

Afbeeldingsresultaat voor george alice circles

Wanneer ik als blogger bezig ben met het zoeken van allerlei nieuwe muziekjes dan ga ik zoals jullie misschien wel weten eerst kijken naar Australie. Wat daar rondloopt op dit moment is echt niet normaal. Het is zo bruisend van talent, daar wordt je bijna bang van. Elke keer komt er wel weer een artiest op de radar waar ik denk van die zou wel eens wat potten kunnen breken.

Paar weken geleden kwam er weer zo’n artiest op de radar. George Alice is haar naam. 16 jaar oud pas en ze komt uit Adelaide. Afgelopen week werd bekend dat ze Tripje J HighUnhearted gewonnen had. Een prijs die zijn doen onder scholieren en om talent een kans te geven. Maar George Alice heeft enorm veel potentie. Schrijft al vanaf haar 11e liedjes en als je dan al zo’n lekker nummer als Circles kan schrijven dan heb je een hele fijne toekomst voor je.

Circles is de perfecte introductie voor George Alice als een songwriter, muzikant en een naam om in de gaten te houden. Ze verpakt heel fijn indie-folk met een electronisch randje en dat stuwt haar naar voren om de popscene van Australie te vertegenwoordigen de komende maanden, misschien jaren. Het nummer is lekker upbeat met een onwijs lekker poprandje eraan vast. Zeg maar een beetje Maggie Rogers, ik denk ook dat ze goed daar naar geluisterd heeft.

Over het schrijven van een liedje zegt ze: “I was obsessed with country music and had trouble writing anything. So I guess I went with the stereotype, if you sing country music you’re usually singing about war. I watched a few movies about war and love, put myself into the position of losing a loved one at war and just went from there. I wanted the whole thing to be twisted with metaphors and lyrics to make people feel exactly how this person would feel if they were real. I’d never experienced loss at this point in my life so I guess I wanted to know how someone would feel and their thoughts,” she says on her early beginnings. While Circles isn’t exactly as heavy as war, it’s still marked by an incomparable emotiveness that sets her ahead of the pack, writing about early relationships and the confusion that comes with playing that game in your teens. “The message behind this song was falling for someone you probably shouldn’t have, or being in an “on and off” relationship I guess,” she explains. “Every conversation ends with the same outcome, everything goes around in circles.

Een artiest om zeker goed in de gaten te houden dus en een meisje die weet wat ze wil. Australie eet op dit moment uit haar hand met Circles. Nu wij nog.