#105 Het-midden-in-de-week-liedje

Jaa het is weer woensdag! We breken de week lekker doormidden. Dus zit je even in een dipje, kijk je naar buiten met de gedachte oké over 2 dagen heb ik weekend? Zet dan even de muziek iets harder, schenk een goede kop koffie in en geniet van deze prachtige artiest van vandaag: Callum Pit met Rabbits.

Het is moeilijk om niet in een soort van hypnose te raken bij Callum Pit. Hij heeft de charmes om hordes meisje weg te laten smelten, zijn stem is er eentje die je in je hart sluit en daarnaast neemt hij je mee op een tochtje met zijn dromerige gitaar. Zijn eerste 2 singles werden goed ontvangen: You’d Better Sell It While You Can en Least He’s Happy waren hele fijne nummers die mij als liefhebber van folky muziek erg blij maakte. Het was allemaal een warmmakertje voor deze track: Rabbits.

Een nummer met een prikkelend intro dat gelijk de mood neerzet van het hele nummer. De falsetto van Callum neemt je bij de hand en lijdt je naar een muzikaal landschap vol met een pingelende gitaar en piano noten. Daarnaast heeft het nummer een lieve tekst met een refrein die ontzettend blijft hangen “Why oh why do we evoke this creature fear when we’re all just rabbits in the headlights here…”. Rabbits is een absoluut indie-folk pareltje.

 

 

 

 

 

Advertisements

#104 Easy Sunday

Afbeeldingsresultaat voor patrick watson Broken

Jaa een nieuw hoofdstuk in het boekje van Just Luuk. Vanaf dit moment zal er weer elke zondag een post online komen. Easy Sunday ook wel genoemd. Dit zullen vooral rustige, mooie liedjes zijn. Niet te heftig, daar is de zondag niet voor. De dagen worden donkerder en kouder. Dus wanneer je met je dekentje bij de kachel zit met een grote kop thee of wanneer je in je bed ligt en je even geen zin hebt om eruit te gaan, pak je Easy Sunday erbij en geniet van de rust van een nummer. Dit alles natuurlijk met nieuwe muziek, nieuwe talenten of oudgediende die weer even om de hoek komen kijken. Vandaag de aandacht voor zo’n oud gediende maar wel een van de kroonprinsen van de folk namelijk Patrick Watson met Broken.

Doordat meneer winter op de deur begint te kloppen komen er steeds weer nieuwe liedjes uit die je gemoed toestand even weer wat melancholischer maken. Je hebt meer zin in liedjes waar je weg kan dromen en wanneer je een wandeling aan het maken bent door een prachtig park of bos waar allemaal verschillende nat gekleurde blaadjes op de grond liggen en je koptelefoon op zet met dit soort muziek. Ik kan er uren van genieten.

Een van de grootmeesters van de melancholie is Patrick Watson. Even een korte historie over deze excentrieke muzikant: hij is een Canadese singer-songwriter en zijn muziek ligt een beetje tussen klassieke muziek en popmuziek. Watson werd geboren in een klein dorpje nabij Montreal en in zijn jeugd kwam hij in aanraking met muziek door te zingen in verschillende kerkkoren, later pas verdiepte hij zich in jazz en klassieke stuken op de piano. Een van de instrumenten die Watson uitmuntend bespeelt. In 2003 bracht Watson zijn eerste album uit en deze werd enorm positief ontvangen. Daarna trad hij veel op met artiesten als Feist & het geweldige The Cinematic Orchestra (tipje, zoek het op het is een van de mooiere dingen de je vandaag gaat horen). Watson trad geregeld op in Nederland waar hij er populair is onder de liefhebbers van folk. Zo stond hij o.a op Lowlands en Pinkpop. Zijn laatste album Love Songs For Robots dateert inmiddels weer uit 2015 en mijn god wat bleef het stil rondom deze fantastische man.

Wie nu al in een melancholische bui is door het lezen over Patrick Watson heb ik nu de juiste remedy om er nog dieper op in te gaan namelijk het luisteren van Broken. Geschreven voor alle gebroken hartjes die er op dit moment rondlopen op deze aardkloot. Patrick Watson probeert deze mensen nog iet wat te troosten. Een grootse opgave voor de kroonprins, maar hij kan dit met zijn heerlijke stem. Het nummer begint met de typische piano van Patrick en wanneer de vocals erbij komen wordt je in een warm badje gelegd. Langzaam bouwt het nummer op maar het verrassende is dat het nooit maar dan ook nooit dreigt om te veel te worden. Broken is zo breekbaar als een chinese vaas. En het liedje is zo fragiel als het maar kan maar wederom toont Watson zijn zachte kant en wat voor genie het is als het gaat om prachtige kleine liedjes maken. Watson brengt zelfs de meest stoere mannen in vervoering. Als je nog niet wist dat je af en toe een traantje kon laten voor een nummer, dan kan het nu wel. Laat je meeslepen.

 

 

 

 

#103 Het-midden-in-de-week-liedje

Ik ben weer terug van weggeweest! Ik ben even de zon op gaan zoeken in het prachtige Ibiza, om mijzelf even helemaal op te laden voor de wintermaanden. Ik kijk er naar uit om jullie te verblijden met een hele hoop nieuwe muziek! Vandaag is het woensdag dus laten we de week even keihard doormidden zagen met een talent waarvan ik denk dat hij komend jaar enorm hard gaat doorbreken. Ik dans al een paar weken door mijn kleine kamertje op Uilenstede (sorry onderburen) met de muziek van Yungblud. Vandaag de aandacht voor zijn 3e single: Tin Pan Boy!

Dominic Harrison, zo heet Yungblud in reallife is de nog maar 19 jaar oud en hij verraste ons al met 2 ijzersterke singles. I Love You, Will You Marry Me is een bescheiden hitje aan het worden op 3FM & Studio Brussel. Ik hou van die single. Echt een enorm fijn liedje. Maar het mooie is dat hij nu verder gaat met het zoeken naar de wereldfaam die hij eigenlijk verdiend.

Het nummer Tin Pan Boy is even verslavend als de rest van de eerder uitgebrachte nummers en het legt ook gelijk de sterke kanten van deze jonge jongen bloot: een kneiter strakke gitaar met zijn kenmerkende stem. Dus haal de luchtgitaar maar vast uit de kast om heerlijk door je kamer heen te springen. De teksten van Yungblud zijn voor een jongen van 19 enorm politiek geladen. Wij danken hier zijn ouders voor want die luisterde vroeger veel naar de platen van Bob Dylan en The Beatles. Dit hoor je dan ook goed terug. Waar mijn gedachte eerder naar uit gaan is dat ik het enorm vind lijken op de begin dagen van Arctic Monkeys. Lekker rauw en beuken. Zoals op de eerste platen van Alex Turner en consorten. Echter is het ego van Yungblud nog iets groter dan van Alex Turner, ja het kan dames en heren! Maar dat houd het ook weer een beetje spannend. Dat Europa en de USA warm aan het lopen zijn voor Yungblud is een feit, laat dat debuutalbum maar komen want ik kan niet wachten!

 

 

 

#102 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Premiere: Slowly Slowly go from strength to strength on new single/video, Aliens

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft.  Vandaag de aandacht voor Slowly Slowly met Aliens.

Dat er goede muziek uit Australië komt dat is al heel erg lang bekend maar dat ze ook echt doorbreken in het buitenland is niet altijd een zeker feitje. In Australie is er een heel mooi platform voor dit soort artiesten namelijk die van Tripje J Unhearted. Daar kunnen artiesten uit Australië zich opgeven en zo krijgen ze de promotie die ze verdienen. En er zitten pareltjes tussen. O.a Lorde kwam er vandaan. Ook een artiest die ik een hart toe draag is Slowly Slowly. De rockers uit Melbourne maken hele zoete poprock met een punky randje eraan. Vooral de frontman Ben Steward is een fascinerend figuur. Een soort teddybeer van de Australische muziekscene. Maar vooral een fantastische songwriter die mooie liedjes maakt die je in vervoering maakt. Dit alles is uitgebracht in eigen beheer. Echter denk ik dat het niet heel lang gaat duren voordat ze een platencontract krijgen want deze muziek moet gehoord worden. In 2018 komt de plaat uit van Slowly Slowly dus dat is weer een reden om uit te kijken naar dit album. Aliens is een lieve punkplaat met een catchy randje.

 

 

 

 

#102 Thank God It’s Friday

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag het beloftevolle FEVA!

Nu hoor ik je denken wat is dit nou weer voor een bandje. De kans is daarom ook ontzettend groot dat je nog nooit van FEVA gehoord hebt, ik eerst ook niet. Maar na mijn wekelijkse ontdekkingstochten door de diepe dalen van het internet kwam ik deze band uit Newcastle tegen. Blind is de veelbelovende debuutsingle van deze band. Ze hebben eerder al een aantal demos gemaakt maar nu zijn ze echt klaar om de wijde wereld te veroveren. Ondanks dat het nummer zelf niet heel erg vernieuwd is zoals in de zin van dit hebben al eens eerder gehoord, geeft het wel ontzettend de energie die een goede song moet hebben. Het nummer lijkt ergens een beetje aan Feel It Still van Portugal The Man maar wanneer de ontzettend sterke stem van de zanger erin knalt wordt dit direct vergeten. Al heel snel krijgen we een groots refrein die ook wel aantoont dat de band een achter deuntje kan schrijven. Je zingt het heel snel mee. FEVA kan er wat van!

 

 

 

#101 Het-midden-in-de-week-liedje

Tom Walker

 

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor Tom Walker!

Een van mijn favoriete artiesten van dit moment gaat door het leven als Tom Walker. De Schotse zanger/multi instrumentalist combineert hiphop met electronica en een akoestische gitaar en die combi is echt goud! Tom Walker staat op dit moment op nummer 1 van mijn lijstje voor grote talenten die in 2018 gaan doorbreken. Dat gaat echt zijn jaar worden aangezien er een debuutplaat aan komt. Wat vooral opvalt is zijn stem: op het ene moment is het rauw en grimmig en dan weer melodieus, soulvol en vloeiend als water. Het is allemaal beetje in de stemming van Hozier. Wat die man heeft geopend voor vele artiesten is niet te beschrijven. En als we de carriere volgen van Hozier dan weten we wel waar het voor Tom Walker kan eindigen. Op eerdere tracks van Tom Walker horen we zijn talent duidelijk: Fly Away With Me, Sun Goes Down en nu Leave A Light on zijn stuk voor stuk ongelofelijk goede nummers. Walker groeide op met een hele muzikale vader met een uitgebreide platencollectie, dus hij at als klein jongetje de platen op en dat hoor je terug in zijn muziek. Leave A Light On begint rustig en bouwt zich op naar een qlimax en brand dan los met dat typische geluid. Erg fijne track.

 

 

 

 

 

 

 

 

#100 JAAAA!

Niet een normaal berichtje zoals jullie gewend zijn. Want ik zit vandaag op de 100, bizar en onwerkelijk! 2 jaar geleden begon ik met bloggen over nieuwe muziek, talenten en bands van de gevestigde orde. In deze 2 jaar zag ik het aantal bezoekers elke week weer stijgen en spraken mensen mij aan over de schrijfsels. Ik ben hier dan ook heel erg dankbaar voor, dit is waarom ik schrijf. Om jullie lezers een groot plezier te doen met nieuwe muziek. Binnenkort gaan er veel mooie dingen gebeuren & ik zal blijven schrijven :).

Dankjewel! Woensdag is er weer een midden-in-de-week-liedje!

Luuk