#71 Thank God It´s Friday

Harry Styles

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag een special voor jullie lieve lezers. Namelijk een uitgebreid verslag van het album van Harry Styles.

Ik zat even te twijfelen om dit te doen maar ik ga het toch doen omdat ik eigenlijk wel beetje een sucker ben voor deze plaat. Het is namelijk niet zomaar een plaat. Je zou verwachten dat hij in het spoor blijft van One Direction maar dat gebeurd totaal niet. Invloeden van David Bowie, The Rolling Stones, Queen alles hoor je terug in de sound van Styles. De soft rock fetish zoals hij het zelf noemt is geen verassing voor de One Direction fans. Ik neem je vandaag mee door deze plaat.

Opener van de plaat is Meet Me In The Hallway. Op dit nummer zet Harry zichzelf weg als een LA singer-songwriter die zijn weg zoekt in alle gekte van Hollywood. Hij zing onder andere ¨just left your bedroom/Give me some morphine”. Een prachtig nummer met een heerlijke gitaarpartij eronder. Galmpje zoals John Lennon gebruikte erover en klaar. Een compliment moet er even gemaakt worden naar de co writers van deze plaat. Ze hebben enorm goed geluisterd naar de muziek van de jaren 60 & 70. Nadat we een beetje in een trance zijn geraakt komt er dan de eerste echte klapper van het album namelijk Sign Of The Times. Man wat is dit toch een fanatisch nummer. Het is bijna een ode aan David Bowie en Queen. Het mooie aan dit album is dat je na een tijdje niet meer denkt aan One Direction maar aan Harry als artiest opzich zelf. Na Sign Of The Times is er Carolina. Dit is een nummer die je makkelijk in je playlist zet voor een goede roadtrip in de zomer. Raampje open, wind door je haren en gaan. In de nummers Two Ghosts  & Sweet Creature bespeeld Styles zijn liefde voor country. Deze nummers hadden net zo makkelijk van Joni Mitchell of zijn ex Taylor Swift kunnen zijn.

En dan is daar echt de Rolling Stone plaat van het album. Only Angel heeft een koor, Cowbell en al het sappige en druipige van een goede Rolling Stone track. Het is echt een enorm lekker nummer. Hier zullen de meisjes wel wild van gaan worden. Hij zingt Couldn’t take you home to mother in a skirt that short,”. Dit zingt die voor een dame die de ¨Devil between the sheets is. Nou nou Harry. Wel een godslekkere plaat. Hij gaat nog even door op Kiwi, net zo´n stamper als Only Angel. Na het ruige pakt Harry even de versnelling terug met Ever Since New York. Een van de fijnste nummers op het album om even schaamteloos mee te zingen. Ever Since New York wordt de publiekslieveling van elk concert van Harry Styles & misschien we een enorme hit. Woman is een slow jam nummer die een liefdesbaby is van Prince. Harry vraagt aan de dame “Should we just search romantic comedies on Netflix and see what we can find?” In dit nummer beschrijft hij duidelijk de liefde voor vrouwen. From The Dining Table is een fijne afsluiter die net zo goed van Bon Iver had kunnen zijn. Rustig om mee af te sluiten.

Het naamloze album van Harry Styles is een alle opzichten niet een album dat het geluid van 2017 heeft maar een oud tintje eraan wat echt enorm fijn is. Maar Harry is opgegroeid, daarmee groeit zijn muziek ook mee.

#70 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Juke Ross met Colour Me.

Soms hoor je een nummer dat je enorm overneemt en je voor een tijdje niet meer loslaat. Je slaat strak achterover over hoe mooi de muziek is en hoe mooi het nummer is. Dat is toch de kracht van muziek vind ik en maakt het een van de puurste vormen van de kunstvorm. Ik waarschuw je vast want wat ik nu aan je ga voorstellen is dat gevoel.
Maak kennis met Juke Ross, een 22 jarige muzikant uit Guyana. Nu hoor ik je denken waar? Ja ik moest ook even zoeken maar het blijkt een landje te zijn in Zuid Amerika. Maar wat Juke Ross zo bijzonder maakt is zijn wonderschone Colour Me.
Het liedje opzich is heel erg simpel, voor het grootste deel van het liedje is het Ross, zijn gitaar, een klein beetje piano en percussie maar wel zo goed in balans dat het nummer zoveel kracht mee geeft. Het simpele is juist wat Ross zo goed maakt. Uit zijn stem verteld een liefdes verhaal en je hoort de emotie door zijn stem heen, prachtig. Hij verteld erover: “It’s a love song. It’s also about heartbreak, but more than that it’s about the lasting impression someone made and how they brought me life.”Het is een nummer dat zijn pijlen richt op het hart van de luisteraar en Ross laat duidelijk zijn sporen achter bij iedere luisteraar. Ik ben fan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#69 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Vinyl Theatre – Pull Your Weight
  2. The Wandering Hearts – Wish I Could
  3. Sam Fender – Play God

Vinyl Theatre – Pull Your Weight

Afgelopen week was ik een beetje online aan het zoeken naar leuke bands. Eigenlijk doe ik dit elke dag maar niet elke dag is een goede dag maar die dag was een voltreffer. Want ik leerde Vinyl Theatre kennen. Vinyl Theatre is een indie rock band met punk invloeden uit Milwaukee. Voordat ze getekend werden door het grote Fueled By Ramen brachten ze hun singles vooral uit op Soundcloud. Na de Chromatic EP kon Fueled By Ramen niet om hun heen en tekende de band in 2014. Een goede keuze want in 2014 brachten ze hun eerste te gekke plaat uit en mochten ze op tour met Twenty One Pilots. Sinds kort is daar Origami, het 2e album van de band en dit album moet hun naar grote hoogte brengen. Pull Your Weight staat op deze plaat is een indie-rock nummer met een ongelofelijk catchy refrein. Vergelijken doe ik met Twenty One Pilots, die in het soortgelijke traject kwamen. Fijn bandje en fijne muziek.

The Wandering Hearts – Wish I Could

The Wandering Hearts

Dat ik een grote liefde heb voor country en folk muziek is inmiddels niet meer een geheim en dan is het fijn om bands te ontdekken die ook daar onder vallen maar toch het grote publiek zouden kunnen bereiken. The Wandering Hearts is zo´n band. The Wandering Hearts werd ontdekt door het grote Decca Records met 1 demo online. Ja dit zijn van die sprookjes die je als band wilt mee maken. 1 nummer online en hatsee een recorddeal. De band verteld over het oprichten:  The Wandering Hearts say, “Tara and Tim met at a gig and were introduced soon after to AJ and Chess through mutual friends. Something between us all just clicked – we felt we had stumbled onto something special. We started writing together as a band and quickly developed The Wandering Hearts sound: a truthful lyric and lots of harmonies.”
Ze mixen folk met Americana maar behouden toch het Britse karakter in de muziek. Ze worden inmiddels ook vergeleken met Fleetwood Mac, wat geheel logisch is. Wish i Could werd gereleased op 5 mei en het is echt een heerlijk lief country liedje met harmonieën die je hart doen smelten.

Sam Fender – Play God

De pas 21 jarige singer-songwriter Sam Fender is klaar om de grote nieuwe held te worden. Zijn track Play God is een instant indie-rock anthem. Jesus wat een track is dit zeg. Je wilt ernaar luisteren, je wilt erop dansen en wat ik zelf heel erg graag doe op deze track is het heel gemeen meezingen. Voor de spiegel staan en vuil kijken en meezingen. Vocaal kan hij zich meten met Matt Corby & Hozier maar het heeft het sexy geluid van een vroege Catfish And The Bottlemen. Het is een track die je hypnotiseert en enorm explosief. Hij speelde al in het voorprogramma van Ben Howard en gaat de komende tijd grote stappen maken denk ik want dit is een nieuwkomer die we niet snel gaan vergeten.

 

 

 

 

 

 

 

#68 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het tijd voor een prachtig nummer namelijk: PLESTED met Habits.

Echt een tijd geleden luisterde ik naar een duo die voor echt hadden mogen doorbreken namelijk Chasing Grace. Man/vrouw duo met enorm sterke liedjes. Dit kwam ook meer omdat ze bij Naughty Boy getekend waren en hij ze produceerde. Na een enorm lange stilte was daar ineens Plested. Na 1 luisterbeurt was ik ondersteboven, dit was geweldig. In een lange tijd heb ik niet zo´n goede song gehoord. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat dit de mannelijke wederhelft was van Chasing Grace. Ik herkende zijn stem al maar kon het niet plaatsen. Nadat hij uit Chasing Grace gestapt was besefte hij dat hij het liefste nummers wou schrijven voor zichzelf. Na Chasing Grace stonden er echter een hoop grote artiesten in de rij om met hem te werken: Zayn Malik, Emili Sande, The Chainsmokers, Litte Mix en zo kan ik nog wel even doorgaan. 24 jaar pas deze jongen maar wat een geweldenaar. Toch verzamelde hij wat nummers voor zichzelf en Plested was geboren. Habits is intimiderend, soulful, een fragiele stem die je kriebels geeft met elke noot die hij zingt, het schuurt en het is een vlijmscherpe ode aan het hebben van een verkeerde liefde. Iets kleins opbouwen naar iets grootst. Als je Plested hoort denk je gelijk aan Rhodes, Amber Run. Komende staat hij geprogrammeerd op Barn On The Farm in de UK en ik denk dat hij langzaam in de spotlight begint te staan. Wat een artiest poeh, wat ben ik stiekem een beetje verliefd op deze artiest.

 

 

 

 

 

 

 

#67 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. HAIM – Right Now
  2. Joseph J. Jones  – Gospel Truth
  3. James Hersey – Everyone´s Talking

HAIM – Right Now

Afgelopen dagen waren een storm aan nieuwe releases. Echt voor een muziekgek zoals ik was dit echt een feestje voor het oor. Ik schreef natuurlijk al over A Blaze Of Feather die met een spectaculaire comeback kwam maar voor mij is de nieuwe single van de dames van HAIM ook interessant. Was ook dan eindelijk wel eens tijd voor een nieuwe single van deze dames. Days Are Gone stamt alweer uit 2014. Die plaat was voor mij een van de betere platen van dat jaar toen dus de verwachtingen voor een nieuwe plaat zijn hoog. Met Right Now maken ze dit al meer dan waard. De single is een live versie maar wel een prachtige. De single bouwt zich langzaam op naar een hoogtepunt. Het hele nummer lang hoor je alleen de zang van Este. Tussendoor hoor je de engelenzang van de andere 2 dames. Een groter hoogtepunt wordt bereikt als de drums erin vallen. Het is een prachtig liedje en een warm makertje voor het album wat eraan zit te komen. De nieuwe plaat verschijnt op 7 juli en gaat door het leven als Something To Tell You. Ik ben benieuwd!

Check de clip: HAIM – Right Now

Joseph J. Jones – Gospel Truth

joseph_j_jones_sept16

Al een tijdje ben ik fan van een label dat gevestigd zit in de UK. Namelijk Communion Records. Het is opgericht door een van de leden van Mumford And Sons & Bear´s Den. Ik ontvang dan ook elke week netjes de nieuwsbrief. De artiesten die bij dit label zitten staan ook vaak in mijn lijstje van favoriete muziek. Joseph J. Jones is een van deze artiesten. Wat een stem heeft deze man. Een hele zware diepe stem met ook nog eens prachtige muziek. Je hoort de invloeden van artiesten als Johnny Cash, Hurts en nog andere maar vooral Joseph J. Jones zelf. Hij groeide op met zijn opa die een jazzgitarist was bij de BBC en had een vader die bokser was. Een vechtertje met de goede hoop om te slagen. Gospel Truth is een prachtig nummer met grootste bombast en sluit makkelijk aan bij al het werk wat deze man al gemaakt heeft. Ik ben fan!

James Hersey – Everyone´s Talking

SONG OF THE DAY 'Everyone's Talking' by James Hersey

James Hersey is eigenlijk nog voor mij een grote onbekende. Ik kwam hem zoals vele mensen waarschijnlijk plotseling tegen op Youtube. Na wat research kwam ik erachter dat het een Oostenrijkse singer-songwriter is met 1 enkel hitje opzak in Italie. Maar ik hoop dat Everyone´s Talking daar verandering in gaat brengen. Het is een vrolijk folk pop nummer en het komt van een EP die van de zomer uit moet gaan komen. Voor dit nummer werkte hij samen met Will Hicks, die ook al samenwerkte met Ed Sheeran. Bij de single zit trouwens een geweldige clip die ook zeker de moeite waard is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#66 Thank God It´s Friday!

blaze-of-feather.jpg

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag A Blaze Of Feather.

Ineens was het daar. A Blaze Of Feather. Niemand kende het maar toch werden ze in de UK geboekt door eigenlijk alle grote festivals. Zo mysterieus als het maar kan zijn. Het enige wat er gebeurde rondom de band was een instagram account waarop af en toe wat plaatjes werden geplaatst. Zo werden ze geboekt op het grote Citadel en Latitude, zegmaar de Best Kept Secret en Down The Rabbit Hole van de UK. Daar staan ze naast namen als Michael Kiwanuka en Glass Animals. Toch niet de minste namen. De meeste muziekfans waren zo nieuwsgierig dat ze weken misschien wel maanden bezig zijn geweest om uit te vogelen wie dit nou precies was. En ze kwamen daar akelig dichtbij.

Sinds vandaag is het eindelijk bekend wie A Blaze Of Feather is. Het is het nieuwe project van Mickey Smith en co. Artiesten die allemaal werkte met jahoor daar is die: Ben Howard. Hij is ook de stem van A Blaze Of Feather. Verder speelt Howard met India Bourne (vast bandlid van Howard), Rich Thomas (vast bandlid van Howard) en Hiss Golden Messenger drummer Kyle Keegan. Ze hebben samen de koppen bij elkaar gestoken en op 5 mei komt er een EP. Vandaag kwam Carousel uit en het is werkelijk een plaatje. Het doet je wegdromen naar prachtige landschappen en je hoort hoeveel werk hierin gezeten heeft. Dus welkom A Blaze Of Feather! En stiekem welkom terug Ben Howard.

 

 

 

 

 

#65 Het-midden-in-de-week-liedje

Hurts

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het tijd voor Hurts met Beautiful Ones.

Jaa een van de stijlvolste bands van de afgelopen tijd heeft een fantastische nieuwe single uit! Namelijk Beautiful Ones. Wie Hurts nog niet kent, ze komen uit Manchester en is gevormd door frontman Theo Hutchcarft en Adam Anderson. In het voorjaar van 2010 brachten ze de debuutsingle Better Than Love uit. Dit nummer kwam ontzettend hoog binnen in de UK en bracht ze naar de faam die ze wouden hebben. Sindsdien zijn ze lekker bezig en zijn ze steady een begrip geworden in het indie landschap. Verschillende albums deden het goed in de charts en fans bleven maar komen. In 2015 brachten ze hun laatste plaat uit Surrender met daarop de hitsingle: Some Kind Of Heaven. Nu zijn ze dus terug met een prachtige plaat en daarbij horende een hele mooie clip. Het nummer gaat over de homo haat die er de afgelopen tijd speelt. Luister en geniet!

 

 

 

 

 

 

 

#64 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Milo Meskens – New Beginning
  2. Joseph en Maia – Whispering

Milo Meskens – New Beginning

Dat er fantastische muziek uit België komt dat is geen verrassing. In de afgelopen jaren zijn er een hele hoop goede muzikanten aan komen waaien. Namelijk Bazart, Warhaus, Warhola, School is Cool en natuurlijk Oscar And The Wolf. Het gaat geweldig met het Belgische muzieklandschap. Een groot talent wat eraan zit te komen is Milo Meskens. In 2015 deed hij mee aan de jaarlijkse talentenjacht ´De Nieuwe Lichting´ van Studio Brussel, het 3FM van België. In 2016 kwam hij met de debuutsingle ´Here With Me´ en deze track werd in een kleine tijd een radiohit. Hij werd hier goed opgepakt door verschillende radioshows verspreid over 10 verschillende landen. Dus Milo Meskens is lekker bezig. Hij toerde dit jaar samen met Emil Landman door het hele land. In de afgelopen maanden focuste hij zich op nieuw materiaal en daar kwam New Beginning uit. Een ontzettend fijn zomers nummer die je even aan het nadenken zit. Het is perfect voor de komende maanden waar je iets luchtigs wil hebben met een zonnetje (die er nu nog niet is) op de achtergrond.

Joseph and Maia – Whispering

Afgelopen maanden raakte ik een beetje verliefd op dit duo. Ik zag ze voor het eerst op The Brave. Een singer-songwriter festival in Amsterdam waar ik van de zomer was. Hele sympathieke lieve mensen die ik daar heb mogen leren kennen. Daarna ben ik ze blijven volgen. Hun debuutplaat Sorento wordt veelvoudig gedraaid thuis. Een prachtige plaat vol met eerlijke liedjes. Het betoverende aan dit duo is de samenzang. Zucht hier hou ik echt heel erg van. Joseph and Maia komen uit een klein plaatsje in New Zeeland en waren in de afgelopen jaren veel in het buitenland om te touren en naam te maken. Logisch dat ze dan nu op het punt van doorbreken staan. Over een paar maanden komt het 2e album uit die ze opnamen in hun geboorteplaats. Nu dus Whispering, geniet er maar lekker van!

 

 

 

 

 

 

 

#63 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag de terugkeer van Paramore met Hard Times!

Jaa Hayley Williams en haar mannen zijn na een enorm lange periode terug van weg geweest. Paramore vormde zich in 2004 toen ze nog een rock band waren. In de late 2000 produceerde ze een muziek smaak die heel erg goed lag bij de meeste jongeren. Emo pop muziek als er al was met Fall Out Boy, My Chemical Romance en natuurlijk Panic! At The Disco. Man wat een tijden waren dat. Onder deze fanatieke luisteraars van deze muziek zat ik ook. Paramore stond hoog op mijn lijstje. Na heel wat albums later was daar ineens in 2014: Ain´t it Fun. Funky, totaal niet emo of rocky zoals de andere singles van Paramore wel waren. Ik moest eraan wennen en vele Paramore fans met mij. Toch sloeg deze single in als een bom en ze wonnen er zelfs een Grammy voor. Na een 3 jaar lange pauze keerde ze afgelopen week terug met Hard Times. Samen met bassist Jeremy Davis en terug van weg geweest Zac Farro. Waar ze gebleven waren met Ain´t it Fun  gaan ze nu verder met Hard Times. Het is wel rock maar ligt enorm ver af van de oude Paramore. Toch is het ontzettend verslavend. Het swingt, het rockt en Hayley is op haar best. Ik ben blij dat ze terug zijn!

 

 

 

 

 

 

#62 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het tijd voor een geweldige band uit België namelijk School Is Cool met Trophy Wall.

Jaa het is al een tijdje geleden dat we iets hoorde van School is Cool. Maar liefst 3 jaar stilte was er nodig om een enorme pauze te nemen. Dit doordat er wat conflicten in de band waren maar ze blijven doorgaan en daarom komt er een nieuw album aan met de naam: Good News. Voorloper op dit album is de geweldige Trophy Wall.
Het nummer is een fijn popnummer met een heel erg gemakkelijk meezingbaar refrein. Na het vorige album waarin de band aan het experimenteren was met verschillende sounds is het nu tijd om het echte geluid van School is Cool aan te mogen horen. Het klinkt allemaal wat minder zwaar moeilijk en minder duister maar het is ontzettend vrolijk. Het is dan ook geen geheim dat ik deze sound ontzettend fijn vind. Minder goed nieuws is het vertrek van de violiste van de band. Zij richt zich op haar eigen project genaamd Tsar B wat ook een te gekke band is.