Tag Archives: 3FM

#142 Country Monday

Afbeeldingsresultaat voor maren morris

De meeste mensen weten niet van mij dat ik eigenlijk stiekem enorm fan ben van country muziek. Amerikaanser dan dat kan eigenlijk niet. Op mijn bucketlist staat een bezoek aan Nashville bovenaan. Die plek is het walhalla van de country muziek en een als je ergens heen wilt waar de countrymuziek op 1 staat dan is dat daar. Maargoed terug naar de muziek. Countrymuziek wordt vaak in Nederland gezien als kitsch. Toch is het minder waar. Er worden oprecht goede countryliedjes gemaakt. Tuurlijk wordt het allemaal heel dik aangezet en de American Dream wordt uitgebreid bezongen met alle keerzijdes van dien. Eens in de twee weken neem ik jullie mee naar het countrywereldje. Vandaag de aandacht voor misschien wel de bekendste countryzangeres van dit moment: Maren Morris.

En nu hoor ik jullie denken, he die naam ken ik. Ja klopt. Jullie kunnen haar kennen van de mega hit The Middle. Samen met Zedd bracht ze deze track uit. Dit nummer ontplofte over de hele wereld en gaf Maren Morris wel een steuntje in de rug voor haar verdere carriere. Het begon allemaal met My Church. Een geweldig country liedje. Dit nummer piekte in de USA op de nummer 1 plek en ze won voor dit liedje een Grammy Award. Haar debuut album Hero kwam tot de nummer 5 plek van de Billboard Charts en werd nummer 1 in de USA Country Chart. Het zette Maren Morris op de kaart. Ik leerde haar voor kennen door het nummer 80’s Mercedes. Morris flirt enorm precies met de poppy kant van Country. Dat maakt haar zo geliefd maar ook zo gehaat in de USA. Hetzelfde hebben wij in Nederland met Ronnie Flex ook enorm geliefd (waaronder mijzelf) maar wordt soms ook enorm uitgekotst. Dat gebeurd. Je kan er vrij weinig mee. Haar talent werd overal erkend in de States en ging ze mee op de wereldtour van Niall Horan en stond ze in het voorprogramma van Sam Hunt.

Na een tijdje radiostilte poste ze begin Januari ineens wat blanke foto’s op Instagram. Na heel wat gepuzzel kwamen de fans erachter dat het een aankondiging was voor het nieuwe album en vooral voor een nieuwe single. De single heet Girl en daarbij kondigde ze een wereldtour aan. Hierbij doet ze ook ons kikkerlandje aan. Ze staat bij ons in Paradiso. Met Girl heeft ze een popliedje die een onwijs country randje heeft. Het is poppy maar ook net country genoeg om het country te noemen. Ik ben fan en ik denk dat we in Paradiso gaan genieten van een ster in opkomst. Misschien nu nog onbekend voor de meeste in Nederland maar ze is al groter dan de meeste mensen denken.

Advertisements

#141 De Jukebox van Just Luuk

De Jukebox van Just Luuk. Al jaren heb ik een afspeellijst die Luuk’s Jukebox heet. De lekkerste nummers van dit moment worden er in gegooid maar ook oude nummers die ik eens weer terug vind. Mijn meest afgespeelde lijst en daarom stiekem ook mijn schatkistje. Elke zaterdag zal ik daarom een paar nummers droppen uit Luuk’s Jukebox die op repeat staan. Nieuwe nummers die uitgekomen zijn of nummers uit de oude doos. Vandaag

whenyoung – Never Let Go 

Whenyoung is jou nieuwe favoriete indie band, tenminste die van mij. Ik hou ervan. Never Let Go is een oorwormpje. Grote verwachtingen van deze band uit de UK.

Frank Carter And The Rattlesnakes – Crowbar 

Frank Carter And The Rattlesnakes zijn terug! Crowbar is de voorloper op het komende album End Of Suffering. Damn Crowbar is echt verdomde lekker.

Hozier – Almost (Sweet Music) 

Hozier bereidt zichzelf voor op een nieuw album. In de afgelopen maanden hebben we al heel wat nieuwe muziek van hem voorbij zien komen. Nu is er weer een pareltje. Almost is weer een kenmerkend Hozier liedje. Met zijn prachtige stem.

Sahara Beck – Here We Go Again 

Een klik op Youtube die eigenlijk per ongeluk was maar Sahara Beck is een ontdekking. Wauw dit nummer zit al een paar weken in mijn hoofd. Staat als een huis en een van de betere refreinen die ik in tijden gehoord heb.

#139 Easy On Sunday

Afbeeldingsresultaat voor gregory alan isakov san luis

Dat je nog niet bekend bent met de naam Gregory Alan Isakov dan is dat totaal geen ramp. Ik ben er zeer bekend mee en daarom wil ik jullie graag kennis laten maken met deze fantastische singer-songwriter die voor elke druilerige zondag je even weg doet dromen door de geweldige liedjes die deze man schrijft. Gregory Alan Isakov is een hard werkende man. Hij is van origine een boer in Zuid Afrika. Je zou zeggen dat zijn naam anders doet denken maar hij komt echt uit Zuid Afrika. Inmiddels woont deze beste man in Amerika. Een mannetje die niet stil kan zitten want hij schrijft onwijs veel liedjes, is eigenlijk altijd op tour met zijn band en is bezig met een hele creatieve community op te zetten in Colorado.

Zijn laatste album Evening Machines is dan ook weer een pareltje. Het volgt het album uit 2016 op. En ik denk persoonlijk dat Evening Machines een van zijn beste platen ooit is. Het gaat van bombastisch die je soms van je stoel blazen naar hele kleine liedjes waar je met de volle aandacht naar zit te luisteren en terwijl je dit luistert langzamerhand het kippenvel op je arm begint te komen. Evening Machines is trekt soms ook een beetje naar een van mijn lievelingsplaten van The National: Trouble Will Find Me En dat is een goed teken. Het is hypnotiserend mooi en soms toch angstaanjagend. Het album staat vol met goede teksten waar Isakov dag en nacht heeft op zitten broeden. Krachtvol. Isakov spendeerde nachten lang door in zijn studio in Colorado om de nacht zo goed mogelijk te beschrijven. Want dat is het hele verhaal achter het album. De nacht is weer een hele andere wereld dan overdag. Het heeft iets mysterieus.

Ik kan dit album dan ook zeker aanraden voor elke folk liefhebber maar ook voor de neutrale luisteraar die iets anders wilt proberen. Dompel je in de wereld van Isakov vol met eerlijke liedjes, gebroken harten en gesprekken die aangevoerd worden door de meest mooie melodieën. En om of te sluiten met een van de mooiere zinnen van het album: “Weightlessness, no gravity. Were we somewhere in-between? I’m a ghost of you, you’re a ghost of me…

#138 Het-midden-in-de-week-liedje

Afbeeldingsresultaat voor catfish and the bottlemen longshot

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen maar we worden nu al getrakteerd met hele fijne liedjes. Een van deze liedjes is van Catfish And The Bottlemen. Een van de leukste en fijnste indiebands die er op dit moment is. Voor veel indie-liefhebbers is Catfish And The Bottlemen allang gearriveerd. En ook in het live circuit is het echt geen onbekende. Met nummers als Pacifier en Cocoon is het moeilijk om jezelf in te houden om niet mee te gaan zingen. Goede liedjes met een geweldige zanger namelijk Mccann. Die jongen kan schrijven als een malle en als je een live show ziet snap je waarom Catfish And The Bottlemen zo’n ongekende populaire bands is. Vooral in de UK. De sound van Catfish And The Bottlemen is dan ook makkelijk te beschrijven: scheurende gitaarriffs, grootste refreinen die je na een paar keer uit volle borst meezingt en onwijs veel energie. Inmiddels heeft de band 2 albums uit Balcony en The Ride. Twee albums die uitstekend waren maar wel vol met dezelfde soort nummers.

Vandaag kwam dan na 3 jaar wachten Longshot uit. In deze single kleurt Catfish And The Bottlemen iets miner binnen de lijntjes. In een interview met BBC Radio 1 beschrijft de band dat ze iets meer ”noise” toevoegen aan de muziek. Het nummer begint weer heel lekker zoals we dat verwachten van de band en de vocals van Mccann voelen als thuiskomen. Het refrein is dan ook via het typische recept: een groots en bombastisch meezingbaar refrein. Ik denk dat deze single het onwijs goed gaat doen op de radio. Het is cadeautje voor de fans want de band geeft precies wat de fans willen: catchy indie rock. Longshot is de voorbode op het nieuwe album en ik denk dat ze komende festival zomer zeker weten op een Nederlands festival te bewonderen zijn.

#136 De vijftien van 2019

Wat zal 2019 ons gaan brengen? Wat zal er gaan gebeuren in muziekland en welke grote talenten zullen er gaan opstaan? Elk jaar stel ik deze vraag aan mezelf. En elk jaar geef ik hopelijk een beetje een antwoord op deze vraag. Daarom traditiegetrouw mijn lijstje voor jullie: Dit is de toekomst, dit zijn de talenten die in 2019 vanuit mijn oogpunt. Met bekende, maar ook nog onbekende artiesten.

1. G Flip

Afgelopen Maart ontdekte ik een meisje uit Australië en dit meisje heette G-Flip. Dit meisje maakte muziek in haar kamer in Melbourne en durfde het niet echt online te zetten. Tot ze op een punt kwam en het toch maar deed. En die keuze was juist. Het internet ontplofte zowat en in Australië werd ze gebombardeerd tot mega talent. En terecht. About You werd plat gedraaid in Australië en ook in Nederland won ze zieltjes. Zoals mensen misschien wel weten die die mij gevolgd hebben was en ben ik nog steeds in de ban van haar. About You is een van de grootste ontdekkingen van afgelopen jaar en Killing My Time was ook een schot in de roos. Daarnaast heb ik haar mogen ontmoeten en ik kan je vertellen het is geweldig mens. Komend jaar is het moment daar om echt keihard door te breken. Ik geloof in haar en ik geloof dat ze het kan om uit te groeien tot een ster. Daarom zet ik haar op het lijstje voor 2019.

2. Grace Carter

Ik denk dat bij de meeste mensen geen belletje gaat rinkelen als ik Grace Carter noem maar deze dame is hard op weg om een grote te worden. Dat ik je verzekeren. Deze singer-songwriter laat op jonge leeftijd al heel wat emoties los en de muzikale volwassenheid hoor diep door haar muziek heen. Why Her Not Me was voor mij een tranentrekker in 2018, wat een song was dat. Dit jaar tekende ze ook bij hetzelfde management als Dua Lipa en Lana Del Rey. Een mooie voorbode op 2019 om nog harder te groeien dan ze al doet. Ze schrijft fantastische persoonlijke liedjes die gezongen worden met een van de betere stemmen die ik in 2018 gehoord heb. In 2019 gaat ze nog meer zieltjes winnen en ik denk persoonlijk dat zij talenten als Anne Marie, Dua Lipa en Lana achterna gaat. Een van de grootste talenten van dit moment.

3. Airways

Airways leerde ik kennen afgelopen jaar door het nummer Mate. Dit nummer staat op hun EP uit 2017. Sindsdien ben ik ze blijven volgen en heb ik ze zelfs live mogen zien in de Sugarfactory. Een mega talentvolle band die aanstekelijke indierock maakt. In 2018 brachten ze maar 2 nummers uit maar deze nummers sloegen zo aan dat ze inmiddels over de 1 miljoen streams heen zitten. Ze speelde al in de voorprogramma’s van Nothing But Thieves, The Hunna, Razorlight, Deaf Havana en vertrokken ze in Oktober met een grote tour door de UK. Daarna doken ze de studio in om een album op te gaan nemen. Blue Gasoline was een voorproefje op dit album en het klinkt fantastisch. Ik stond als een klein kind door mijn kamer te stuiteren. Dit zegt genoeg over het talent van Airways. Het is niet voor niets dat de BBC ze ook opgepikt heeft en ze gebombardeerd worden tot de nieuwe indie darlings. In 2019 komt er een album en ik hoop dat ze het waar kunnen maken om de nieuwe indie darlings te worden.  

4. King Princess

King Princess is bezig met een hele grote doorbraak. In Juni verscheen haar goed ontvangen EP: Make My Bed met daarop de single en het nummer waar ik haar van ken: 1950. Dit nummer is inmiddels meer dan 120 miljoen keer gestreamt. Achterlijk veel dus. King Princess mag dan wel een prinses zijn maar inmiddels is ze zichzelf aan het ontstijgen uit deze titel. Ze is de nieuwe generatie sterren en in de USA smullen ze hier al van. Met haar synthesizer gevoerde muziek krijgt ze een hele hoop fans op de voet en overal waar ze inmiddels staat verkoopt ze de zalen uit. Ze heeft met name een grote groep fans uit de LHBGT scene. Ze heeft de lat goed hoog gelegd maar tot nu toe bezwijkt ze nog niet. Ik verwacht dat King Princess de grote ster wordt van 2019. Misschien wel de grootste. Eigenlijk wat Dua deed in 2018, gaat King Princess doen in 2019. Het is niet voor niks dat ze bij getekend is bij Mark Ronson. En we weten inmiddels wel wat deze man kan doen voor je carrière. Want de potentie zit er en als het ligt aan de liedjes dan al helemaal. Persoonlijk, rauw en catchy. Geloof mij op mijn woord. Dit gaat het worden komende jaar.

5.  YONAKA

Er moet natuurlijk ook een beetje rauwigheid in deze lijst en dat wordt gebracht door YONAKA. Mijn god wat ben ik fan van deze band. YONAKA bestaat uit zangeres en blikvanger Theresa Jarvis, gitarist George Edwards, bassist Alex Crosby en drummer Robert Mason. 3 jaar geleden kwamen ze voor het eerst bij elkaar en sindsdien zijn ze onafscheidelijk van elkaar. Op dit moment staat YONAKA in de UK op de radar als een van de talentvolste bands. En er wordt zelfs gezegd dat ze over een paar jaar op het hoofdpodium van Glastonbury zouden kunnen staan. De muziek van YONAKA is te omschrijven als pop met Queens Of The Stone Age achtige riffs, hip hop ritmes en de grime invloeden die op dit moment de muziekscene in de UK hoog houden. Elk nummer die YONAKA tot nu toe uitgebracht heeft is fijn en de potentie waarde enorm hoog. In 2019 komt er dan ook een debuutalbum uit en ik sta echt op springen want ik wil dit album, ik wil YONAKA. Wat een band.

6. The Snuts

The Snuts zijn misschien wel het meest goed bewaarde geheim van Schotland. Deze erg jonge band is helemaal klaar om de wereld te veroveren. Voor mij is dit zo’n band die ik in mijn hart sluit. Al luisterend naar The Snuts schieten de namen van The Kooks & The Wombats door mijn hoofd. Indie pop met een verschrikkelijk catchy randje. Ik hou ervan. De energie straalt er van af. In Schotland worden ze inmiddels over getipt als the next big thing en op elk festival staan er mensen te springen om The Snuts live te mogen zien. The Snuts zijn jong, rauw. Je hoort in de nummers van de The Snuts de jeugdigheid die ooit de Arctic Monkeys ook hadden. Misschien niet de grootste naam in dit lijstje maar wel een persoonlijke favoriet. Seasons heb ik het afgelopen jaar echt grijs gedraaid en de nieuwe single Manhattan Project staat elke dag aan voor een rondje. Deze jongens hebben ongelofelijk veel talent en daarom horen ze thuis in dit lijstje. Ik ben benieuwd wat ze gaan brengen in 2019.

7. Boygenius

De bandleden van Boygenius zijn allemaal al wel gevestigde namen in het circuit maar na het vormen van deze supergroep, want ja dat is het echt, zullen we ze alleen maar meer omarmen als boygenius. Want zet deze drie dames bij elkaar en je krijgt een geweldige band met prachtige liedjes die je raken en en ontroeren. De groep bestaat uit Phoebe Bridgers, Lucy Dacus en Joel Baker. Ze brachten stuk voor stuk een album uit in 2018 en ze leerde elkaar kennen ‘’on the road’’. Op het randje van 2018 brachten ze dan ook een geweldige EP uit die eigenlijk veels te kort is. 6 nummers maar. Maar 6 nummers met ongekende potentie. In slechts vier dagen zette de dames de EP in elkaar. Ze namen elk een half en volledig afgewerkt nummer mee en begonnen daar aan te sleutelen. Je hoort de kracht van de 3 dames die stuk voor stuk anders zijn: de melancholie van Bridgers, de drama van Baker en de indie van Dacus. Het smelt allemaal samen. Tot nu toe zijn er nog weinig shows van Boygenius maar dat gaat in 2019 hopelijk veranderen. Het verlangen naar meer is groot. Heel groot.

8. Nathan Ball

Afgelopen jaar zag ik Nathan Ball 2x. Een keer als voorprogramma van Matthew And The Atlas in Paradiso Noord en eenmaal in Bitterzoet met een eigen show. 2x wist Nathan mij te raken. Niet alleen met zijn ongelofelijk mooie liedjes maar vooral als persoon. Nathan Ball maakt folk met een zomers maar toch duister randje. Mooie soundscapes die ondersteund worden door de warme stem van Ball. Dit wordt dan afgewisseld met een ruim palet aan gitaarpartijen en synths. Het werk van Ball hangt heel erg tussen het klassieke songwriting en het experimenteren. Inmiddels is Nathan veel on tour en wint hij overal hartjes. 2019 moet het jaar van Nathan Ball worden. De hoop op een album is groot en qua populariteit verwacht ik dat hij boven zichzelf gaat uitstijgen. 1 hit en hij zit gebakken. Het soort van Ben Howard effect noem ik dat. Schrijf 1x een Keep Your Head Up en iedereen kent je. Stiekem wil ik Ball nog voor mezelf houden maar deze man verdiend dit plekje in mijn 2019 lijstje.

9. IDER

Lily Somervile en Megan Markwick vormen Ider, een band naar mijn hart uit London. Liedjes over onzekerheid, de dagelijkse struggle van het nog niet helemaal weten wie je bent en vooral met heel erg veel potentie. Ider is de soundtrack van de millennials. Gelukkig hebben ze wel elkaar gevonden. Ze leerde elkaar kennen op de universiteit en sindsdien een onafscheidelijk duo. Op dit moment wonen ze zelfs lekker met zijn 2e in London als huisgenoten. Dit is ook wat Ider zo sterk maakt. Je hoort de o zo sterke band tussen Somervile en Marwick. Ze vertrouwen elkaar blind. Tekstueel zit Ider dus goed in elkaar maar als je niet echt een persoon bent die naar de tekst luistert dan kom je bij Ider ook wel goed aan je ei. Nummers als Does She Ever Now, GMLAA of Mirror brengen je naar een hoogtepunt. Prachtige harmonieën combineert met power synths. Ider zit tussen HAIM en Frank Ocean in en ik hou ervan. De liefde voor Ider is dezelfde liefde die ik had London Grammar. Je wordt meegesleurd in de melancholie en je balanceert op een dun lijntje van compleet gebroken eruit komen of naar een euforisch hoogtepunt gaan. In 2019 ga ik ze zien in de Melkweg maar het lijkt mij een kwestie van tijd dat deze dames ook bij het grote publiek in de smaak gaan vallen.

10. Meis

In ons koude kikkerlandje lopen er natuurlijk ook heel wat talenten rond. Wij zijn als Nederlanders ontzettend goed in wat we doen en wat voor muziek we maken. Daarnaast moeten we niet vergeten dat de Nederlandse taal een prachtige taal is. Goede Nederlandstalige artiesten zoals Lucky Fonz III, Spinvis, Thijs Boontjes Show En Dansorkest hebben inmiddels als hun waarde bewezen. Een nieuwe artiest die aan dit lijstje toegevoegd kan worden is Meis. Meis is het alter ego van Aysha de Groot. Samen met bassist Dennis en drummer (en fantastische zanger trouwens) Victor maken ze sferische luisterliedjes in de Nederlandse taal. Op gehoor lijken het hele simpele liedjes maar ze halen een hele boel uit de kast om je in een eigen wereld te trekken. Dat Aysha het goede muziekgenen heeft dat mag wel duidelijk zijn als je opa Boudewijn de Groot is. Ik zag haar voor het eerst afgelopen jaar tijdens RADAR in de Melkweg. Het ontroerde me en werd een beetje verliefd. Het greep mij bij de strot. Luister maar eens naar Bram. Ik kan wel janken zo mooi. En niet alleen bij mij blijkbaar. Afgelopen jaar was MEIS een van de bands die het meeste indruk maakte tijdens de Popronde en wonnen ze de Mooie Noten van 2018. Komend jaar zullen we nog veel meer horen van MEIS en ik kijk er ongelofelijk naar uit.

11. Dermot Kennedy

Dermot Kennedy is een jonge singer-songwriter uit Dublin. De muziek van Dermot is als een schilderij waar je uren naar kan kijken. Hij combineert zijn krachtige en bijzondere stem met liedjes die geschreven zijn voor iedereen die ervan houdt om te denken in een film bij muziek. Leven of dood. Vreugde of diepe pijn en liefde en verlies. Dat zijn de themas waar Dermot het liefste over schrijft. Hij beschrijft de lichtpuntjes maar ook de duistere momenten van het leven. Eind 2017 bracht Dermot een EP uit en sindsdien is die veel on the road geweest en liet bij deze shows een bizarre indruk achter. Deze man heeft alles in huis om een grote ster te worden. Niet alleen in zijn eigen genre maar ook ver daarbuiten. Zijn liedjes slaan in als een bom. Hij combineert R&B beats met het klassieke singer-songwriter werk en hij doet dit met klasse. Hij is al veel verder dan zijn generatiegenoten. Hij schrijft liedjes alsof hij een dichter is en met de precisie van een rapper. Vergelijkingen kunnen gemaakt worden met Bon Iver, James Vincent Mcmorrow en James Blake. Afgelopen jaar zag ik hem op Rock Werchter en hij maakte alle verwachtingen waar. Ik ben niet de enige die zegt dat deze man het in 2019 helemaal gaat maken want overal zie ik zijn naam voorbij komen. En dat is toch wel een teken. Want die stem en de liedjes. Mijn god.

13. Sam Fender

Singer-songwriter Sam Fender heeft eigenlijk alles in huis om een grote ster te worden. Afgelopen jaar was nog maar een begin en in 2019 gaat die nog harder. De weg voor Sam Fender is al vrij voor het grote werk. Een die hard Bruce Springsteen fan, de catchy indie rock en het ego van een indie jochie uit de UK. De power die Sam Fender heeft is onweerstaanbaar. Afgelopen jaar bracht Sam een aantal singles uit en elke single was een pareltje met Dead Boys als ultiem liedje. Elk woord en elke noot wordt gemeend en dat is prachtig om te zien. Naast dat Sam Fender een geweldige muzikant is durft hij zich ook uit te spreken over de wereld waarin we leven met alle sociale media en millennials. Zo schreef hij Poundshop Kardashians waar hij de problemen aankaart over de gevaren van de sociale media referent naar de Kardashians. Alles lijkt erop dat Sam Fender een gouden toekomst tegemoet gaat. Zoals hij zelf al zingt play god, de rode loper ligt uit voor je jongen.  

14. Tape Toy

Zoals Meis een van de favoriete bands van velen tijdens de Popronde. Tijdens de Popronde toverde Tape Toy elk hoekje en gaatje om tot een groot rockfeestje. De onvervalste koningen en koningin van de bubblegum grunge, zoals ze dat zelf zo mooi zeggen. Als Kurt Cobain vrolijk was geweest had Nirvana een beetje zo geklonken. Het is zo heerlijk poppy dat het op de radio kan maar toch zou ook menig grunge liefhebber hier goed los op kunnen gaan. Ik hou erg van deze band. Naive was voor mij een van de leukste liedjes van 2018. De bandleden van Tape Toy kwamen elkaar tegen op het conservatorium van Amsterdam en ze kende elkaar eigenlijk niet echt van te voren. De ene had dan weer een andere achtergrond als de ander en de muzieksmaken lagen dan ook wel een beetje uit elkaar. Maar toch klikte het als een malle en na het project besloten ze door te gaan als band. En dat pakte goed uit uit. Afgelopen jaar wonnen ze ook de Amsterdamse Popprijs en tekende ze bij Agents After All. Hopelijk gaat Tape Toy lekker zo door als dit jaar en ik denk dat we Tape Toy kunnen toevoegen aan een van de meest veelbelovende bands van 2019.

15. Robinson

Nieuw Zeeland en Just Luuk gaan heel goed samen en dat is een geweldig huwelijk. Er komt zoveel goede muziek vanuit Australië en Nieuw Zeeland. Robinson is de volgende ster die we kunnen toevoegen aan het brede palet aan artiest uit Nieuw Zeeland. Ik moet een beetje toegeven dat ik toch wel verliefd ben op Robinson. Niet alleen door de fantastische muziek die ze maakt maar ook stiekem wel een beetje door de verschijning die Robinson is. Maargoed de muziek van Robinson. Het is onvervalste pop. Afgelopen stond Sigrid in de spotlight met een beetje dezelfde muziek. Positiviteit en hooks die je na 1 keer luisteren gelijk mee zingt. In Nieuw Zeeland is Robinson al een grote ster en ik denk dat het niet heel lang duurt voordat Robinson ook in Europa en de US voet aan wal zet.



Nog even allemaal terugluisteren?

#133 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Afbeeldingsresultaat voor Boston manor

Al vanaf jongs af aan ben ik bezig met muziek en het ontdekken van muziek. Nooit werd ik gestuurd door wat er gaande was in de top 40 of wat vrienden van mij luisterde. Mijn eerste bandjes die ik luisterde waren dan ook Panic! At The Disco, Fall Out Boy en Paramore. Heerlijke pop punk waarmee je door de hele kamer kon stuiteren en lekker kon meeblerren. In de afgelopen jaren ben ik toch meer naar de rustige kant van de muziek getrokken maar af en toe sijpelt er een weer een rockband tussendoor die ik dan kapot luister. Ik kan er nog steeds enorm van genieten. Een band die mijn aandacht de afgelopen jaren trok was Boston Manor. 7 September komt het debuutalbum uit van deze mannen maar de het warmmakertje is een onwijs strakke single: Bad Machine. Maak kennis met Boston Manor.

De van Boston Manor komen uit Blackpool en ze maken steengoede pop rock muziek. In 2013 dachten 5 vrienden laten we een band beginnen die niet zo standaard klinkt als alle andere pop rock bands die er in overvloede zijn. Boston Manor flikte het. In 2014 bracht de band 2 EP’s uit die gelijk door de grote muziekblogs opgepakt werden en ze bombardeerde tot een band om naar uit te kijken. Alles verliep zoals een jongensboek: de EP’s werden goed ontvangen, ze tekende een platencontract bij een groot indie label en brachten een debuutplaat uit. Echter bleef de muziek van Boston Manor steken bij de liefhebbers van pop rock. Helaas en jammer aangezien de band strak is, goede liedjes maakt en zanger Henry Cox een fantastische stem heeft. Tot 2 jaar geleden Boston Manor ineens op de afspeellijst van BBC Radio One kwam. Het nummer Laika werd opgepikt en ineens was er een heel mainstream publiek erbij die kennis maakte met Boston Manor. Ook ik kwam achter deze band door BBC Radio One. Laika stond hoog in mijn meest afgespeelde nummers van dat jaar.

Sindsdien ben ik de mannen blijven volgen en dus komende 7 september komt het tweede album uit en de voortekenen zijn goed, want naast Bad Machine kwam ook Halo ook. Een steengoed nummer dat laat horen dat Boston Manor in de afgelopen jaren een eigen sound heeft kunnen creëren en laat de enorme groei als band zien. Bad Machine is een duister nummer en zeker als je de videoclip bekijkt snap je waarom. De videoclip komt dan ook uit het geniale brein van zanger Henry Cox. Maar wat een nummer. Bij de eerste luisterbeurt werd ik als luisteraar weggeblazen. Bad Machine is een nummer met ballen. Daarnaast heeft het een refrein die je na een paar luisterbeurten keihard meezingt. Het is een anthem die ook voor de neutrale luisteraar genieten is geblazen. Kijk naar Nothing But Thieves die het ook flikte. Nu is het tijd voor Boston Manor.  

 

#125 Het-midden-in-de-week-liedje

Afbeeldingsresultaat voor lissie 2018

Deze week wil ik heel erg graag een keer een artiest onder de aandacht brengen die eigenlijk al een tijdje bezig is maar het maar niet wil lukken om door te breken en toch een keer de aandacht verdiend. Ik vind dat zij op dit moment en al een tijdje een van de mooiste stemmen heeft in het folk/americana genre. Op 23 maart komt haar nieuwe album uit en belooft een heel erg fijne plaat te worden. Vandaag hebben we het over Lissie met de single Love Blows.

Elisabeth Maurus is de echte naam van de singer-songwriter die wij kennen als Lissie. Ze is geboren en getogen in Rock Island, Illinois. In 2009 nam ze haar eerste EP op genaamd Why You Running en daarop laat ze goed haar talent zien voor het maken van goede, sterke folkliedjes met een poppyrandje. Lissie werd door veel mensen opgemerkt en stond in die tijd al in het voorprogramma van Lenny Kravitz en Ray Lamontagne. Na de goed ontvangen EP ging ze in zee met Columbia Records en bij dit platenlabel bracht ze haar debuutalbum uit, Catching a Tiger. Dit album kwam alweer uit in 2010. Dit is ook het album waar ik verliefd op ben geraakt. En voor verliefd op haar stem ben geworden. Dit komt ook door een van de singles van dit album, When I’m Alone, een grote indruk maakte op mij. Het was iets anders dan wat iedereen luisterde in die tijd. Terwijl de andere schooljongens gladde R&B luisterde, ging ik los op When I’m Alone. Een van de eerste aanrakingen met het genre Folk. When I’m Alone bleef nergens onopgemerkt en werd een regelrechte hit. Daarna werd het stil rondom Lissie. Met 2 albums die niet echt veel deden, zeker niet in Nederland. In de UK bleef ze een populaire artiest.

Een paar jaar geleden trok ze zich ook helemaal terug uit de muziekindustrie en kocht ze een boerderij in het westen van de VS en begon daar te settelen. Op deze boerderij bouwde ze een eigen studio en vanaf daar begon ze te werken aan haar inmiddels 4e album. Alles zelf geschreven en alles zelf opgenomen. Ze zegt zelf ook dat dit een van haar puurste albums gaat worden om dat het zo dicht bij haar staat. Ik kan dit alleen maar beamen. De eerdere singles die uitkwamen: Best Days, Blood and Muscle hebben dat randje waar ik zo van hou bij Lissie. Het is meer poppy dan de rest maar toch het eigen geluid van Lissie komt erin terug. Love Blows is een powerliedje en een liefdes anthem. Het is krachtig, bouwt goed op en heeft een onwijs lekker refrein. Op 12 april staat Lissie in een strak uitverkochte Bitterzoet in Amsterdam. Ik ben erbij.