Tag Archives: 3FM

#125 Het-midden-in-de-week-liedje

Afbeeldingsresultaat voor lissie 2018

Deze week wil ik heel erg graag een keer een artiest onder de aandacht brengen die eigenlijk al een tijdje bezig is maar het maar niet wil lukken om door te breken en toch een keer de aandacht verdiend. Ik vind dat zij op dit moment en al een tijdje een van de mooiste stemmen heeft in het folk/americana genre. Op 23 maart komt haar nieuwe album uit en belooft een heel erg fijne plaat te worden. Vandaag hebben we het over Lissie met de single Love Blows.

Elisabeth Maurus is de echte naam van de singer-songwriter die wij kennen als Lissie. Ze is geboren en getogen in Rock Island, Illinois. In 2009 nam ze haar eerste EP op genaamd Why You Running en daarop laat ze goed haar talent zien voor het maken van goede, sterke folkliedjes met een poppyrandje. Lissie werd door veel mensen opgemerkt en stond in die tijd al in het voorprogramma van Lenny Kravitz en Ray Lamontagne. Na de goed ontvangen EP ging ze in zee met Columbia Records en bij dit platenlabel bracht ze haar debuutalbum uit, Catching a Tiger. Dit album kwam alweer uit in 2010. Dit is ook het album waar ik verliefd op ben geraakt. En voor verliefd op haar stem ben geworden. Dit komt ook door een van de singles van dit album, When I’m Alone, een grote indruk maakte op mij. Het was iets anders dan wat iedereen luisterde in die tijd. Terwijl de andere schooljongens gladde R&B luisterde, ging ik los op When I’m Alone. Een van de eerste aanrakingen met het genre Folk. When I’m Alone bleef nergens onopgemerkt en werd een regelrechte hit. Daarna werd het stil rondom Lissie. Met 2 albums die niet echt veel deden, zeker niet in Nederland. In de UK bleef ze een populaire artiest.

Een paar jaar geleden trok ze zich ook helemaal terug uit de muziekindustrie en kocht ze een boerderij in het westen van de VS en begon daar te settelen. Op deze boerderij bouwde ze een eigen studio en vanaf daar begon ze te werken aan haar inmiddels 4e album. Alles zelf geschreven en alles zelf opgenomen. Ze zegt zelf ook dat dit een van haar puurste albums gaat worden om dat het zo dicht bij haar staat. Ik kan dit alleen maar beamen. De eerdere singles die uitkwamen: Best Days, Blood and Muscle hebben dat randje waar ik zo van hou bij Lissie. Het is meer poppy dan de rest maar toch het eigen geluid van Lissie komt erin terug. Love Blows is een powerliedje en een liefdes anthem. Het is krachtig, bouwt goed op en heeft een onwijs lekker refrein. Op 12 april staat Lissie in een strak uitverkochte Bitterzoet in Amsterdam. Ik ben erbij.

 

Advertisements

#103 Het-midden-in-de-week-liedje

Ik ben weer terug van weggeweest! Ik ben even de zon op gaan zoeken in het prachtige Ibiza, om mijzelf even helemaal op te laden voor de wintermaanden. Ik kijk er naar uit om jullie te verblijden met een hele hoop nieuwe muziek! Vandaag is het woensdag dus laten we de week even keihard doormidden zagen met een talent waarvan ik denk dat hij komend jaar enorm hard gaat doorbreken. Ik dans al een paar weken door mijn kleine kamertje op Uilenstede (sorry onderburen) met de muziek van Yungblud. Vandaag de aandacht voor zijn 3e single: Tin Pan Boy!

Dominic Harrison, zo heet Yungblud in reallife is de nog maar 19 jaar oud en hij verraste ons al met 2 ijzersterke singles. I Love You, Will You Marry Me is een bescheiden hitje aan het worden op 3FM & Studio Brussel. Ik hou van die single. Echt een enorm fijn liedje. Maar het mooie is dat hij nu verder gaat met het zoeken naar de wereldfaam die hij eigenlijk verdiend.

Het nummer Tin Pan Boy is even verslavend als de rest van de eerder uitgebrachte nummers en het legt ook gelijk de sterke kanten van deze jonge jongen bloot: een kneiter strakke gitaar met zijn kenmerkende stem. Dus haal de luchtgitaar maar vast uit de kast om heerlijk door je kamer heen te springen. De teksten van Yungblud zijn voor een jongen van 19 enorm politiek geladen. Wij danken hier zijn ouders voor want die luisterde vroeger veel naar de platen van Bob Dylan en The Beatles. Dit hoor je dan ook goed terug. Waar mijn gedachte eerder naar uit gaan is dat ik het enorm vind lijken op de begin dagen van Arctic Monkeys. Lekker rauw en beuken. Zoals op de eerste platen van Alex Turner en consorten. Echter is het ego van Yungblud nog iets groter dan van Alex Turner, ja het kan dames en heren! Maar dat houd het ook weer een beetje spannend. Dat Europa en de USA warm aan het lopen zijn voor Yungblud is een feit, laat dat debuutalbum maar komen want ik kan niet wachten!

 

 

 

#89 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

nathan-ball-press-shot-0.jpeg

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Nathan Ball met Waste Of Time

Vandaag geven we even de aandacht aan een van mijn favoriete liedjes van dit moment namelijk die van Nathan Ball. Een paar maanden geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van Nathan. Cold Hands was een van de fijnste liedjes die toen uitkwam en ik schreef er al over in My Favorite New Music. Een singer-songwriter met een hele eigentijdse manier van liedjes maken maar wel volgens de oude manier van liedjes schrijven. Die combi is goud voor mij want zijn liedjes zijn groots geschreven en voelen ook groots aan. Nu is het tijd om verder te gaan en dat doet hij met Waste Of Time. Een paar jaar geleden zocht Nathan Ball heel erg naar zijn manier van muziek maken en met een tripje naar de bergen vond hij deze focus van schrijven en dat merk je heel erg in zijn muziek. Sinds die trip is de ster rijzende van deze jonge singer-songwriter. Live speelt hij de sterren van de hemel en met nieuw materiaal houdt hij ons in spanning voor een debuutplaat. Waste Of Time is een erg persoonlijke plaat geworden, iets wat hij nog niet eerder deed. Hij zegt in een interview: “I don’t go for an obvious story or make my songs directly about my experiences” he mused recently. “I like to nod to the things I’ve been through but leave space for people to adapt each narrative to their own lives and experiences.” Waste Of Time is weer een mijlpaaltje van Nathan Ball


 

 

 

 

 

 

 

#88 Thank God It’s Friday

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag Tom Grennan – Found What I’ve Been Looking For.

Ja en nog eens ja! Als je het hebt over een van de grootste talenten van dit moment mag Tom Grennan eigenlijk niet achterblijven. Hij stond dit jaar in het fameuze Sound Of 2017 lijstje van de BBC en was hij in de afgelopen jaren de stem van Chase And Status waar hij grote hits mee scoorde. Maar dat was leuk dacht Tom en nu is het tijd om op eigen poten te staan. Geboren in Bedford maar echt opgegroeid in London. Wat grappig is om te weten is dat hij bijna op het punt stond om profvoetballer te worden in Amerika. Maar zijn keuze viel toch de muziekkant op. Toen Tom verhuisde naar London begon hij in het circuit te spelen in London en niet veel later kwam daar Something In The Water uit, zijn debuutsingle. Waar Tom ontzettend goed in is en echt zijn handelsmerkje aan het worden is: Zijn stem. Mijn god wat heeft deze man een rauwe maar toch prachtige stem waar je de emotie doorheen hoort. Found What I’ve Been Looking For hoor je goed de kracht van Tom en ik vind deze plaat echt steengoed. Inmiddels wordt die langzamerhand op gepikt door de radiostations en ik hoop bij het schrijven van deze blog dat mensen ook net zo enthousiast worden als ik ben. Ik hoor de zalen al helemaal uit hun plaat gaan bij Found What I’ve Been Looking For. Nu wachten op een debuutplaat die er aan zit te komen. Dit zit wel goed.

 

 

 

#87 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Emily Warren en Hurt By You

Je bent het nummer aan het luisteren en denk dan hé die stem ken ik. Een hele fijne stem die ik ook al hoorde tijdens een track van The Chainsmokers? Ja zeker is dat mogelijk. Dit is de stem van Emily Warren, een 24 jarige singer-songwriter. Haar meeste werk heeft ze uit gebracht met The Chainsmokers. Op het album van deze populaire groep doet ze mee met verschillende nummers. Naast Paris zingt ze ook mee op Dont let me down. Maar nu is ze klaar voor een eigen carriere als zangeres en bracht ze een paar maanden geleden haar eigen single uit onder de naam Hurt By You. Het is een piano gestuurd liedje over een meisje die verliefd is op een jongen maar zoveel moeite voor hem doet dat het zeer doet.  “In that moment in-between I love and f–kin’ hate you/ I’m not sure, not sure/ But that isn’t stopping me/ So come sweep me off my feet,” Zingt Warren. Nu hoor ik je denken jaja weer een nummer over liefdesverdriet maar het is wel een verdomd lekker liedje. Hopelijk kan ze zich een beetje overeind houden zonder The Chainsmokers want dat verdiend deze Warren wel.

 

 

 

 

 

#86 Thank God its Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God Its Friday! Met vandaag Chase Goehring met het verslavende A Capella.

Rode haren, een gitaar en catchy teksten, nee dan heb ik het niet over onze favoriete roodharige Edje maar over Chase Goehring. Vorige week trad hij op in America Got Talent en hij verbaasde iedereen, ook mij. Ik ben zelf helemaal niet van de talentenjachten zoals The Voice, X Factor of alle varianten van Got Talent maar af en toe springt er ineens iemand tussenuit die dit alles ontspringt en zich onderscheidt van alle onzinnige talenten. Chase Goehring is zo´n jongen die het best ook zonder dit hele circus had kunnen redden. Hij trad op met een eigen nummer genaamd A Capella over zijn ervaringen met de muziekwereld. Even een klein stukje van de tekst:

I paint my songs like a work of art
I never grew up listening to other stuff
you could say I’m kind of different
maybe just a bluff

but let me tell you I am 100 percent reality authentic
I ain’t dancing around in a fantasy, no
only sea that I’ll be dancing in is a sea of fans in a sold out MSG

maybe a year or two, maybe a year or three
it doesn’t phase me, honestly
even if I don’t make it by then
I’ll still be doing shows so I’ll make it in the end yeah

and if you think I’m irrelevant well then I must be relevant
cause you took the time to listen to my song
that I wrote on my bed in my bedroom.

Een erg sterk nummer is A Capella met een duidelijke boodschap en dat maakt het voor een nummer om in de gaten te houden. Zal hij onze grote vriend Edje achterna gaan? De vergelijking is snel gemaakt na het luisteren van het nummer maar zoals Chase zingt: let me tell you I am 100 percent reality authentic. Juist lekker je ding blijven doen dan kom je er wel.

 

#85 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor Figgie met Soms.

Jaa dit is weer een band uit Nederland die ik echt enorm tof ben gaan vinden. Figgie is een Nederlandstalige Indie-skater-rock band met als main man Paul Scheenstra, die we kennen als o.a de drummer van Emil Landman. Tenminste daar ken ik hem van. Uit zijn muzikale brein komen prachtige liedjes die geïnspireerd zijn op bands als Porches, Unknown Mortel Orchestra en Foals. Allemaal ontzettend ritmische bands en dit hoor je dan ook goed terug bij Figgie. Een hele eigen sound voor een Nederlandse band. En een sound die ontzettend fijn is. Ik hou ervan en vooral de combi met het Nederlandse lied. Paul zegt over het schrijven van de liedjes:  ‘’Ik schrijf over mijn familie en vrienden. Ik beschrijf hoe ik in deze verhoudingen sta en wat ik binnen deze relaties heb meegemaakt. Tegelijkertijd schrijf ik ook over mijn meningen en perspectieven. De keuze om deze boodschap te uiten door middel van de Nederlandse taal versterkt en verbindt ons met de omgeving waar we optreden. ‘’

Soms is de nieuwe single van Figgie. Het gaat over dat je iets kwijt bent maar je god niet weet waar je heen moet om het te zoeken. Soms heeft een prachtige opbouw en doet mij heel erg denken aan The War On Drugs door het gitaarloopje wat er steeds doorheen sijpelt. Daarnaast krijg ik een heel erg zomersgevoel van Soms en zie ik festivalweides lekker meedansen met Figgie. Een ouderwets kneiter van een nummer. Komende popronde zijn ze door het hele land te bewonderen, dus pak de kans als ze in de buurt staan. Of misschien ergens volgend jaar in voorprogramma van The War On Drugs? Wie weet! We gaan het zien!