Tag Archives: Blogs

#111 Easy Sunday

De dagen worden donkerder en kouder. Dus wanneer je met je dekentje bij de kachel zit met een grote kop thee of wanneer je in je bed ligt en je even geen zin hebt om eruit te gaan, pak je Easy Sunday erbij en geniet van de rust van een nummer en laat je meevoeren met de kracht van muziek. Vandaag de aandacht voor Gangs Of Youth.

Ik heb vele bandjes inmiddels langs zien komen en gehoord. Maar vandaag gebeurde er iets wat ik in tijden niet gehoord heb. Een band die mij na een paar nummers geluisterd te hebben echt compleet weggeblazen heeft. In Australie is deze band een van de grootste bands van dit moment en hebben zij voor veel mensen het album van het jaar gemaakt. Daarnaast wonnen ze eigenlijk alles wat je kan winnen. Dit gaat over Gangs Of Youth. De pure passie die ik in deze muziek hoor is onbeschrijfelijk. Echt niet normaal. Het is rauw, emotioneel geladen en het straalt charisma uit. Een van de grootste radiostations van Australie, Triple J heeft de groep omarmt en ik zou van de daken willen schreeuwen dat wij dat ook maar eens moeten gaan doen. Zanger van de band, Dave Le’aupepe schreef de nummers van Gangs Of Youth voor zijn terminaal zieke vrouw en over pogingen van zelfmoord. Tragisch maar tegelijkertijd ook weer mooi vanwege de lagen die het brengt in de muziek van Gangs Of Youth. Heftige themas voor nummers maar dat hoor je ook duidelijk terug in de muziek. Pure passie.

 

 

Advertisements

#110 Dé JUSTLUUKtalenten van 2018

Elk jaar is het weer zover. Begin december maken we de balans op voor het nieuwe jaar. Elk jaar is het weer een traditie van mij om te voorspellen welke artiesten het helemaal gaan maken in 2018. Dit door verschillende blogs af te gaan en mijn oren & ogen maximaal te spreiden en door mijn voorgevoel te laten spreken voor deze artiesten. Vorige jaar waren Bazart & Rag ‘N’ Bone Man de grote winnaars die toch een indrukwekkend jaar achter de rug hebben. Dit jaar ga ik weer een poging doen om in de glazenbol te kijken der muziek. Welke talenten worden er in 2018 de nieuwe Bazart & Rag ‘N’Bone Man? De volgende talenten maken kans:

  1. Sigrid
  2. Tom Walker
  3. Dakota
  4. Sam Fender
  5. Lewis Capaldi
  6. Ella Vos
  7. Jillian Jacqueline
  8. Billy Raffoul
  9. Nathan Ball

1. Sigrid

Sigrid is alles wat we op dit moment nodig hebben. Sigrid is vrolijk, catchy, maakt onwijs lekkere muziek en voor mij heel belangrijk het is niet nep. Een sensatie is het aan het worden. Neem het eerste nummer van haar Don’t Kill My Vibe, gaat over een studiosessie met een control freak van een producer die op haar zenuwen werkte. Sinds dat nummer gaat het onwijs hard met Sigrid en binnen een paar maanden tijd is de naam Sigrid van onbekend naar een van de rijzende sterren binnen het muzieklandschap en niks staat haar in de weg, want daar walst ze overheen. De nieuwe scandipop koningin staat klaar voor je, bring it on!

2.Tom Walker

Een van de spannendste artiesten voor mij in dit lijstje. Ik ben een onwijs fan van deze man. Tom Walker combineert hiphop beats met het klassieke singer-songwriter skills en dat gecombineerd met een geweldige stem. Vooral die stem is echt massive. 2 jaar geleden alweer hadden we Hozier, afgelopen jaar Rag ‘N’ Bone Man en dit jaar mag Tom Walker het stokje overnemen. Indrukwekkend en elk liedje van Tom Walker is spannend om naar te luisteren. Je wordt geprikkeld en het laat je niet los. Live is het trouwens een sensatie dus als die in de buurt staat, ga het zien dames en heren! Komend jaar komt waarschijnlijk zijn debuutplaat uit en dan zullen we dan naam Tom Walker vaak gaan horen vallen.

3.Dakota

Zoals elk jaar moet er een Nederlands talent in en elk jaar is de keuze moeilijk maar dit jaar was het makkelijk. Ik schreef al een paar weken geleden een hele mooie ode aan deze band uit Amsterdam. Dit jaar is de eer aan Dakota. Dromerige, melancholische indiepop dat is wat Dakota is en ik hoop dat ze in 2018 in de eredivisie van het Nederlandse muzieklandschap mogen gaan meespelen want dat verdienen ze. Ik werd weggeblazen tijdens hun aftershow in de AFAS, maar laat jij je ook wegblazen? Ik hoop het!

4.Sam Fender

Afbeeldingsresultaat voor sam fender

Een groot talent klopt aan! De 21 jarige Sam Fender was er al vroeg bij, hij werd ontdekt door de manager van Ben Howard en die nam hem op sleeptouw. Speelde onwijs veel shows als voorprogramma en nu is het tijd om zelf in de spotlight te treden want daar is deze jongen echt rijp voor. Afgelopen jaar bracht die in eigen beheer al een pareltje van een single uit namelijk Play God. Bij de BBC zijn ze fan en Nederland begint ook langzaam te vallen voor dit mannetje. Ik denk dat deze man nog veel meer op de plank heeft liggen en in 2018 gaat die dat laten zien met zijn innemende, gevoelige liedjes die een als botsauto’s tegen het euforische en hartbrekende liggen.

5.Lewis Capaldi

Een van de vele grote talenten die aan de deur kloppen. Voor mij is Lewis Capaldi een hele speciale. Dit zijn van die singer-songwriters die je in je hart sluit door de prachtige nummers die ze maken en achterlaten. Zijn nummers gaan dwars door je heen met een van de meest mooie stemmen die ik in tijden gehoord heb. Een oude ziel in een piepjong hartje. Maar het raakt mij. Elke keer weer. Ik wacht met smart tot hij een keer in Nederland voet aan wal zet. Zijn muziek heeft de potentie om stadions te kunnen vullen en dat iedereen meezingt. Ja dit is een speciale.

6. Ella Vos

Nee ze is niet Nederlands, haar naam doet anders denken maar helaas niet. Ella Vos een een synth pop muzikante met liedjes waar veel mensen jaloers op kunnen zijn. Best wel catchy maar ook heel erg dromerig. Bij Ella Vos haar muziek gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Het zijn hele persoonlijke liedjes en ze schrijft ook over persoonlijke dingen wat mensen meegemaakt hebben of zij zelf heeft meegemaakt. Zo gaat prijsnummer White Noise over een depressie. Ze spreekt in haar liedjes de waarheid en dat in een poppieverpak papiertje. Daarnaast weet ze al goed wat ze wil en dat is doorbreken in Europa en ik denk dat het dit jaar wel moet gaan lukken. De persoonlijkheid heeft ze mee.

7. Jillian Jacqueline

Natuurlijk moet er ook dit jaar weer een countrymuzikant erin. Dit jaar is het de eer aan Jillian Jacqueline. Waar de coolkids van de country hangen in Nashville strijd Jillian Jacqueline al een tijdje om haar plekje en dat doet ze met verve. Ze is inmiddels 29 jaar oud, wat jong is voor countrybegrippen. Je hoort duidelijk de passie voor de muziek in haar muziek terug en het is echt heel catchy. Vorige jaar was het Marren Morris die ik in mijn lijstje had, ze is inmiddels een van de rijzende sterren in de USA. Die passie die zij heeft hoor je ook bij Jillian. En ik vind het fijn. Het is een soort country dat je niet vaak hoort, als je zou zeggen dat het niet zo was had je het ook gelooft. Het is puur en ik denk dat veel mensen buiten de country dit ook snel zullen oppakken. Kom maar door, de ster is rijzende en gaat in 2018 nog veel hoger.

8. Billy Raffoul

De pas 22 jarige Raffoul is een onwijs talent. Paar maanden geleden tekende hij een contract bij Interscope Records, een van de grotere platenmaatschappijen die er bestaat. Raffoul is de zoon van Jody Raffoul. Billy heeft een ontzettend rauwe stem, eentje die in het rijtje past van Jeff Buckley & Joe Cocker. Enorm vol soul en je kan goed horen dat hij aardig wat sigaretjes heeft weg gepaft maar het raakt je wel. Zijn nummers zitten vol met diepe teksten. Afgelopen zomer mocht hij openen voor Kings Of Leon in Hyde Park in London en die kant lijkt Raffoul ook op te gaan. Wat een stem.

9. Nathan Ball

Nathan Ball maakt Alternatieve folkmuziek met een zomers maar lekker donker randje. Iets waar ik ontzettend van hou. Mooi soundscapes van een groot talent die bij vlagen aan de gloriedagen van Ben Howard doet denken. Ook de vergelijk met Bon Iver, Daughter en The War On Drugs zijn gauw gemaakt. Regelmatig brengt hij een nieuwe single uit en dan wordt ik gegrepen door zijn sound. Ik zet hoog in voor hem dat 2018 zijn jaar gaat worden. Perfecte muziek voor een festival waar je met je biertje in de hand staat te genieten in het zonnetje.

~ Just Luuk 2017 ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#108 Het-midden-in-de-week-liedje

Jaa het is weer woensdag! We breken de week lekker doormidden. Dus zit je even in een dipje, kijk je naar buiten met de gedachte oké over 2 dagen heb ik weekend? Zet dan even de muziek iets harder, schenk een goede kop koffie in en laat je wegblazen door de coolste maar toch schattigste meidenband van Nederland: Een ode aan DAKOTA

Vorige week donderdag was ik in de AFAS Live bij London Grammar. Een fantastische band met een fantastische live show. Ik stond echt recht voor de de zangeres van de band: Hannah Reid. Voor de mensen die mij langer kennen dan vandaag weten dat Hannah Reid een van mijn muzikale crushes is. God wat is dat een prachtige vrouw. Maar dat terzijde, het was een mooie avond. Goed voorprogramma, goede show van London Grammar. Sinds een paar jaar in de aftershow ook een dingetje aan het worden in de AFAS. Vele talenten stonden inmiddels al in de aftershow van een groot concert in de AFAS. Die donderdag was het tijd voor Dakota. Ik kende deze band al een tijdje. Ik zag ze voor het eerst een paar jaar geleden tijdens de Popronde 2012 in Amersfoort in een klein koffietentje en toen al was ik een beetje verliefd op de sound van deze dames. In dat jaar werd er ook een EP uitgebracht en speelde ze in vele zalen in Nederland. Na een 4,5 jaar weg geweest te zijn brachten ze een paar maanden geleden Leda uit, totaal nieuwe sound maar eentje met potentie. Warpaint alleen dan met plezier en speelsheid. LEDA verwijst naar de titel van het verhaal van Leda en de Zwaan, dat verhaal gaat over een Leda die vol met schaamte zit. Een van de prijsnummers van deze EP is Icon. Tijdens het optreden in de AFAS pakte Dakota mij volledig in. Dromerige, melancholische indiepop. Daarnaast zag ik dat het plezier eraf straalde en zeker de lachjes tussendoor maakte het mij als iemand in het publiek een stuk aangenamer om naar te kijken. Ook het blijven zeggen dat het Dakota Music was, want anders kreeg je alleen vliegtuigen. Daarnaast heeft Dakota een strakke ritmesessie die helemaal tot zijn recht komt in de muziek dat gespeeld wordt. Een stuwende drumster die perfect op 1 lijn ligt met de bassiste. Daarnaast de hypnotische gitaarklanken en de rauwe stem van de zangeres Lisa die je inpakt als een heerlijk warm kleedje. Als ik een naam mag noemen van een band die in 2018 Nederland gaat inpakken dan mag Dakota zeker niet vergeten worden. Daarom verdienen zij ook een plekje in mijn lijstje voor De Talenten van 2018 (later daar meer over). Hopelijk komt er snel weer nieuwe muziek van deze schattige maar toch coole band uit Amsterdam.

 

 

 

.

#105 Het-midden-in-de-week-liedje

Jaa het is weer woensdag! We breken de week lekker doormidden. Dus zit je even in een dipje, kijk je naar buiten met de gedachte oké over 2 dagen heb ik weekend? Zet dan even de muziek iets harder, schenk een goede kop koffie in en geniet van deze prachtige artiest van vandaag: Callum Pit met Rabbits.

Het is moeilijk om niet in een soort van hypnose te raken bij Callum Pit. Hij heeft de charmes om hordes meisje weg te laten smelten, zijn stem is er eentje die je in je hart sluit en daarnaast neemt hij je mee op een tochtje met zijn dromerige gitaar. Zijn eerste 2 singles werden goed ontvangen: You’d Better Sell It While You Can en Least He’s Happy waren hele fijne nummers die mij als liefhebber van folky muziek erg blij maakte. Het was allemaal een warmmakertje voor deze track: Rabbits.

Een nummer met een prikkelend intro dat gelijk de mood neerzet van het hele nummer. De falsetto van Callum neemt je bij de hand en lijdt je naar een muzikaal landschap vol met een pingelende gitaar en piano noten. Daarnaast heeft het nummer een lieve tekst met een refrein die ontzettend blijft hangen “Why oh why do we evoke this creature fear when we’re all just rabbits in the headlights here…”. Rabbits is een absoluut indie-folk pareltje.

 

 

 

 

 

#104 Easy Sunday

Afbeeldingsresultaat voor patrick watson Broken

Jaa een nieuw hoofdstuk in het boekje van Just Luuk. Vanaf dit moment zal er weer elke zondag een post online komen. Easy Sunday ook wel genoemd. Dit zullen vooral rustige, mooie liedjes zijn. Niet te heftig, daar is de zondag niet voor. De dagen worden donkerder en kouder. Dus wanneer je met je dekentje bij de kachel zit met een grote kop thee of wanneer je in je bed ligt en je even geen zin hebt om eruit te gaan, pak je Easy Sunday erbij en geniet van de rust van een nummer. Dit alles natuurlijk met nieuwe muziek, nieuwe talenten of oudgediende die weer even om de hoek komen kijken. Vandaag de aandacht voor zo’n oud gediende maar wel een van de kroonprinsen van de folk namelijk Patrick Watson met Broken.

Doordat meneer winter op de deur begint te kloppen komen er steeds weer nieuwe liedjes uit die je gemoed toestand even weer wat melancholischer maken. Je hebt meer zin in liedjes waar je weg kan dromen en wanneer je een wandeling aan het maken bent door een prachtig park of bos waar allemaal verschillende nat gekleurde blaadjes op de grond liggen en je koptelefoon op zet met dit soort muziek. Ik kan er uren van genieten.

Een van de grootmeesters van de melancholie is Patrick Watson. Even een korte historie over deze excentrieke muzikant: hij is een Canadese singer-songwriter en zijn muziek ligt een beetje tussen klassieke muziek en popmuziek. Watson werd geboren in een klein dorpje nabij Montreal en in zijn jeugd kwam hij in aanraking met muziek door te zingen in verschillende kerkkoren, later pas verdiepte hij zich in jazz en klassieke stuken op de piano. Een van de instrumenten die Watson uitmuntend bespeelt. In 2003 bracht Watson zijn eerste album uit en deze werd enorm positief ontvangen. Daarna trad hij veel op met artiesten als Feist & het geweldige The Cinematic Orchestra (tipje, zoek het op het is een van de mooiere dingen de je vandaag gaat horen). Watson trad geregeld op in Nederland waar hij er populair is onder de liefhebbers van folk. Zo stond hij o.a op Lowlands en Pinkpop. Zijn laatste album Love Songs For Robots dateert inmiddels weer uit 2015 en mijn god wat bleef het stil rondom deze fantastische man.

Wie nu al in een melancholische bui is door het lezen over Patrick Watson heb ik nu de juiste remedy om er nog dieper op in te gaan namelijk het luisteren van Broken. Geschreven voor alle gebroken hartjes die er op dit moment rondlopen op deze aardkloot. Patrick Watson probeert deze mensen nog iet wat te troosten. Een grootse opgave voor de kroonprins, maar hij kan dit met zijn heerlijke stem. Het nummer begint met de typische piano van Patrick en wanneer de vocals erbij komen wordt je in een warm badje gelegd. Langzaam bouwt het nummer op maar het verrassende is dat het nooit maar dan ook nooit dreigt om te veel te worden. Broken is zo breekbaar als een chinese vaas. En het liedje is zo fragiel als het maar kan maar wederom toont Watson zijn zachte kant en wat voor genie het is als het gaat om prachtige kleine liedjes maken. Watson brengt zelfs de meest stoere mannen in vervoering. Als je nog niet wist dat je af en toe een traantje kon laten voor een nummer, dan kan het nu wel. Laat je meeslepen.

 

 

 

 

#103 Het-midden-in-de-week-liedje

Ik ben weer terug van weggeweest! Ik ben even de zon op gaan zoeken in het prachtige Ibiza, om mijzelf even helemaal op te laden voor de wintermaanden. Ik kijk er naar uit om jullie te verblijden met een hele hoop nieuwe muziek! Vandaag is het woensdag dus laten we de week even keihard doormidden zagen met een talent waarvan ik denk dat hij komend jaar enorm hard gaat doorbreken. Ik dans al een paar weken door mijn kleine kamertje op Uilenstede (sorry onderburen) met de muziek van Yungblud. Vandaag de aandacht voor zijn 3e single: Tin Pan Boy!

Dominic Harrison, zo heet Yungblud in reallife is de nog maar 19 jaar oud en hij verraste ons al met 2 ijzersterke singles. I Love You, Will You Marry Me is een bescheiden hitje aan het worden op 3FM & Studio Brussel. Ik hou van die single. Echt een enorm fijn liedje. Maar het mooie is dat hij nu verder gaat met het zoeken naar de wereldfaam die hij eigenlijk verdiend.

Het nummer Tin Pan Boy is even verslavend als de rest van de eerder uitgebrachte nummers en het legt ook gelijk de sterke kanten van deze jonge jongen bloot: een kneiter strakke gitaar met zijn kenmerkende stem. Dus haal de luchtgitaar maar vast uit de kast om heerlijk door je kamer heen te springen. De teksten van Yungblud zijn voor een jongen van 19 enorm politiek geladen. Wij danken hier zijn ouders voor want die luisterde vroeger veel naar de platen van Bob Dylan en The Beatles. Dit hoor je dan ook goed terug. Waar mijn gedachte eerder naar uit gaan is dat ik het enorm vind lijken op de begin dagen van Arctic Monkeys. Lekker rauw en beuken. Zoals op de eerste platen van Alex Turner en consorten. Echter is het ego van Yungblud nog iets groter dan van Alex Turner, ja het kan dames en heren! Maar dat houd het ook weer een beetje spannend. Dat Europa en de USA warm aan het lopen zijn voor Yungblud is een feit, laat dat debuutalbum maar komen want ik kan niet wachten!

 

 

 

#102 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Premiere: Slowly Slowly go from strength to strength on new single/video, Aliens

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft.  Vandaag de aandacht voor Slowly Slowly met Aliens.

Dat er goede muziek uit Australië komt dat is al heel erg lang bekend maar dat ze ook echt doorbreken in het buitenland is niet altijd een zeker feitje. In Australie is er een heel mooi platform voor dit soort artiesten namelijk die van Tripje J Unhearted. Daar kunnen artiesten uit Australië zich opgeven en zo krijgen ze de promotie die ze verdienen. En er zitten pareltjes tussen. O.a Lorde kwam er vandaan. Ook een artiest die ik een hart toe draag is Slowly Slowly. De rockers uit Melbourne maken hele zoete poprock met een punky randje eraan. Vooral de frontman Ben Steward is een fascinerend figuur. Een soort teddybeer van de Australische muziekscene. Maar vooral een fantastische songwriter die mooie liedjes maakt die je in vervoering maakt. Dit alles is uitgebracht in eigen beheer. Echter denk ik dat het niet heel lang gaat duren voordat ze een platencontract krijgen want deze muziek moet gehoord worden. In 2018 komt de plaat uit van Slowly Slowly dus dat is weer een reden om uit te kijken naar dit album. Aliens is een lieve punkplaat met een catchy randje.