Tag Archives: John Lennon

#103 Het-midden-in-de-week-liedje

Ik ben weer terug van weggeweest! Ik ben even de zon op gaan zoeken in het prachtige Ibiza, om mijzelf even helemaal op te laden voor de wintermaanden. Ik kijk er naar uit om jullie te verblijden met een hele hoop nieuwe muziek! Vandaag is het woensdag dus laten we de week even keihard doormidden zagen met een talent waarvan ik denk dat hij komend jaar enorm hard gaat doorbreken. Ik dans al een paar weken door mijn kleine kamertje op Uilenstede (sorry onderburen) met de muziek van Yungblud. Vandaag de aandacht voor zijn 3e single: Tin Pan Boy!

Dominic Harrison, zo heet Yungblud in reallife is de nog maar 19 jaar oud en hij verraste ons al met 2 ijzersterke singles. I Love You, Will You Marry Me is een bescheiden hitje aan het worden op 3FM & Studio Brussel. Ik hou van die single. Echt een enorm fijn liedje. Maar het mooie is dat hij nu verder gaat met het zoeken naar de wereldfaam die hij eigenlijk verdiend.

Het nummer Tin Pan Boy is even verslavend als de rest van de eerder uitgebrachte nummers en het legt ook gelijk de sterke kanten van deze jonge jongen bloot: een kneiter strakke gitaar met zijn kenmerkende stem. Dus haal de luchtgitaar maar vast uit de kast om heerlijk door je kamer heen te springen. De teksten van Yungblud zijn voor een jongen van 19 enorm politiek geladen. Wij danken hier zijn ouders voor want die luisterde vroeger veel naar de platen van Bob Dylan en The Beatles. Dit hoor je dan ook goed terug. Waar mijn gedachte eerder naar uit gaan is dat ik het enorm vind lijken op de begin dagen van Arctic Monkeys. Lekker rauw en beuken. Zoals op de eerste platen van Alex Turner en consorten. Echter is het ego van Yungblud nog iets groter dan van Alex Turner, ja het kan dames en heren! Maar dat houd het ook weer een beetje spannend. Dat Europa en de USA warm aan het lopen zijn voor Yungblud is een feit, laat dat debuutalbum maar komen want ik kan niet wachten!

 

 

 

Advertisements

#98 Thank God It’s Friday

Mansionair © Charlie Hardy

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag het woest mooie Mansonair.

Godjetering dit is eventjes een ontdekking. Ik kwam ze toevallig tegen en begon ze te luisteren en ze pakte mij met 1 luister beurt in. Mansoniar is een band uit Sydney bestaande uit Multi-instrumentalisten Jack Froggatt, Lachlan Bostock en Alex Nicholls. Ze maken enorm mysterieuze indie pop. Het zijn bijna schilderijen die ze maken alleen dan met muziek. Soundscapes waar je u tegen zegt met een woest geluid. Je wordt ingepakt en je kan amper stilzitten, iedergeval ik. Hun track Hold Me Down behaalde miljoenen streams op Spotify en bladen en blogs als NME, The Guardian en Stereogun gaven ze lovende kritieken. Verder stonden ze al in het voorprogramma van bands als Florence And The Machine en The Temper Trap. Easier is een groots nummer met een prachtige opbouw en grootse bombast. De dreun van de bass, die elke keer losbarst en de piano die de beat stuwt. Het nummer sluit met het woord Easier maar de echo van het nummer dreunt nog lekker door in mijn hoofd. Tegen jezelf zeggen dat het alles wel makkelijker wordt is dan ook wel de juiste boodschap van dit nummer. Ergens in 2017 komt het langverwachte album uit. Maar mijn god wat is dit een prachtig nummer. Dus laat je leiden door de prachtige tonen van dit nummer.

 

 

 

 

 

 

#71 Thank God It´s Friday

Harry Styles

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag een special voor jullie lieve lezers. Namelijk een uitgebreid verslag van het album van Harry Styles.

Ik zat even te twijfelen om dit te doen maar ik ga het toch doen omdat ik eigenlijk wel beetje een sucker ben voor deze plaat. Het is namelijk niet zomaar een plaat. Je zou verwachten dat hij in het spoor blijft van One Direction maar dat gebeurd totaal niet. Invloeden van David Bowie, The Rolling Stones, Queen alles hoor je terug in de sound van Styles. De soft rock fetish zoals hij het zelf noemt is geen verassing voor de One Direction fans. Ik neem je vandaag mee door deze plaat.

Opener van de plaat is Meet Me In The Hallway. Op dit nummer zet Harry zichzelf weg als een LA singer-songwriter die zijn weg zoekt in alle gekte van Hollywood. Hij zing onder andere ¨just left your bedroom/Give me some morphine”. Een prachtig nummer met een heerlijke gitaarpartij eronder. Galmpje zoals John Lennon gebruikte erover en klaar. Een compliment moet er even gemaakt worden naar de co writers van deze plaat. Ze hebben enorm goed geluisterd naar de muziek van de jaren 60 & 70. Nadat we een beetje in een trance zijn geraakt komt er dan de eerste echte klapper van het album namelijk Sign Of The Times. Man wat is dit toch een fanatisch nummer. Het is bijna een ode aan David Bowie en Queen. Het mooie aan dit album is dat je na een tijdje niet meer denkt aan One Direction maar aan Harry als artiest opzich zelf. Na Sign Of The Times is er Carolina. Dit is een nummer die je makkelijk in je playlist zet voor een goede roadtrip in de zomer. Raampje open, wind door je haren en gaan. In de nummers Two Ghosts  & Sweet Creature bespeeld Styles zijn liefde voor country. Deze nummers hadden net zo makkelijk van Joni Mitchell of zijn ex Taylor Swift kunnen zijn.

En dan is daar echt de Rolling Stone plaat van het album. Only Angel heeft een koor, Cowbell en al het sappige en druipige van een goede Rolling Stone track. Het is echt een enorm lekker nummer. Hier zullen de meisjes wel wild van gaan worden. Hij zingt Couldn’t take you home to mother in a skirt that short,”. Dit zingt die voor een dame die de ¨Devil between the sheets is. Nou nou Harry. Wel een godslekkere plaat. Hij gaat nog even door op Kiwi, net zo´n stamper als Only Angel. Na het ruige pakt Harry even de versnelling terug met Ever Since New York. Een van de fijnste nummers op het album om even schaamteloos mee te zingen. Ever Since New York wordt de publiekslieveling van elk concert van Harry Styles & misschien we een enorme hit. Woman is een slow jam nummer die een liefdesbaby is van Prince. Harry vraagt aan de dame “Should we just search romantic comedies on Netflix and see what we can find?” In dit nummer beschrijft hij duidelijk de liefde voor vrouwen. From The Dining Table is een fijne afsluiter die net zo goed van Bon Iver had kunnen zijn. Rustig om mee af te sluiten.

Het naamloze album van Harry Styles is een alle opzichten niet een album dat het geluid van 2017 heeft maar een oud tintje eraan wat echt enorm fijn is. Maar Harry is opgegroeid, daarmee groeit zijn muziek ook mee.

#11 Artist of The Week: Tobias Jesso JR

Het is weer maandag, een nieuwe studieweek of werkweek is weer begonnen dus het is tijd om weer een nieuwe artiest van de week te kiezen. Deze week staat in het teken van Tobias Jesso JR.

Sinds Adele zijn single ”How Could You Babe” tweette ging het ineens hard met deze singer-songwriter uit Canada. Wekenlang tot eigenlijk uitkomen van het album van Tobias waren er hoge verwachtingen en dit maakte hij driedubbeldwars waar. 

 Hier kom ik later nog op terug maar laten we eerst even beginnen met hoe het allemaal begon voor hem. Vanuit zijn geboortedorpje naar het grote LA om het daar helemaal als artiest te gaan maken. Zijn carriere raakte in LA raakte in een slop en toen werd ook nog eens zijn moeder ziek dus moest hij uit nog meer ellende terug naar Canada. Hij gaat daar werken om toch weer aan het geld te komen. Ondertussen is hij ook nog eens zijn gitaar kwijt geraakt dus schrijft hij zijn nummers maar op een oude piano in zijn geboortehuis. Hier schrijft hij droevige ballads over zijn tijd in LA. Hoe hij verliefd werd op een meisje en hoe dit meisje hem keihard weer liet vallen. Maar ook over de roem in Hollywood kwam voorbij. Hij deelde wat demo’s uit artiesten die hij kende. Natuurlijk zit er altijd een goed einde aan een verhaal en ook aan dit verhaal zit een prachtig einde. Onder de artiesten die hij deze demo’s gaf zat de bassist van het indiebandje ”Girls”. Toevallig kende hij wat mensen in de industrie en gaf de demo van Tobias aan een groot label en die vonden zijn muziek helemaal te gek en zo doende werd hij getekend door dit label en was een muzikale carrière gestart. Een film zou niet weerstaan voor dit verhaal, prachtig

 

Tobias werd gekoppeld aan een aantal producers die ontzettend graag met hem wouden werken, de meest bekende van dit stel producers is The Black Keys drummer Patrick Carney. Hij kreeg huiswerk mee naar huis om te beginnen met schrijven en goed te luisteren naar Randy Newman en John Lennon. Dit hoor je dan ook goed terug in het album. Goon is een plaat geworden die tijdloos is, somber, vernieuwend maar een kers op de taart voor elke muziekliefhebber. De liedjes bestaan vooral uit alleen wat piano, gitaar en de prachtig kwetsbare stem van Tobias. Dit zorgt voor mooie melodieën met een hele kwetsbare stem. Hij zegt zelf over zijn stem dat het voor de helft vaak goed op de noten zit maar vaak ook eventjes ernaast zit. Dit maakt het juist zo mooi en puur. ”Can We Still Be Friends” is zo’n nummer of zijn hitsingle ”How Could You Babe”.
Tobais Jesso JR keert terug naar de essentie van muziek, misschien wel op Beatlesactige wijze: herkenbare akkoordenschema’s op de piano en refreinen die je het liefste keihard mee zou willen zingen, tenminste ik wel! Hij zingt over herkenbare thema’s die voor iedereen gelden: eenzaamheid, liefde en opgroeien. Het is alsof Tobias bij elke stap die je maakt mee kijkt en er een liedje over zingt. En juist daarom wordt Goon spannend, prikkelend en zou je het liefste de hele dag deze plaat opzetten. De hoogtepunten van dit album zijn o.a ”How Could You Babe”, Hollywood (let op het outro met de blazers), Can’t stop Thinking About You(een liefdesliedje puur sang), Crocodile Tears(met Queen actige gitaar) en Leaving LA. Door dit album is hij voor mij artiest van de week!

~ Just Luuk ~