Tag Archives: London Grammar

#108 Het-midden-in-de-week-liedje

Jaa het is weer woensdag! We breken de week lekker doormidden. Dus zit je even in een dipje, kijk je naar buiten met de gedachte oké over 2 dagen heb ik weekend? Zet dan even de muziek iets harder, schenk een goede kop koffie in en laat je wegblazen door de coolste maar toch schattigste meidenband van Nederland: Een ode aan DAKOTA

Vorige week donderdag was ik in de AFAS Live bij London Grammar. Een fantastische band met een fantastische live show. Ik stond echt recht voor de de zangeres van de band: Hannah Reid. Voor de mensen die mij langer kennen dan vandaag weten dat Hannah Reid een van mijn muzikale crushes is. God wat is dat een prachtige vrouw. Maar dat terzijde, het was een mooie avond. Goed voorprogramma, goede show van London Grammar. Sinds een paar jaar in de aftershow ook een dingetje aan het worden in de AFAS. Vele talenten stonden inmiddels al in de aftershow van een groot concert in de AFAS. Die donderdag was het tijd voor Dakota. Ik kende deze band al een tijdje. Ik zag ze voor het eerst een paar jaar geleden tijdens de Popronde 2012 in Amersfoort in een klein koffietentje en toen al was ik een beetje verliefd op de sound van deze dames. In dat jaar werd er ook een EP uitgebracht en speelde ze in vele zalen in Nederland. Na een 4,5 jaar weg geweest te zijn brachten ze een paar maanden geleden Leda uit, totaal nieuwe sound maar eentje met potentie. Warpaint alleen dan met plezier en speelsheid. LEDA verwijst naar de titel van het verhaal van Leda en de Zwaan, dat verhaal gaat over een Leda die vol met schaamte zit. Een van de prijsnummers van deze EP is Icon. Tijdens het optreden in de AFAS pakte Dakota mij volledig in. Dromerige, melancholische indiepop. Daarnaast zag ik dat het plezier eraf straalde en zeker de lachjes tussendoor maakte het mij als iemand in het publiek een stuk aangenamer om naar te kijken. Ook het blijven zeggen dat het Dakota Music was, want anders kreeg je alleen vliegtuigen. Daarnaast heeft Dakota een strakke ritmesessie die helemaal tot zijn recht komt in de muziek dat gespeeld wordt. Een stuwende drumster die perfect op 1 lijn ligt met de bassiste. Daarnaast de hypnotische gitaarklanken en de rauwe stem van de zangeres Lisa die je inpakt als een heerlijk warm kleedje. Als ik een naam mag noemen van een band die in 2018 Nederland gaat inpakken dan mag Dakota zeker niet vergeten worden. Daarom verdienen zij ook een plekje in mijn lijstje voor De Talenten van 2018 (later daar meer over). Hopelijk komt er snel weer nieuwe muziek van deze schattige maar toch coole band uit Amsterdam.

 

 

 

.

Advertisements

#44 Het-midden-in-de-week-liedje

london_grammar_lbuc_396

Jaa het is eindelijk dan zover! Mijn eerste blog in 2017! Woehoee! Iedereen uiteraard een gelukkig nieuwjaar en dat het een prachtig muzikaal jaar mag gaan worden. Goede voornemens voor dit jaar is om het allemaal weer naar een hoger plan te tillen en daar heb ik mijn lezers natuurlijk voor nodig! Dus ben heel blij dat jullie er zijn. Daar ben ik heel dankbaar voor! Dankjewel daarvoor.
Om het jaar goed in te luiden heb ik een van de fijnste en een van mijn favoriete artiesten gekozen die na een hele lange tijd weer iets uitgebracht hebben op 1 januari 2017 namelijk London Grammar.

Tsja London Grammar dat is natuurlijk een van de mooiste en meest invloedrijkste bands van de afgelopen tijd. Menig band zijn beïnvloed door deze band. Voor de mensen die de naam London Grammar voor het eerst horen zal ik even een uitleg geven. London Grammar is een band uit London en ze bestaan uit 3 jonge mensen. Zangeres en blikvanger van de band Hannah Reid, Dominic Major en Dan Rothman. Ze scoorde een enorme hit met Strong & Hey New en hun album If You Wait was een regelrechte hit. Zelf ben ik gevallen voor de sound van de band. Een band die garant staat voor dromerige electropop liedjes. Prachtig als je het mij vraagt. Daarnaast is er ook een lichte crush op Hannah Reid om heel eerlijk te bekennen. Als je haar ziet dan snap je wel waarom. Toch heb ik London Grammar nog nooit live kunnen meemaken. Vanwege het vele touren begon Hannah Reid last te krijgen van haar stem. Fingers crossed dat het nu wel kan. Want er is nieuw werk!

Na een periode van 4 jaar is London Grammar dan eindelijk terug! En hoe. Haal de zakdoekjes maar vast tevoorschijn en zet een goed kopje thee met een dekentje over je heen want dit nummer is echt een tranentrekker. In de goede zin welteverstaan. Het is weer een pareltje. Het nummer heeft 2 versies: de radio versie die plat gedraaid zal gaan worden denk ik maar ook een a capella versie waar je 2 minuten lang alleen Hannah Reid hoort en ziet en na die 2 minuten komen er violen en een hele band bij. Kippenvel momentjes gegarandeerd.

Het is goed om te zeggen maar welcome back London Grammar

London Grammar – Rooting For You (A Capalla versie)

#37 My favorite new music

Jaa het is weer zondag! Een dag waar alles mogelijk is. Of je bent zaterdag lekker uit geweest en hebt een leuk feestje gehad en je denkt dat je vandaag helemaal niks meer kan vanwege de hoeveelheid drankjes of je hebt een zondag waar je lekker aan de studie bent. Wat is er dan fijner dan wat muzikale omlijsting? Vandaag aandacht voor:

  1. Joseph J. Jones – Whisper To A Hurricane
  2. Banfi – Happy When You Go
  3. Vallis Alps – Fading

1.Joseph J. Jones – Whisper To A Hurricane

joseph_j_jones_sept16

Al een tijdje ben ik fan van een label dat gevestigd zit in de UK. Namelijk Communion Records. Het is opgericht door een van de leden van Mumford And Sons & Bear´s Den. Ik ontvang dan ook elke week netjes de nieuwsbrief. De artiesten die bij dit label zitten staan ook vaak in mijn lijstje van favoriete muziek. Vorige week las ik dan ook de nieuwsbrief en hierin werd de EP van Joseph J. Jones aangekondigd. Ik luisteren en ik was om. Wat een stem heeft deze man. Een hele zware diepe stem met ook nog eens prachtige muziek. Je hoort de invloeden van artiesten als Johnny Cash, Hurts en nog andere maar vooral Joseph J. Jones zelf. Hij groeide op met zijn opa die een jazzgitarist was bij de BBC en had een vader die bokser was. Een vechtertje met de goede hoop om te slagen. En met een nummer als dit komt die er wel. Erg fijn.

Youtubelinkje: Joseph J. Jones – Whisper To A Hurricane

2.Banfi – Happy When You Go

banfi_communion_site_2000x684

En weer zo´n pareltje van Communion Records. Ooit begonnen als een singer-songwriter maar uiteindelijk overstag gegaan naar een toch hele fijne manier van pop. Happy When You Go is zoals ik het altijd noem een flinke oorworm. Een liedje die wordt gedragen door het fijne geluid van de zanger en met een pingelgitaartje eronder is het echt heel erg fijn. Onder aanvoering van o.a de producer van Two Door Cinema Club, Honne en de Kaiser Chiefs komt er in 2016/2017 de debuutplaat. Banfi wordt live ook wel vergeleken met de energie die The Police ooit overbracht. Ik vind je dat je Banfi ook wel kan vergelijken met Alt J, en als je weet hoe dat is afgelopen dan is de reis van Banfi nog een grote.

Youtubelinkje: Banfi – Happy When You Go

3.Vallis Alps – Fading

vallisalpshappy

Afgelopen jaren is deze band uitgegroeid tot een van de fijnste ontdekkingen uit Australie. Met hun single Young braken ze internationaal door en gingen ze naar alle hoeken van de wereld om hun wonderschone muziek te laten horen. Ook in Nederland had de band succes met een uitverkochte show in Bitterzoet. Nu zijn ze terug met weer een pareltje. Namelijk Fading. Met de vocalen wordt je in een andere sfeer gebracht en de productie is heel erg fijn. Het gat dat London Grammar heeft achtergelaten kan nu eventjes opgevuld worden door Vallis Alps. In een interview met Triple J zeiden ze: We want ‘Fading’ to make people happy; to be an escape from the negativity that surrounds us and a reminder of the beauty that is always present – but sometimes hidden.” Ik kan mij daar helemaal in vinden. Op een zondag zoals deze wil je niks anders dan even kunnen wegdromen en genieten van wat je hebt.

Youtubelinkje: Vallis Alps – Fading

 

 

 

 

 

 

#24 Het-midden-in-de-week-liedje

Aquilo

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het een duo, die de eer heeft om het-midden-in-de-week-liedje te zijn en het gaat namelijk om Aquilo met het nummer Silhouette.

Aquilo bestaat uit de jongens Tom Highman & Ben Fletcher. De jongens groeide op als buurjongens van elkaar in het kleine plaatsje Silverdale in Engeland. Ze speelde beide in verschillende bandjes en er was een soort van rivaliteit gaande tussen de jongens op de middelbare school. Funfact is dat ze toen op dat moment Grunge & Heavy Metal speelde wat eigenlijk totaal niet is geworden wat Aquilo nu is. Tom wou iets anders dus begon hij muziek voor zichzelf te maken, nouja eigenlijk toch niet dus zette hij deze songs op Soundcloud. Maargoed Ben was natuurlijk zijn buurjongen en luisterde de nummers van Tom. Vanaf dat moment dacht Ben ik wil muziek maken met jongen van de andere kant van de straat. En zo was Aquilo geboren.

Na een tijdje met elkaar opgesloten te hebben gezeten brachten ze samen het nummer Calling Me uit. Dit nummer deed veel stof opwaaien voor de jongens en ze konden de reacties niet geloven. Ze werden gelijk vergeleken met een band die ze erg bewonderen op dat moment namelijk het prachtige London Grammar (Hannah Reid, zucht). In een interview met de band zei Tom ook dat hij weggeblazen werd door het geluid van London Grammar en dit ook toepaste op zijn eigen band. Maar wat ik zo bijzonder vind aan deze band is dat een overstap van Grunge/Heavy Metal naar het toch softe, elektronische smoothe geluid.  Maar als je bedenkt dat ze dit in een slaapkamer opnemen en met de precisie die de muziek in elkaar zit, zijn dit allemaal meesterwerkjes. Het is prachtig. Tom vertelde in hetzelfde interview dat hij soms tot 4 uur s´nachts bezig was met zijn muziek te perfectioneren en dan om 8 uur weer vrolijk in de collegeszaal zat om een college te volgen.

Inmiddels komt er een debuutalbum aan en qua muziek worden de fans elke keer getriggerd met nieuwe muziek die deze band dropt. En elk nummer is weer beter dan de andere en de andere is weer mooier dan de rest. Zo is afgelopen week het nummer Silhouette uitgebracht. Het nummer gaat over dat liefde vervaagd en op gaat als eens schaduw. Het is een nummer die volledig wordt ondersteund door piano en strijkers en de prachtige stem van Tom. Het is het typische geluid die Aquilo zo fijn maakt.

Een van de mooiste zinnen in het hele nummer is:

But tonight you’re a stranger
Some silhouette

Geniet van dit nummer & laat je meeslepen in de kracht die Aquilo heeft. Dit gaat een grote worden.

Youtubelinkje: Aquilo – Silhouette

~ Just Luuk ~

 

#10 My favorite new music

Jaa! Daar zijn we weer met een flinke lading nieuwe muziek die ik helemaal te gek vind en dit heel erg graag met jullie wil delen. De afgelopen week is er een hoop nieuwe muziek uit gekomen waaronder de fantastische nieuwe single van Mumford And Sons, Believe. Deze komt niet terug in dit blog maar wel een nieuwe single van een andere folkband uit IJsland! Hier mijn tips van deze week:

1. Of Monsters And Men – Crystals 

Of Monsters and Men is terug! En hoe! Vanuit het niets werden er in de afgelopen weken foto’s geplaatst waarop te zien was hoe deze IJslandse band in de studio bezig was met wellicht een nieuwe plaat. En jahoor die bevestiging volgde als snel en niet veel later kwam de eerste single ”Crystals” uit. Zoals Mumford And Sons de banjo heeft als trademark (jammer dat het niet in de nieuwe single voorkomt) heeft Of Monsters And Men de aanstekelige samenzang met op de achtergrond blazers die een deuntje meeblazen. Dit hoor je dan ook goed terug in dit nieuwe nummer. Het nummer bouwt zich op en er zit een fantastisch refrein in, eentje die het gehalte Little Talks die evenaren. In Juni zal dan ook het langverwachte 2e album uitkomen met de naam: Beneath The Skin. Hopelijk wordt het net zo fijn als de vorige plaat, ik kan niet wachten! Oja een tip kijkt de clip hieronder met de geweldige rol van Siggi Sigurjóns, een acteur uit IJsland!

2. Marmozets – Captivate You

Ik hou heel erg punkmuziek, het mag hard zijn maar het mag ook pop-punk zijn. Marmozets is een van die bands waarop ik verliefd wordt. Vroeger hadden we Paramore, nu heeft die band een stap terug gedaan en heeft voor mij persoonlijk Marmazets die plek ingenomen. De zang van Becca Macintyre wordt afgewisseld met schreeuwen en daarna een hele zuivere zangstem. Prachtig. Het album ”The Weird and The Wonderfull staat vol met goeie hardcore punksongs. Een van deze singles is Captivate You.

3. Elle King – American’s Sweetheart

Elle King is een Amerikaanse zangeres afkomstig uit Los Angelos. King maakt ontzettend lekkere popmuziek met een vleugje country erdoor. Dit combineert ze met haar rauwe stem en dat maakt het zo ontzettend lekker! In 2012 kwam ik haar voor het eerst en sindsdien blijven volgen en in februari kwam haar eerste album: Love Stuff uit. Op dit album staat American’s Sweethearts. Een opzwepend nummer waarin ze zingt dat ze niet echt het lievelingetje is van Amerika maar toch ergens wel een poging doet tot. Ik hou ervan! Haar album is ook zeker het luisteren waard!

4. Meadowlark – Eyes Wide

Er is weinig bekend over deze Britse band. Het nummer Eyes Wide kwam ik tegen op verschillende collega blogs en raakte verslaafd aan het nummer. Vorige jaar was daar ineens London Grammar. Wat Meadowlark nu op dit moment doet lijkt heel erg in de lijn van London Grammar te liggen. Eyes Wide is een nummer dat heel erg steunt op de zang van Kate Mcgill en met een heerlijke beat eronder. Inmiddels al opgepikt door BBC 1 radio dus een doorbraak is een kwestie van tijd. Laten we het hopen! Stiekem wel benieuwd naar meer materiaal!

5. Tobias Jesso Jr – How Could You Babe

Een prachtig verhaal voor een prachtige zanger. In het kort: hij ging naar LA om liedjes te schrijven voor andere artiesten, hij maakte demo’tjes voor de artiesten die graag zijn muziek wilde maar in plaats van dat de artiesten de nummers zongen zeiden ze dat hij  prachtige nummers geschreven had en het zelf maar moest uitbrengen. Zo doende probeerde hij het en er ontstond een buzz om deze 30 jarige jongen heen. Hij maakt pijnlijk mooie pianoliedjes die vooral gaan over liefdesverdriet. Zo ook ”How Could You Babe”. Daarin zingt hij hoe zijn ex vrienden heb verliet en er met een andere man vandoor gaat en hij er niks aan kan doen. Het valt in het straatje van Randy Newman, John Lennon, Elton John zelf ook nog. Afgelopen week kwam zijn album ”Goon” uit. Luister zelf maar, genieten dit!

~Just Luuk~