Tag Archives: Nashville

#110 Dé JUSTLUUKtalenten van 2018

Elk jaar is het weer zover. Begin december maken we de balans op voor het nieuwe jaar. Elk jaar is het weer een traditie van mij om te voorspellen welke artiesten het helemaal gaan maken in 2018. Dit door verschillende blogs af te gaan en mijn oren & ogen maximaal te spreiden en door mijn voorgevoel te laten spreken voor deze artiesten. Vorige jaar waren Bazart & Rag ‘N’ Bone Man de grote winnaars die toch een indrukwekkend jaar achter de rug hebben. Dit jaar ga ik weer een poging doen om in de glazenbol te kijken der muziek. Welke talenten worden er in 2018 de nieuwe Bazart & Rag ‘N’Bone Man? De volgende talenten maken kans:

  1. Sigrid
  2. Tom Walker
  3. Dakota
  4. Sam Fender
  5. Lewis Capaldi
  6. Ella Vos
  7. Jillian Jacqueline
  8. Billy Raffoul
  9. Nathan Ball

1. Sigrid

Sigrid is alles wat we op dit moment nodig hebben. Sigrid is vrolijk, catchy, maakt onwijs lekkere muziek en voor mij heel belangrijk het is niet nep. Een sensatie is het aan het worden. Neem het eerste nummer van haar Don’t Kill My Vibe, gaat over een studiosessie met een control freak van een producer die op haar zenuwen werkte. Sinds dat nummer gaat het onwijs hard met Sigrid en binnen een paar maanden tijd is de naam Sigrid van onbekend naar een van de rijzende sterren binnen het muzieklandschap en niks staat haar in de weg, want daar walst ze overheen. De nieuwe scandipop koningin staat klaar voor je, bring it on!

2.Tom Walker

Een van de spannendste artiesten voor mij in dit lijstje. Ik ben een onwijs fan van deze man. Tom Walker combineert hiphop beats met het klassieke singer-songwriter skills en dat gecombineerd met een geweldige stem. Vooral die stem is echt massive. 2 jaar geleden alweer hadden we Hozier, afgelopen jaar Rag ‘N’ Bone Man en dit jaar mag Tom Walker het stokje overnemen. Indrukwekkend en elk liedje van Tom Walker is spannend om naar te luisteren. Je wordt geprikkeld en het laat je niet los. Live is het trouwens een sensatie dus als die in de buurt staat, ga het zien dames en heren! Komend jaar komt waarschijnlijk zijn debuutplaat uit en dan zullen we dan naam Tom Walker vaak gaan horen vallen.

3.Dakota

Zoals elk jaar moet er een Nederlands talent in en elk jaar is de keuze moeilijk maar dit jaar was het makkelijk. Ik schreef al een paar weken geleden een hele mooie ode aan deze band uit Amsterdam. Dit jaar is de eer aan Dakota. Dromerige, melancholische indiepop dat is wat Dakota is en ik hoop dat ze in 2018 in de eredivisie van het Nederlandse muzieklandschap mogen gaan meespelen want dat verdienen ze. Ik werd weggeblazen tijdens hun aftershow in de AFAS, maar laat jij je ook wegblazen? Ik hoop het!

4.Sam Fender

Afbeeldingsresultaat voor sam fender

Een groot talent klopt aan! De 21 jarige Sam Fender was er al vroeg bij, hij werd ontdekt door de manager van Ben Howard en die nam hem op sleeptouw. Speelde onwijs veel shows als voorprogramma en nu is het tijd om zelf in de spotlight te treden want daar is deze jongen echt rijp voor. Afgelopen jaar bracht die in eigen beheer al een pareltje van een single uit namelijk Play God. Bij de BBC zijn ze fan en Nederland begint ook langzaam te vallen voor dit mannetje. Ik denk dat deze man nog veel meer op de plank heeft liggen en in 2018 gaat die dat laten zien met zijn innemende, gevoelige liedjes die een als botsauto’s tegen het euforische en hartbrekende liggen.

5.Lewis Capaldi

Een van de vele grote talenten die aan de deur kloppen. Voor mij is Lewis Capaldi een hele speciale. Dit zijn van die singer-songwriters die je in je hart sluit door de prachtige nummers die ze maken en achterlaten. Zijn nummers gaan dwars door je heen met een van de meest mooie stemmen die ik in tijden gehoord heb. Een oude ziel in een piepjong hartje. Maar het raakt mij. Elke keer weer. Ik wacht met smart tot hij een keer in Nederland voet aan wal zet. Zijn muziek heeft de potentie om stadions te kunnen vullen en dat iedereen meezingt. Ja dit is een speciale.

6. Ella Vos

Nee ze is niet Nederlands, haar naam doet anders denken maar helaas niet. Ella Vos een een synth pop muzikante met liedjes waar veel mensen jaloers op kunnen zijn. Best wel catchy maar ook heel erg dromerig. Bij Ella Vos haar muziek gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Het zijn hele persoonlijke liedjes en ze schrijft ook over persoonlijke dingen wat mensen meegemaakt hebben of zij zelf heeft meegemaakt. Zo gaat prijsnummer White Noise over een depressie. Ze spreekt in haar liedjes de waarheid en dat in een poppieverpak papiertje. Daarnaast weet ze al goed wat ze wil en dat is doorbreken in Europa en ik denk dat het dit jaar wel moet gaan lukken. De persoonlijkheid heeft ze mee.

7. Jillian Jacqueline

Natuurlijk moet er ook dit jaar weer een countrymuzikant erin. Dit jaar is het de eer aan Jillian Jacqueline. Waar de coolkids van de country hangen in Nashville strijd Jillian Jacqueline al een tijdje om haar plekje en dat doet ze met verve. Ze is inmiddels 29 jaar oud, wat jong is voor countrybegrippen. Je hoort duidelijk de passie voor de muziek in haar muziek terug en het is echt heel catchy. Vorige jaar was het Marren Morris die ik in mijn lijstje had, ze is inmiddels een van de rijzende sterren in de USA. Die passie die zij heeft hoor je ook bij Jillian. En ik vind het fijn. Het is een soort country dat je niet vaak hoort, als je zou zeggen dat het niet zo was had je het ook gelooft. Het is puur en ik denk dat veel mensen buiten de country dit ook snel zullen oppakken. Kom maar door, de ster is rijzende en gaat in 2018 nog veel hoger.

8. Billy Raffoul

De pas 22 jarige Raffoul is een onwijs talent. Paar maanden geleden tekende hij een contract bij Interscope Records, een van de grotere platenmaatschappijen die er bestaat. Raffoul is de zoon van Jody Raffoul. Billy heeft een ontzettend rauwe stem, eentje die in het rijtje past van Jeff Buckley & Joe Cocker. Enorm vol soul en je kan goed horen dat hij aardig wat sigaretjes heeft weg gepaft maar het raakt je wel. Zijn nummers zitten vol met diepe teksten. Afgelopen zomer mocht hij openen voor Kings Of Leon in Hyde Park in London en die kant lijkt Raffoul ook op te gaan. Wat een stem.

9. Nathan Ball

Nathan Ball maakt Alternatieve folkmuziek met een zomers maar lekker donker randje. Iets waar ik ontzettend van hou. Mooi soundscapes van een groot talent die bij vlagen aan de gloriedagen van Ben Howard doet denken. Ook de vergelijk met Bon Iver, Daughter en The War On Drugs zijn gauw gemaakt. Regelmatig brengt hij een nieuwe single uit en dan wordt ik gegrepen door zijn sound. Ik zet hoog in voor hem dat 2018 zijn jaar gaat worden. Perfecte muziek voor een festival waar je met je biertje in de hand staat te genieten in het zonnetje.

~ Just Luuk 2017 ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

#107 Yi-haa! Country Monday

Zoals gezegd heb ik besloten meer te schrijven op Just Luuk. Naast Thank God It’s Friday, Het-midden-in-de-week-liedje, Easy Sunday is het nu tijd voor een liefhebbers post. In de afgelopen jaren wilde ik mij er eigenlijk niet echt aan toegeven dat ik dit leuk vond. Maar soms heb ik van die dagen dat ik Country, waar daar gaat deze rubiek over, echt alleen maar aan heb staan thuis. Heerlijk meezingen met het typische Amerikaanse lied. Natuurlijk heb je hele slechte country maar tussen al de pulp zitten wel pareltjes. En aangezien wij Nederlanders niet echt bekend zijn met dit genre wil ik jullie beetje bij beetje kennis laten maken met de talenten van deze tijd in het Country genre. Daarom vandaag de aandacht voor de Next Big Thing in Country namelijk Luke Combs met Hurricane

Luke Combs is afkomstig uit Nashville. Laat ik even voor de leken uit leggen wat Nashville betekend voor country. Nashville is voor countrymuzikanten het walhalla. Duizenden nummers worden er per dag geschreven, opgenomen en er worden muzikanten ontdekt die de grote stap willen maken naar de eredivisie van de country. Er is een prachtige serie over gemaakt genaamd ”Nashville”, een aanrader. Maargoed Luke Combs was zo’n artiest die graag wou opvallen in de wereld van countrymuziek. Zoals gezegd honderden nummers worden er per dag geschreven en als er dan een nummer doorbreekt uit de Nashville scene is dit groot nieuws. Je maakt het dan als artiest en je carriere kan losbranden. Zo’n nummer was Hurricane. Een midtempo liefdesliedje dat bovenaan de charts staat in Amerika. Een regelrechte hit. Waarom dit zo’n hit is is eigenlijk heel erg simpel. Mensen voelen zich heel erg aangesproken door het onderwerp wat Luke Combs zingt. Het gaat over een jongen die elke keer zijn ex vriendin tegen komt precies op het moment dat hij juist verder wil. Daarnaast is het een perfect geschreven liedje met een onweerstaanbaar refrein die je gemakkelijk meezingt. Maar vooral is het perfecte voorbeeld van een liedje dat de gevoelige snaar raakt van mensen en het leven van een onbekende artiest volledig op zijn kop kan zetten.

Hij schreef Hurricane in November 2014, kort nadat hij was verhuisd naar Nashville, Luke Combs kende niemand in de grote stad. Hij kwam terecht in een schrijfsessie met een aantal andere muzikanten en vertelde het idee voor Hurricane. Een van zijn vrienden kende het verhaal maar al te goed van een ex die ineens weer in zijn leven kwam. Hij vertelde dat het een klap was voor hem. ”Hits like a hurricane” Then you rolled in with your hair in the wind, baby without warning/I was doing alright but just your sight had my heart storming.”). Ik ben enorm verslaafd geraakt aan Hurricane, nu jij nog!

https://open.spotify.com/album/57onDckzj67HE2IP7UCU4G

 

 

 

#52 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

0008904127_10Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor het fantastische The Franklin Electric met I Know The Feeling.

Jon Matte zoals de frontman van The Franklin Electric eigenlijk heet won in Nashville een liedjes wedstrijd met Old Piano (een van de fijnste nummers van deze band). Aan deze wedstrijd deden op dat moment meer dan 8000 deelnemers aan mee, dus dan moet het wel een goed liedje zijn. Wat daarop volgde was een album. Hij nodigde wat goed bevriende muzikanten uit in de studio en samen met hun werkte hij aan een prachtig album genaamd This Is How I Let You Down. Deze werd in 2014 uitgebracht door Indica Records. Op dit label zitten o.a Half Moon Run. En na wat geschuif in de band bestaat de pop-folk band inmiddels uit de vaste leden van de band: Jon Matte, Liam Killen, Alexis Messier en Martin Desrosby. De band is inmiddels niet meer weg te denken uit het genre pop-folk. Ze wonnen daarom overal op de wereld wel zieltjes met het prachtige album This Is How I Let You Down. Ook ik was een van die mensen. Het is heel kwetsbaar allemaal en de stem van Jon Matte is eentje om van te snoepen. Voor mensen die van dit soort muziek houden is dit wel een cadeautje. Doordat ze zo gesteund worden door andere bands is te zien aan het aantal support tours die zij gedaan hebben. Ze gingen mee met labelgenootje Half Moon Run en City And Colour door Canada en met The Barr Brothers deden ze Europa aan.

Inmiddels is het tweede album Blue Ceiling uit en daarop gaat Jon Matte nog even een stukje dieper in zijn liedjes. Sommige zijn wat donkerder dan op This Is How I Let You Down maar de meest prachtige liedjes staan er wel weer op. I Know The Feeling was te leadsingle van dit album. Het heeft een prachtige opbouw en een refrein wat je makkelijk meezingt. Eigenlijk is het nummer een verlengde van het album dus ik zou je ook aanraden om het hele album te luisteren. In April staat deze geweldige band in Bitterzoet en ik ben wel te vinden om de prachtige liedjes te mogen aanhoren.

 

 

 

#46 My Favorite New Music

Jaa even terug van weggeweest! Sorry daarvoor. Ik heb jullie gemist, hopelijk jullie mij ook een beetje? Ik zat met mijn hoofd diep in de boeken gedoken en moest dus even de focus hebben op mijn studie. Soms moet je dat hé? Hoe graag je ook wilt schrijven over muziek als je het hoort. Maar vanaf vandaag ben ik er weer om ervoor te zorgen dat jullie genoeg fijne liedjes krijgen. Ook zitten er wat plannetjes om mijn blog naar het scherm te krijgen in de vorm van een vlog. Maar daar ben ik nog mee bezig en over na aan het denken. Dus dat komt eraan! Maar vandaag eerst de aandacht voor fijne muziek en wel voor:

  1. Trella – Crash
  2. The Beach – Bite My Tonque
  3. The Aces – Stuck

1.Trella – Crash trella

Sinds een van de eerste keren dat ik Trella hoorde wist ik zeker dat dit een blijvertje was. En dat klopte. Ik ben stiekem een beetje verslaafd aan Trella. Crash is de eerste single van Lindset Sweat uit Nashville. Als ik aan Nashville denk dan zie ik de cowboys, countrysterren en soul. Als er een plek waar ik ooit nog keer geweest moet zijn dan is het daar. Maargoed Trella ontmoette in Nashville de songwriter/producer Aaron Krause en begonnen samen te werken aan het project dat uiteindelijk Trella vormde. Trella zegt in een interview: ¨Aaron asked me to sing my songs for him on the piano at his studio. As I played, he would come up with his dreams and visions for each track. It was a very organic process.” Er komt een prachtige EP aan genaamd Vapor waar ik ook zeker heel erg naar uit kijk om deze te gaan beluisteren. Crash is een krachtige indiepop song met een refrein dat je heel makkelijk mee doet zingen. En met een debuut als deze is dit een hele fijne nieuwkomer en ga ik haar ook zeker in de gaten houden.

 

2. The Beach – Bite My Tonque

The-Beach-Credit-Alexander-Jordan-Studio_2683jpeg_phixr.jpg

Ik kende The Beach al een tijdje. Het is zo´n pareltje die je niet gauw wilt delen met andere omdat je weet dat ze dan kunnen doorbreken en je eigenlijk nog eventjes voor jezelf wilt houden. The Beach is een singer-songwriter uit LA. Na bijna 2 jaar eindeloos spelen op open mic avonden kwam er dan eindelijk een doorbraak toen Jack Harries, een youtubester uit de UK hem voorstelde aan een regisseur en de eerste video van The Beach was een feit. Bite My Tonque is een enorme energie plaat. Het combineert het fijne van een singer songwriter met een goede beat. Daarnaast heeft hij een enorme goede stem om naar te luisteren. Hij zegt over de track: “The song is about saying something in the heat of the moment and then instantly wishing you could take it back¨. Een veelbelovende artiest.

 

3. The Aces – Stuckthe-aces-stuck-e1464777765363

The Aces is een kwartet met alleen maar dames. Ik hoor de mannen denken, dit is de hemel. En dat klopt ook wel een beetje. Er zijn weinig bands die bestaan uit vrouwen. In Nederland heb je op dit moment Bells Of Youth en Dakota en in de UK en USA heb je Slaves en natuurlijk HAIM. Nu komt daar The Aces bij. Stuck een een anthem om even de winter doen te vergeten en je wanen op een festivalweide in de zomer. Toen ik het voor het eerst hoorde kon ik voor geen seconde stil blijven zitten en moest ik dansen. De clip is even geweldig als de muziek die je hoort. Het is een hommage aan een droom van de drummers moeder. Heel erg vintage en heel erg 80´s. Nu is er nog vrij weinig bekend over deze band maar ik denk dat als we richting de zomer gaan dat ze ergens wel op zullen duiken. Want dit is mij toch lekker. En dan bedoel ik niet de dames maar de muziek. Pff.

 

~ Just Luuk ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#36 My favorite new music

Jaa het is weer zondag! Sinterklaas is inmiddels een week in het land en we zijn steeds meer aan het wennen aan het koude herfstweer. November is wel een supermaand qua liedjes die uitgebracht worden en de albums van de grote sterren vliegen je om de oren. Gelukkig komen er ook pareltjes uit die je hart stelen. Vandaag aandacht voor:

  1. Matthew And The Atlas – Elijah (Acoustic version)
  2. Lewis Watson – Little Light
  3. Mona – In The Middle

1.Matthew And The Atlas – Elijah(Acoustic version)

matthew-and-the-atlas-e1457512294717

Vorige week zaterdag ging ik naar het concert van Bears Den in de Melkweg en het was een geweldig concert van Bears Den. Wat hou ik van die band! Maar wat het affiche nog even een mooie wending gaf was dat Matthew And The Atlas als voorprogramma stond. Matthew And The Atlas is het kindje van Matthew Hegraty. Een klein stil mannetje die heel beleefd en wat schuchter is maar wat een stem heeft deze man. Een stem die met wishkey en sigaretten is gemaakt maar zo mooi. De teksten die hij schrijft trek je al gauw op jezelf en de emoties die met zich meebrengen. Temple is een album dat in April is uitgebracht maar hij brengt de nummers nu op een pure manier opnieuw uit. Elijah brengt je in vervoering en het laat je meevoeren met de doorleefde stem van Hegraty. Prachtig.

Youtubelinkje: Matthew and the atlas-Elijah

2.Lewis Watson – Little Light

6069922

Afgelopen zomer was ik op The Brave, een heel klein festival in Amsterdam West. Op dat festival staan de wat minder bekendere singer-songwriters en folkybandjes. Ik hou er enorm van! Tijdens dit festival beklom ook Lewis Watson het podium. Hij speelde een goede set en het mooie was dat die geen geld had om zijn band mee te nemen. En het grappige is dat hij nu terug is met een sound waar je u tegen zegt. Zoals vele singer-songwriters begon Lewis met een youtube kanaal. Dit leverde hem enorm veel fans op en deze fans blijven hem ook erg volgen. Afgelopen week werd Little Light gedropt en man wat een nummer is dit zeg. Invloeden van Ben Howard, Ed Sheeran en Bon Iver vliegen je om de oren en hij zet een hele dromerige sfeer neer met een catchy refrein. Lewis is back.

Youtubelinkje: Lewis Watson – Little Light

3.Mona – In The Middle

324_mona_general1_colin-lane

Mona is een band die afkomstig is uit het hart van de countrymuziek namelijk Nashville. De band is vernoemd naar de frontman Nick Brown. Een klein mannetje maar met een strot waar je u tegen zegt. De energie van de band is enorm fijn en je hoort dat terug In The Middle. Rauw, charismatisch maar alles vol passie. Inmiddels lijken ze de ¨voorprogramma¨ status een beetje te verliezen want dat hebben ze veel gedaan o.a van Kings Of Leon. Het is enorm fijn om je even te laten gaan in de muziek van Mona.

Youtubelinkje: Mona – In The Middle

~ Just Luuk ~

 

 

 

 

 

 

 

#26 My favorite new music

Jazeker het is weer zondag dus dat betekent weer een bak aan nieuwe muziek! Het was ook de week van dat alles in Amsterdam qua studeren weer aan het op gang komen is. Alle nieuwe studenten zullen weer een verenging kiezen (of niet, dat kan natuurlijk ook). Maar ook de week dat het werkelijk waar echt bloedje heet was. Enorm warm was het. Zelfs een Landelijk hitte plan moest eraan te pas komen om mensen te waarschuwen voor de warme dagen. Maar waren deze dagen goed voor de warme zomerhitjes? Zeker. Mijn selectie van deze week:

  1. Ward Thomas – Carry You Home
  2. Gretta Ray – Drive
  3. Roosevelt – Fever
  4. Sundara Karma – She Said

1. Ward Thomas – Carry You Home 

ward-thomas-858_3394538k

Voordat ik het over deze dames ga hebben moet ik eigenlijk iets bekennen. Dat ik een soms wat selectieve muzieksmaak heb is wel bekent bij de mensen die mij kennen maar dit feitje weten maar weinig mensen en dat is dat ik hou van country muziek. Dit kan zijn omdat ik al aangestoken ben met het virus van de Folk muziek maar country staat zeker in de top 5 van fijnste muziekstijlen. Sinds ik een jaar of 14 ben begon ik te luisteren naar de grote Johnny Cash en sindsdien ben ik mij erin gaan verdiepen. Het is natuurlijk heel Amerikaans, maar er zitten soms pareltjes van nummers tussen die niet gaan over de stoere cowboy of verbroken liefde (veel van de huidige generatie artiesten zingt daarover). Oke dat mijn bekentenis maar nu over op deze prachtige dames. Ward Thomas zijn twee tweelingzusjes uit Hampshire en maken het country wat ik heel erg fijn vind. Een mix van pop, folk & country. Ook wel nu-country genoemd. In 2014 maakte ze hun debuutalbum en dit album werd vooral een hit in de landen die country georiënteerd zijn zoals Amerika en Engeland. Vooral in het laatste land zijn deze meiden al een grote madame. Het debuutalbum werd verkozen tot Beste Britse Country Album van 2014 en gingen ze op tour met een andere country band uit Engeland namelijk The Shires. Daar stonden ze onder andere in Hyde Park. Zoals je zou denken dat deze meiden uit Nashville zouden komen gezien de sound die ze creëren. Carry You Home is een ongelofelijk catchy nummer die je vrij snel meezingt. De samenzang van deze dames komt perfect bij elkaar.

Youtubelinkje: Ward Thomas – Carry You Home

2. Gretta Ray – Drive

gretta-ray

Wat komt er toch ongelofelijke fijne muziek uit Australië. Als een trouwe volger van Triple J zoek ik af en toe de site af naar nieuwe talenten die komen op zetten. Zo is dit meisje er ook eentje. Gretta is een meisje van 17 jaar die opviel door haar toch wel oude smaak van muziek maken namelijk een beetje in de stijl van Joni Mitchell en James Taylor. Op haar 15e bracht ze al haar eerste plaatje uit en vertrok 1 maand voor haar eindexamen naar de USA om daar te werken aan muziek in Nashville. Uit die periode werd het nummer Drive voort. Een song die een beetje country gevoel met zich meebrengt maar ook een tintje van indie en folk heeft. Voor dit nummer werkte ze samen met Josh Barber die samenwerkte met Gotye (weetjewel van Somebody That I Used To Know) en met Grammy winnende producer Jonathan Drydus. Niet de minste namen om mee samen te werken en dat hoor je wel terug in het nummer. De prachtige stem van Gretta en een stuwende gitaar de het nummer samenbrengen. Op Triple J een lievelingetje deze dame vanwege het feit dat ze de prijs won voor grootste talent van Australie die er rondloopt op de middelbare scholen daar. Ik ben gevallen voor dit nummer en het is heel fijn.

Soundcloudlinkje: Gretta Ray – Drive

3. Roosevelt – Fever

unnamed-1-compressed

Als we het over deze hete dagen hebben dan hebben we het ook natuurlijk over de hete hitjes en jeetje lieve mensen dit is mij er eentje hoor. Ik kwam eigenlijk per ongelijk op deze artiest terecht omdat ik de reviews aan het lezen was van Lowlands. Dat is waar deze Duitse producer stond. Maar na het lezen van die review van zijn show (die lovend was) ben ik het gaan luisteren. En opeens was die daar, dit nummer. Ik kon niet meer stil blijven zitten. Ik moest gaan staan. Ik moest even benen laten bewegen om een dansje te wagen op dit nummer. Want jeetje lieve mensen nogmaals dit is mij er eentje. Paar jaar geleden hadden we een nummer met dezelfde sound genaamd Midnight City van M83. Wat een kneiter van een nummer is. Maar Fever overtreft dit nummer ook wel, misschien durf ik wel te zeggen dat die iets beter is. Het is een mix van 80´s new wave muziek zoals Depeche Mode en een electro twist eraan. Het nummer zit vol met strakke synths, poppy hooks, intstrumenten die je zelf zou willen spelen maar toch maar in de lucht speelt en een stem waarbij je aan het wegdromen bent. Fever is misschien voor mij wel een van de beste tracks die er op dit moment is. Het is perfect. Mocht je je afvragen waarom ik zo laaiend enthousiast(is te merken he?) ben moet je er zelf maar aan geloven want dit nummer krijg je de komende dagen niet meer uit je kop met deze temperaturen.

Youtubelinkje: Roosevelt – Fever

4. Sundara Karma – She Said

Sundara-Karma_02

Wanneer er weer een nieuwe band uit de UK wordt gelanceerd zitten alle internetbloggers (zoals ik) rechtovereind. De oren worden gespitst en de vingers zijn klaar om alles te vertellen over deze bandjes. En Sundara Karma is zo´n band waar je als muziekliefhebber je vingers bij aflikt. Sundara Karma is zo´n band die je later op de grote podia ziet spelen en vooral de festivals weides ziet bespelen met hun anthems. Ze bespelen de mensen met liedjes die gemaakt lijken te zijn voor de generatie die wij zijn. Met teksten als: I kinda wanna go out dancing. Rechttoe aan gitaar muziek met rake teksten. Beetje zoals de vroegere Arctic Monkeys & The Vaccines. Met de opvallende leadzinger.

Youtubelinkje: Sundara Karma – She Said

~ Just Luuk ~