New Music

#90 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

 

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor: MYKEY – Monster In The Dark.

Jaa dit is alweer nummertje 90. Tijd gaat snel! En alle lezers van mijn blog wil ik dan ook nogmaals bedanken dat jullie het allemaal zou trouw lezen. Daarvoor doe ik het voor. Maar nu over op de orde van de dag namelijk muziek! Heel veel muziek. Eigenlijk weet ik vandaag niet heel veel van deze artiest. Online is er weinig te vinden over MYKEY maar ik weet dat deze man uit de US komt en echt enorm fijne indie folk maakt. Een vleugje Of Monsters And Men meets The Lumineers qua zanglijntjes en het wegdroomgehalte van Avalanche City. Het is echt enorm fijn. Monsters In The Dark kwam ik tegen op het youtube kanaal van alexrainbirdmusic, een youtubekanaal waar ik fan van ben. Ontzettend veel independent muzikanten worden er gepost en dit kanaal vormt een platform voor deze artiesten. Monsters in The Dark is een opzwepend nummer gedragen door drums en een pingelend gitaartje op de achtergrond. Het nummer staat op zijn debuutplaat die door het leven gaat als Faces. Ook op dit album laat hij je mee zwieren met de fijnste indie folk. Wat ik nooit snap is dat deze artiesten niet bekend zijn bij het grote publiek want MYKEY past prima in het rijtje van de huidige generatie folk bandjes. Ik ben fan, nu jullie nog!

 

 

#89 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

nathan-ball-press-shot-0.jpeg

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Nathan Ball met Waste Of Time

Vandaag geven we even de aandacht aan een van mijn favoriete liedjes van dit moment namelijk die van Nathan Ball. Een paar maanden geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van Nathan. Cold Hands was een van de fijnste liedjes die toen uitkwam en ik schreef er al over in My Favorite New Music. Een singer-songwriter met een hele eigentijdse manier van liedjes maken maar wel volgens de oude manier van liedjes schrijven. Die combi is goud voor mij want zijn liedjes zijn groots geschreven en voelen ook groots aan. Nu is het tijd om verder te gaan en dat doet hij met Waste Of Time. Een paar jaar geleden zocht Nathan Ball heel erg naar zijn manier van muziek maken en met een tripje naar de bergen vond hij deze focus van schrijven en dat merk je heel erg in zijn muziek. Sinds die trip is de ster rijzende van deze jonge singer-songwriter. Live speelt hij de sterren van de hemel en met nieuw materiaal houdt hij ons in spanning voor een debuutplaat. Waste Of Time is een erg persoonlijke plaat geworden, iets wat hij nog niet eerder deed. Hij zegt in een interview: “I don’t go for an obvious story or make my songs directly about my experiences” he mused recently. “I like to nod to the things I’ve been through but leave space for people to adapt each narrative to their own lives and experiences.” Waste Of Time is weer een mijlpaaltje van Nathan Ball


 

 

 

 

 

 

 

#88 Thank God It’s Friday

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag Tom Grennan – Found What I’ve Been Looking For.

Ja en nog eens ja! Als je het hebt over een van de grootste talenten van dit moment mag Tom Grennan eigenlijk niet achterblijven. Hij stond dit jaar in het fameuze Sound Of 2017 lijstje van de BBC en was hij in de afgelopen jaren de stem van Chase And Status waar hij grote hits mee scoorde. Maar dat was leuk dacht Tom en nu is het tijd om op eigen poten te staan. Geboren in Bedford maar echt opgegroeid in London. Wat grappig is om te weten is dat hij bijna op het punt stond om profvoetballer te worden in Amerika. Maar zijn keuze viel toch de muziekkant op. Toen Tom verhuisde naar London begon hij in het circuit te spelen in London en niet veel later kwam daar Something In The Water uit, zijn debuutsingle. Waar Tom ontzettend goed in is en echt zijn handelsmerkje aan het worden is: Zijn stem. Mijn god wat heeft deze man een rauwe maar toch prachtige stem waar je de emotie doorheen hoort. Found What I’ve Been Looking For hoor je goed de kracht van Tom en ik vind deze plaat echt steengoed. Inmiddels wordt die langzamerhand op gepikt door de radiostations en ik hoop bij het schrijven van deze blog dat mensen ook net zo enthousiast worden als ik ben. Ik hoor de zalen al helemaal uit hun plaat gaan bij Found What I’ve Been Looking For. Nu wachten op een debuutplaat die er aan zit te komen. Dit zit wel goed.

 

 

 

#87 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Emily Warren en Hurt By You

Je bent het nummer aan het luisteren en denk dan hé die stem ken ik. Een hele fijne stem die ik ook al hoorde tijdens een track van The Chainsmokers? Ja zeker is dat mogelijk. Dit is de stem van Emily Warren, een 24 jarige singer-songwriter. Haar meeste werk heeft ze uit gebracht met The Chainsmokers. Op het album van deze populaire groep doet ze mee met verschillende nummers. Naast Paris zingt ze ook mee op Dont let me down. Maar nu is ze klaar voor een eigen carriere als zangeres en bracht ze een paar maanden geleden haar eigen single uit onder de naam Hurt By You. Het is een piano gestuurd liedje over een meisje die verliefd is op een jongen maar zoveel moeite voor hem doet dat het zeer doet.  “In that moment in-between I love and f–kin’ hate you/ I’m not sure, not sure/ But that isn’t stopping me/ So come sweep me off my feet,” Zingt Warren. Nu hoor ik je denken jaja weer een nummer over liefdesverdriet maar het is wel een verdomd lekker liedje. Hopelijk kan ze zich een beetje overeind houden zonder The Chainsmokers want dat verdiend deze Warren wel.

 

 

 

 

 

#85 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor Figgie met Soms.

Jaa dit is weer een band uit Nederland die ik echt enorm tof ben gaan vinden. Figgie is een Nederlandstalige Indie-skater-rock band met als main man Paul Scheenstra, die we kennen als o.a de drummer van Emil Landman. Tenminste daar ken ik hem van. Uit zijn muzikale brein komen prachtige liedjes die geïnspireerd zijn op bands als Porches, Unknown Mortel Orchestra en Foals. Allemaal ontzettend ritmische bands en dit hoor je dan ook goed terug bij Figgie. Een hele eigen sound voor een Nederlandse band. En een sound die ontzettend fijn is. Ik hou ervan en vooral de combi met het Nederlandse lied. Paul zegt over het schrijven van de liedjes:  ‘’Ik schrijf over mijn familie en vrienden. Ik beschrijf hoe ik in deze verhoudingen sta en wat ik binnen deze relaties heb meegemaakt. Tegelijkertijd schrijf ik ook over mijn meningen en perspectieven. De keuze om deze boodschap te uiten door middel van de Nederlandse taal versterkt en verbindt ons met de omgeving waar we optreden. ‘’

Soms is de nieuwe single van Figgie. Het gaat over dat je iets kwijt bent maar je god niet weet waar je heen moet om het te zoeken. Soms heeft een prachtige opbouw en doet mij heel erg denken aan The War On Drugs door het gitaarloopje wat er steeds doorheen sijpelt. Daarnaast krijg ik een heel erg zomersgevoel van Soms en zie ik festivalweides lekker meedansen met Figgie. Een ouderwets kneiter van een nummer. Komende popronde zijn ze door het hele land te bewonderen, dus pak de kans als ze in de buurt staan. Of misschien ergens volgend jaar in voorprogramma van The War On Drugs? Wie weet! We gaan het zien!

 

 

 

 

#76 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor: Havelin met Closing Time

Havelin is de muzikale identiteit van de pas 18 jarige singer-songwriter Alex Zaichkowski, geboren in Alberta. Sinds dit jaar heb je het altijd fijne Spotify Discovery, ik was deze lijst op mijn maandag uurtje het aan het luisteren en ik kwam deze muzikant tegen en vooral het liedje is er eentje naar mijn hart. Zijn manier van muziek maken is ontzettend fijn. Een echte folk artiest die echt een verhaal verteld aan ons, de luisteraar. Hij streeft hier dan ook echt naar om een verhaal te vertellen. Geïnspireerd door Tom Waits en Father John Misty. Zijn muziek is simpel, eerlijk en catchy. Closing Time is een oorworm zoals ik dat graag noem, als je dit zou horen op de radio of je favoriete kledingzaak dan zou je het liefste gelijk je telefoon pakken en het op shazam opzoeken om het in je playlist je zetten. “‘Closing Time’ deals with the idea of losing someone and not being ready to let them go,” says Alex Zaichkowski. “It’s a song about the heart-wrenching feeling of watching someone leave and having nothing to convince them to stay. .” Fijn nummer!

 

 

 

 

#72 Thank God it´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag het ultieme relaxte Cigarettes After Sex met Each Time You Fall In Love.

Cigarettes After Sex is voor mij een van die bandjes waarbij ik elke keer kan wegdromen als ik het heb aanstaan. Dit zijn op momenten dat je er even doorheen zit of als je na een lange dag thuis komt en je even terugtrekt van alle drukte. Cigarettes After Sex is daarvoor hét medicijn. De Amerikaanse band is op dit moment bezig met een enorme veroveringstocht langs de hele wereld. Aan het einde van vorige jaar was deze band er ineens. De single Nothings Gonna Hurt You Baby werd op Youtube wel meer dan 50 miljoen keer bekeken en het nummer Affection ook meer dan 25 miljoen keer. Vergelijkingen met Beach House & Slowdrive vlogen ons om de oren. De dream pop die Cigarettes After Sex maakt pakte het grote publiek volledig in, waaronder ondergetekende.

Vorige week was daar de nieuwe single namelijk Each Time You Fall In Love en het is het dromerige wat we van Cigarettes After Sex kunnen verwachten. Je zou kunnen zeggen dat het dezelfde lijntjes en maniertjes zijn die hij toepast maar hij slaagt er elke keer weer in om je mee te trekken. Het meest verbazende is de stem van zanger Greg Gonzalez. Een hele eigenzinnige stem maar eentje die pakkend is. Je hoort hoe relaxed hij zingt en hoe fijn dit is. Each Time Yoy Fall I Love staat dan ook al een paar dagen aan in huize Sterk. Zo fijn. Op 9 juni verschijnt het langverwachte album van Cigarettes After Sex en dan gaat het hard waarschijnlijk. Maar geniet nu nog maar even na een lange werkdag.

 

 

 

 

#61 Thank God It´s Friday!

Aangezien het mooie weer zich weer laat zien vond ik het wel tijd om met jullie de meest zomerse, broeierigste en fijnste nummertjes met jullie te delen. En aangezien het vrijdag is jullie een mooie kickstarter geven voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag de geweldige Rhys Lewis met Living in The City!

Een van de ¨one to watch¨ artiesten van 2017 is de 23 jaar oude Rhys Lewis. De singer-songwriter uit Oxford heeft voor mij al een van de fijnste nummertjes voor deze lente uitgebracht. Onlangs werd hij getekend door het grote Decca Records wat voor hem grote deuren zal openen. Rhys is een singer-songwriter met een old school twist. Hij combineert soul met een ruwe stem. Inspiratie haalt die uit Al Green, Marvin Gaye en James Taylor. Niet de minste mensen. Living In The City gaat over zoals de titel al doet vermoeden over het leven in een stad en het goede en slechte wat de stad met zich meebrengt. Van het succes die je kan krijgen tot aan het eenzaam voelen in een enorme stad. Ik denk dat het nummer het gevoel van een student in Nederland wel kan beschrijven. Rhys zegt zelf over het nummer:  “It takes so much energy to live in a city,” legt Rhys uit. “It’s expensive, relentless, busy, lonely at times, and tiring. But at the same time, it’s exciting and unpredictable, spontaneous, full of opportunities and over-populated with interesting people. And the more you give, the more you get back.”

Ik denk dat Living In The City een enorme hit kan worden in Nederland en als het album uit komt in de zomer van 2017 dat het ontploft. Laten we het hopen!

 

 

 

 

 

 

 

#51 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag waar alles mogelijk is. Of je bent zaterdag lekker uit geweest en hebt een leuk feestje gehad en je denkt dat je vandaag helemaal niks meer kan vanwege de hoeveelheid drankjes of je hebt een zondag waar je lekker aan de studie bent. Wat is er dan fijner dan wat muzikale omlijsting? Vandaag de aandacht voor:

  1. MisterWives – Machine
  2. Matt Maeson – Cringe
  3. Warhola – Jewels

1. MisterWives – Machine

misterwives-press-image-photo-credit-mary-ellen-matthews

De MisterWives zijn terug! En ze komen met een enorm sterk nummer terug. Mijn god wat een track. De New York indie pop band maakt een enorm sterk nummer over dat je moet vieren wie je bent en op moet kunnen staan voor de rechten die je hebt als mens. Misschien een kleine sneer naar Trump? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de frontvrouw van de band dit nummer naar een hoger niveau draagt. Het nummer heeft een prachtige opbouw. In de coupletten sta je bijna te dansen bij elke noot die ze zingt door het reggae achtige in het nummer. In het refrein barst alles los met blazers en de tekst geeft je kracht en zet je wel even aan het nadenken. Het is niet verschrikkelijk diep maar het heeft wel een bepaalde empowerment. Laat je niet meetrekken in de machine die de maatschappij heet. Ze zingt dan ook:
Not here to lose, not here for you to choose
How we should be
‘Cause we’re not part of your
machine
Ik ben enorm fan van het nummer en het zit al een paar dagen mega vast in mijn hoofdje.

 

2. Matt Maeson – Cringe

mattmaesonpromo

Er werd mij een suggestie gedaan of ik deze man even wou luisteren omdat ik erg hou van Rag ‘N’ Bone Man (JONGENS WAT EEN ALBUM). In het verlengde van hem ligt Matt Maeson. Een singer-songwriter met een hele rauwe stem. Ik hou ervan. Matt Maeson zit op dit moment op het zelfde label als Marina And The Diamonds en Tove Lo dus dat moet en artiest zijn met potentie. Cringe is een popliedje maar wel eentje met een enorm hoog catchyness gehalte. De sound die hij heeft komt van zijn ouders, 2 muzikanten die veel speelde in christelijke heavy metal bands. Rondreizend langs heel Amerika en ook wel wat gevangenissen gezien te hebben ontwikkelde Matt zich als muzikant. En dat is te horen op Cringe. Wat een track & wat een stem. Ergens in 2017 zal zijn debuut EP verschijnen en ik denk dat hij daarmee wel wat zieltjes zal gaan winnen.

 

3. Warhola – Jewels

1539491

Dat er op dit moment veel goede muziek uit België komt dat is een zekerheidje. Veel talenten uit Belgie maken dan ook de stap om naar Nederland te stappen en proeven aan de roem die zich meebrengt hier in Nederland. Het grootste voorbeeld daarvan is natuurlijk Bazart. Een van de grootste bands op dit moment in Belgie. Alles wat zij aanraken veranderd in goud. Toch proberen verschillende bandleden van deze band ook andere dingen en een van deze muzikale projecten heet Warhola. Het is het geestenkind van Oliver Symons. Een van de grootste muzikale talenten van de lage landen. Hij maakt elektronische muziek op een enorm melancholische manier. In 2016 kwam al zijn EP Aura uit en dit bracht hem grote roem in België. Ondertussen verkoopt hij de AB (grootte van de Paradiso) met grootste gemak uit. Jewels is bijna een dancetrack geworden maar wel op de manier die Oliver Symons fijn vind. Catchy en melancholisch.

 

 

 

 

 

 

#50 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag waar alles mogelijk is. Of je bent zaterdag lekker uit geweest en hebt een leuk feestje gehad en je denkt dat je vandaag helemaal niks meer kan vanwege de hoeveelheid drankjes of je hebt een zondag waar je lekker aan de studie bent. Wat is er dan fijner dan wat muzikale omlijsting? In deze 50ste blog aandacht voor:

  1. Coasts – Hearts Start Beating
  2. WILD – Hold Us Together
  3. Charlie Straw – St.Ives

1. Coasts – Heart Start Beating

2470

Ik leerde Coasts een paar jaar geleden kennen toen een meisje op een festival tegen mij zei dat ik dit echt moest checken want dit zou ik geweldig vinden. Ik keek haar aan en dacht oké als jij het zegt dan zal ik je wel op je mooie blauwe ogen geloven. En blij dat ik dat maar gedaan heb. Coasts was een echte ontdekking. Coasts maakt enorme strakke poppy rock liedjes. Je zou ze zo in een arena willen zetten want ik denk dat ze dat makkelijk plat kunnen spelen. De band leerde elkaar kennen in Bristol en ze vormde al vrij snel een eenheid. In 2016 kwam het debuutalbum van Coasts uit en bracht ze onder andere naar Pinkpop en kreeg het nummer Modern Love aardig wat airplay in de UK en ook in ons koude kikkerlandje op 3FM. Nu zijn ze terug met een kneiter van een nummer, namelijk Heart Starts Beating. Het nummer spookt al een paar dagen door mijn hoofd want het is echt zo enorm fijn. De sound is een beetje veranderd maar het is nog epischer geworden dan het eigenlijk al was. Zo fijn.

 

2.WILD – Hold Us Together

wild-band-promos-fd-studio-press-photographer-dtla-07-double-exposure

Ik zou even een confession maken tegenover jullie. Als ik een nummer voor het eerst hoort dan gaat mijn brein enorm ratelen. Voor mij is het horen van een nummer voor de eerste keer altijd zoals je een film of serie voor de eerste keer ziet. Wanneer het klaar is wil je eigenlijk weer opnieuw. Soort bingewatching. WILD is zo´n band waarbij ik dat heb. Het is een band die zulke fijne indiepop en om te spreken in film termen: er een soundtrack voor je dag en avond van maken. Heerlijke gitaarrifjes, melodieën waar je zwijmelend bij neervalt en het lieve zachte stemgeluid van zangeres Kristina Antuna. Om WILD verslavend te noemen dat is slechts een understatement. Het is catchy, en wanneer dat punt komt wanneer je het irritant gaat vinden, dan zet je het toch nog een keertje op. Dit drietal uit LA kunnen dat. Na de EP uit 2016 kwam afgelopen vrijdag Hold Us Together uit. Een liefdesliedje waar je u tegen zegt. Na 2x luisteren kun je het al meezingen en zoals alle andere liedjes van WILD werkt dit nummer ook enorm verslavend.

 

3.Charlie Straw – St.Ives

cs-presshot_1-570x370

Elke vrijdag zit ik altijd even een paar uurtjes achter mijn laptopje en zoek ik het internet af naar de fijnste nummers voor jullie en toen ik op youtube aan het verder klikken was kwam ik ineens terecht bij Charlie Straw. Hij heeft zijn basis liggen in de UK ergens tussen Leeds en London en treed daar veel op. In de clip van St. Ives zie je ook dat hij veel aan het reizen en spelen is. Maar de buzz rondom dit nummer is abnormaal. Het nummer zweeft door de ruimte en laat je meedeinen. Om te zweven heeft de Brit niet veel nodig. Een gitaartje en hemzelf. Het is allemaal heel kalm en bijna netjes, zo erg dat je het voorzichtig wilt benaderen. Toch aan het einde van het nummer gaat het los. Het is niet heel erg nieuw meer wat Charlie Straw doet maar het is wel goed. En dat is fijn om te horen! Een beetje zoals Bears Den ook heeft.