Tag Archives: New Music

#111 Easy Sunday

De dagen worden donkerder en kouder. Dus wanneer je met je dekentje bij de kachel zit met een grote kop thee of wanneer je in je bed ligt en je even geen zin hebt om eruit te gaan, pak je Easy Sunday erbij en geniet van de rust van een nummer en laat je meevoeren met de kracht van muziek. Vandaag de aandacht voor Gangs Of Youth.

Ik heb vele bandjes inmiddels langs zien komen en gehoord. Maar vandaag gebeurde er iets wat ik in tijden niet gehoord heb. Een band die mij na een paar nummers geluisterd te hebben echt compleet weggeblazen heeft. In Australie is deze band een van de grootste bands van dit moment en hebben zij voor veel mensen het album van het jaar gemaakt. Daarnaast wonnen ze eigenlijk alles wat je kan winnen. Dit gaat over Gangs Of Youth. De pure passie die ik in deze muziek hoor is onbeschrijfelijk. Echt niet normaal. Het is rauw, emotioneel geladen en het straalt charisma uit. Een van de grootste radiostations van Australie, Triple J heeft de groep omarmt en ik zou van de daken willen schreeuwen dat wij dat ook maar eens moeten gaan doen. Zanger van de band, Dave Le’aupepe schreef de nummers van Gangs Of Youth voor zijn terminaal zieke vrouw en over pogingen van zelfmoord. Tragisch maar tegelijkertijd ook weer mooi vanwege de lagen die het brengt in de muziek van Gangs Of Youth. Heftige themas voor nummers maar dat hoor je ook duidelijk terug in de muziek. Pure passie.

 

 

Advertisements

#110 Dé JUSTLUUKtalenten van 2018

Elk jaar is het weer zover. Begin december maken we de balans op voor het nieuwe jaar. Elk jaar is het weer een traditie van mij om te voorspellen welke artiesten het helemaal gaan maken in 2018. Dit door verschillende blogs af te gaan en mijn oren & ogen maximaal te spreiden en door mijn voorgevoel te laten spreken voor deze artiesten. Vorige jaar waren Bazart & Rag ‘N’ Bone Man de grote winnaars die toch een indrukwekkend jaar achter de rug hebben. Dit jaar ga ik weer een poging doen om in de glazenbol te kijken der muziek. Welke talenten worden er in 2018 de nieuwe Bazart & Rag ‘N’Bone Man? De volgende talenten maken kans:

  1. Sigrid
  2. Tom Walker
  3. Dakota
  4. Sam Fender
  5. Lewis Capaldi
  6. Ella Vos
  7. Jillian Jacqueline
  8. Billy Raffoul
  9. Nathan Ball

1. Sigrid

Sigrid is alles wat we op dit moment nodig hebben. Sigrid is vrolijk, catchy, maakt onwijs lekkere muziek en voor mij heel belangrijk het is niet nep. Een sensatie is het aan het worden. Neem het eerste nummer van haar Don’t Kill My Vibe, gaat over een studiosessie met een control freak van een producer die op haar zenuwen werkte. Sinds dat nummer gaat het onwijs hard met Sigrid en binnen een paar maanden tijd is de naam Sigrid van onbekend naar een van de rijzende sterren binnen het muzieklandschap en niks staat haar in de weg, want daar walst ze overheen. De nieuwe scandipop koningin staat klaar voor je, bring it on!

2.Tom Walker

Een van de spannendste artiesten voor mij in dit lijstje. Ik ben een onwijs fan van deze man. Tom Walker combineert hiphop beats met het klassieke singer-songwriter skills en dat gecombineerd met een geweldige stem. Vooral die stem is echt massive. 2 jaar geleden alweer hadden we Hozier, afgelopen jaar Rag ‘N’ Bone Man en dit jaar mag Tom Walker het stokje overnemen. Indrukwekkend en elk liedje van Tom Walker is spannend om naar te luisteren. Je wordt geprikkeld en het laat je niet los. Live is het trouwens een sensatie dus als die in de buurt staat, ga het zien dames en heren! Komend jaar komt waarschijnlijk zijn debuutplaat uit en dan zullen we dan naam Tom Walker vaak gaan horen vallen.

3.Dakota

Zoals elk jaar moet er een Nederlands talent in en elk jaar is de keuze moeilijk maar dit jaar was het makkelijk. Ik schreef al een paar weken geleden een hele mooie ode aan deze band uit Amsterdam. Dit jaar is de eer aan Dakota. Dromerige, melancholische indiepop dat is wat Dakota is en ik hoop dat ze in 2018 in de eredivisie van het Nederlandse muzieklandschap mogen gaan meespelen want dat verdienen ze. Ik werd weggeblazen tijdens hun aftershow in de AFAS, maar laat jij je ook wegblazen? Ik hoop het!

4.Sam Fender

Afbeeldingsresultaat voor sam fender

Een groot talent klopt aan! De 21 jarige Sam Fender was er al vroeg bij, hij werd ontdekt door de manager van Ben Howard en die nam hem op sleeptouw. Speelde onwijs veel shows als voorprogramma en nu is het tijd om zelf in de spotlight te treden want daar is deze jongen echt rijp voor. Afgelopen jaar bracht die in eigen beheer al een pareltje van een single uit namelijk Play God. Bij de BBC zijn ze fan en Nederland begint ook langzaam te vallen voor dit mannetje. Ik denk dat deze man nog veel meer op de plank heeft liggen en in 2018 gaat die dat laten zien met zijn innemende, gevoelige liedjes die een als botsauto’s tegen het euforische en hartbrekende liggen.

5.Lewis Capaldi

Een van de vele grote talenten die aan de deur kloppen. Voor mij is Lewis Capaldi een hele speciale. Dit zijn van die singer-songwriters die je in je hart sluit door de prachtige nummers die ze maken en achterlaten. Zijn nummers gaan dwars door je heen met een van de meest mooie stemmen die ik in tijden gehoord heb. Een oude ziel in een piepjong hartje. Maar het raakt mij. Elke keer weer. Ik wacht met smart tot hij een keer in Nederland voet aan wal zet. Zijn muziek heeft de potentie om stadions te kunnen vullen en dat iedereen meezingt. Ja dit is een speciale.

6. Ella Vos

Nee ze is niet Nederlands, haar naam doet anders denken maar helaas niet. Ella Vos een een synth pop muzikante met liedjes waar veel mensen jaloers op kunnen zijn. Best wel catchy maar ook heel erg dromerig. Bij Ella Vos haar muziek gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Het zijn hele persoonlijke liedjes en ze schrijft ook over persoonlijke dingen wat mensen meegemaakt hebben of zij zelf heeft meegemaakt. Zo gaat prijsnummer White Noise over een depressie. Ze spreekt in haar liedjes de waarheid en dat in een poppieverpak papiertje. Daarnaast weet ze al goed wat ze wil en dat is doorbreken in Europa en ik denk dat het dit jaar wel moet gaan lukken. De persoonlijkheid heeft ze mee.

7. Jillian Jacqueline

Natuurlijk moet er ook dit jaar weer een countrymuzikant erin. Dit jaar is het de eer aan Jillian Jacqueline. Waar de coolkids van de country hangen in Nashville strijd Jillian Jacqueline al een tijdje om haar plekje en dat doet ze met verve. Ze is inmiddels 29 jaar oud, wat jong is voor countrybegrippen. Je hoort duidelijk de passie voor de muziek in haar muziek terug en het is echt heel catchy. Vorige jaar was het Marren Morris die ik in mijn lijstje had, ze is inmiddels een van de rijzende sterren in de USA. Die passie die zij heeft hoor je ook bij Jillian. En ik vind het fijn. Het is een soort country dat je niet vaak hoort, als je zou zeggen dat het niet zo was had je het ook gelooft. Het is puur en ik denk dat veel mensen buiten de country dit ook snel zullen oppakken. Kom maar door, de ster is rijzende en gaat in 2018 nog veel hoger.

8. Billy Raffoul

De pas 22 jarige Raffoul is een onwijs talent. Paar maanden geleden tekende hij een contract bij Interscope Records, een van de grotere platenmaatschappijen die er bestaat. Raffoul is de zoon van Jody Raffoul. Billy heeft een ontzettend rauwe stem, eentje die in het rijtje past van Jeff Buckley & Joe Cocker. Enorm vol soul en je kan goed horen dat hij aardig wat sigaretjes heeft weg gepaft maar het raakt je wel. Zijn nummers zitten vol met diepe teksten. Afgelopen zomer mocht hij openen voor Kings Of Leon in Hyde Park in London en die kant lijkt Raffoul ook op te gaan. Wat een stem.

9. Nathan Ball

Nathan Ball maakt Alternatieve folkmuziek met een zomers maar lekker donker randje. Iets waar ik ontzettend van hou. Mooi soundscapes van een groot talent die bij vlagen aan de gloriedagen van Ben Howard doet denken. Ook de vergelijk met Bon Iver, Daughter en The War On Drugs zijn gauw gemaakt. Regelmatig brengt hij een nieuwe single uit en dan wordt ik gegrepen door zijn sound. Ik zet hoog in voor hem dat 2018 zijn jaar gaat worden. Perfecte muziek voor een festival waar je met je biertje in de hand staat te genieten in het zonnetje.

~ Just Luuk 2017 ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#107 Yi-haa! Country Monday

Zoals gezegd heb ik besloten meer te schrijven op Just Luuk. Naast Thank God It’s Friday, Het-midden-in-de-week-liedje, Easy Sunday is het nu tijd voor een liefhebbers post. In de afgelopen jaren wilde ik mij er eigenlijk niet echt aan toegeven dat ik dit leuk vond. Maar soms heb ik van die dagen dat ik Country, waar daar gaat deze rubiek over, echt alleen maar aan heb staan thuis. Heerlijk meezingen met het typische Amerikaanse lied. Natuurlijk heb je hele slechte country maar tussen al de pulp zitten wel pareltjes. En aangezien wij Nederlanders niet echt bekend zijn met dit genre wil ik jullie beetje bij beetje kennis laten maken met de talenten van deze tijd in het Country genre. Daarom vandaag de aandacht voor de Next Big Thing in Country namelijk Luke Combs met Hurricane

Luke Combs is afkomstig uit Nashville. Laat ik even voor de leken uit leggen wat Nashville betekend voor country. Nashville is voor countrymuzikanten het walhalla. Duizenden nummers worden er per dag geschreven, opgenomen en er worden muzikanten ontdekt die de grote stap willen maken naar de eredivisie van de country. Er is een prachtige serie over gemaakt genaamd ”Nashville”, een aanrader. Maargoed Luke Combs was zo’n artiest die graag wou opvallen in de wereld van countrymuziek. Zoals gezegd honderden nummers worden er per dag geschreven en als er dan een nummer doorbreekt uit de Nashville scene is dit groot nieuws. Je maakt het dan als artiest en je carriere kan losbranden. Zo’n nummer was Hurricane. Een midtempo liefdesliedje dat bovenaan de charts staat in Amerika. Een regelrechte hit. Waarom dit zo’n hit is is eigenlijk heel erg simpel. Mensen voelen zich heel erg aangesproken door het onderwerp wat Luke Combs zingt. Het gaat over een jongen die elke keer zijn ex vriendin tegen komt precies op het moment dat hij juist verder wil. Daarnaast is het een perfect geschreven liedje met een onweerstaanbaar refrein die je gemakkelijk meezingt. Maar vooral is het perfecte voorbeeld van een liedje dat de gevoelige snaar raakt van mensen en het leven van een onbekende artiest volledig op zijn kop kan zetten.

Hij schreef Hurricane in November 2014, kort nadat hij was verhuisd naar Nashville, Luke Combs kende niemand in de grote stad. Hij kwam terecht in een schrijfsessie met een aantal andere muzikanten en vertelde het idee voor Hurricane. Een van zijn vrienden kende het verhaal maar al te goed van een ex die ineens weer in zijn leven kwam. Hij vertelde dat het een klap was voor hem. ”Hits like a hurricane” Then you rolled in with your hair in the wind, baby without warning/I was doing alright but just your sight had my heart storming.”). Ik ben enorm verslaafd geraakt aan Hurricane, nu jij nog!

https://open.spotify.com/album/57onDckzj67HE2IP7UCU4G

 

 

 

#104 Easy Sunday

Afbeeldingsresultaat voor patrick watson Broken

Jaa een nieuw hoofdstuk in het boekje van Just Luuk. Vanaf dit moment zal er weer elke zondag een post online komen. Easy Sunday ook wel genoemd. Dit zullen vooral rustige, mooie liedjes zijn. Niet te heftig, daar is de zondag niet voor. De dagen worden donkerder en kouder. Dus wanneer je met je dekentje bij de kachel zit met een grote kop thee of wanneer je in je bed ligt en je even geen zin hebt om eruit te gaan, pak je Easy Sunday erbij en geniet van de rust van een nummer. Dit alles natuurlijk met nieuwe muziek, nieuwe talenten of oudgediende die weer even om de hoek komen kijken. Vandaag de aandacht voor zo’n oud gediende maar wel een van de kroonprinsen van de folk namelijk Patrick Watson met Broken.

Doordat meneer winter op de deur begint te kloppen komen er steeds weer nieuwe liedjes uit die je gemoed toestand even weer wat melancholischer maken. Je hebt meer zin in liedjes waar je weg kan dromen en wanneer je een wandeling aan het maken bent door een prachtig park of bos waar allemaal verschillende nat gekleurde blaadjes op de grond liggen en je koptelefoon op zet met dit soort muziek. Ik kan er uren van genieten.

Een van de grootmeesters van de melancholie is Patrick Watson. Even een korte historie over deze excentrieke muzikant: hij is een Canadese singer-songwriter en zijn muziek ligt een beetje tussen klassieke muziek en popmuziek. Watson werd geboren in een klein dorpje nabij Montreal en in zijn jeugd kwam hij in aanraking met muziek door te zingen in verschillende kerkkoren, later pas verdiepte hij zich in jazz en klassieke stuken op de piano. Een van de instrumenten die Watson uitmuntend bespeelt. In 2003 bracht Watson zijn eerste album uit en deze werd enorm positief ontvangen. Daarna trad hij veel op met artiesten als Feist & het geweldige The Cinematic Orchestra (tipje, zoek het op het is een van de mooiere dingen de je vandaag gaat horen). Watson trad geregeld op in Nederland waar hij er populair is onder de liefhebbers van folk. Zo stond hij o.a op Lowlands en Pinkpop. Zijn laatste album Love Songs For Robots dateert inmiddels weer uit 2015 en mijn god wat bleef het stil rondom deze fantastische man.

Wie nu al in een melancholische bui is door het lezen over Patrick Watson heb ik nu de juiste remedy om er nog dieper op in te gaan namelijk het luisteren van Broken. Geschreven voor alle gebroken hartjes die er op dit moment rondlopen op deze aardkloot. Patrick Watson probeert deze mensen nog iet wat te troosten. Een grootse opgave voor de kroonprins, maar hij kan dit met zijn heerlijke stem. Het nummer begint met de typische piano van Patrick en wanneer de vocals erbij komen wordt je in een warm badje gelegd. Langzaam bouwt het nummer op maar het verrassende is dat het nooit maar dan ook nooit dreigt om te veel te worden. Broken is zo breekbaar als een chinese vaas. En het liedje is zo fragiel als het maar kan maar wederom toont Watson zijn zachte kant en wat voor genie het is als het gaat om prachtige kleine liedjes maken. Watson brengt zelfs de meest stoere mannen in vervoering. Als je nog niet wist dat je af en toe een traantje kon laten voor een nummer, dan kan het nu wel. Laat je meeslepen.

 

 

 

 

#103 Het-midden-in-de-week-liedje

Ik ben weer terug van weggeweest! Ik ben even de zon op gaan zoeken in het prachtige Ibiza, om mijzelf even helemaal op te laden voor de wintermaanden. Ik kijk er naar uit om jullie te verblijden met een hele hoop nieuwe muziek! Vandaag is het woensdag dus laten we de week even keihard doormidden zagen met een talent waarvan ik denk dat hij komend jaar enorm hard gaat doorbreken. Ik dans al een paar weken door mijn kleine kamertje op Uilenstede (sorry onderburen) met de muziek van Yungblud. Vandaag de aandacht voor zijn 3e single: Tin Pan Boy!

Dominic Harrison, zo heet Yungblud in reallife is de nog maar 19 jaar oud en hij verraste ons al met 2 ijzersterke singles. I Love You, Will You Marry Me is een bescheiden hitje aan het worden op 3FM & Studio Brussel. Ik hou van die single. Echt een enorm fijn liedje. Maar het mooie is dat hij nu verder gaat met het zoeken naar de wereldfaam die hij eigenlijk verdiend.

Het nummer Tin Pan Boy is even verslavend als de rest van de eerder uitgebrachte nummers en het legt ook gelijk de sterke kanten van deze jonge jongen bloot: een kneiter strakke gitaar met zijn kenmerkende stem. Dus haal de luchtgitaar maar vast uit de kast om heerlijk door je kamer heen te springen. De teksten van Yungblud zijn voor een jongen van 19 enorm politiek geladen. Wij danken hier zijn ouders voor want die luisterde vroeger veel naar de platen van Bob Dylan en The Beatles. Dit hoor je dan ook goed terug. Waar mijn gedachte eerder naar uit gaan is dat ik het enorm vind lijken op de begin dagen van Arctic Monkeys. Lekker rauw en beuken. Zoals op de eerste platen van Alex Turner en consorten. Echter is het ego van Yungblud nog iets groter dan van Alex Turner, ja het kan dames en heren! Maar dat houd het ook weer een beetje spannend. Dat Europa en de USA warm aan het lopen zijn voor Yungblud is een feit, laat dat debuutalbum maar komen want ik kan niet wachten!

 

 

 

#90 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

 

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Met vandaag de aandacht voor: MYKEY – Monster In The Dark.

Jaa dit is alweer nummertje 90. Tijd gaat snel! En alle lezers van mijn blog wil ik dan ook nogmaals bedanken dat jullie het allemaal zou trouw lezen. Daarvoor doe ik het voor. Maar nu over op de orde van de dag namelijk muziek! Heel veel muziek. Eigenlijk weet ik vandaag niet heel veel van deze artiest. Online is er weinig te vinden over MYKEY maar ik weet dat deze man uit de US komt en echt enorm fijne indie folk maakt. Een vleugje Of Monsters And Men meets The Lumineers qua zanglijntjes en het wegdroomgehalte van Avalanche City. Het is echt enorm fijn. Monsters In The Dark kwam ik tegen op het youtube kanaal van alexrainbirdmusic, een youtubekanaal waar ik fan van ben. Ontzettend veel independent muzikanten worden er gepost en dit kanaal vormt een platform voor deze artiesten. Monsters in The Dark is een opzwepend nummer gedragen door drums en een pingelend gitaartje op de achtergrond. Het nummer staat op zijn debuutplaat die door het leven gaat als Faces. Ook op dit album laat hij je mee zwieren met de fijnste indie folk. Wat ik nooit snap is dat deze artiesten niet bekend zijn bij het grote publiek want MYKEY past prima in het rijtje van de huidige generatie folk bandjes. Ik ben fan, nu jullie nog!

 

 

#89 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

nathan-ball-press-shot-0.jpeg

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Nathan Ball met Waste Of Time

Vandaag geven we even de aandacht aan een van mijn favoriete liedjes van dit moment namelijk die van Nathan Ball. Een paar maanden geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van Nathan. Cold Hands was een van de fijnste liedjes die toen uitkwam en ik schreef er al over in My Favorite New Music. Een singer-songwriter met een hele eigentijdse manier van liedjes maken maar wel volgens de oude manier van liedjes schrijven. Die combi is goud voor mij want zijn liedjes zijn groots geschreven en voelen ook groots aan. Nu is het tijd om verder te gaan en dat doet hij met Waste Of Time. Een paar jaar geleden zocht Nathan Ball heel erg naar zijn manier van muziek maken en met een tripje naar de bergen vond hij deze focus van schrijven en dat merk je heel erg in zijn muziek. Sinds die trip is de ster rijzende van deze jonge singer-songwriter. Live speelt hij de sterren van de hemel en met nieuw materiaal houdt hij ons in spanning voor een debuutplaat. Waste Of Time is een erg persoonlijke plaat geworden, iets wat hij nog niet eerder deed. Hij zegt in een interview: “I don’t go for an obvious story or make my songs directly about my experiences” he mused recently. “I like to nod to the things I’ve been through but leave space for people to adapt each narrative to their own lives and experiences.” Waste Of Time is weer een mijlpaaltje van Nathan Ball