New York

#87 Het-Midden-In-De-Week-Liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor Emily Warren en Hurt By You

Je bent het nummer aan het luisteren en denk dan hé die stem ken ik. Een hele fijne stem die ik ook al hoorde tijdens een track van The Chainsmokers? Ja zeker is dat mogelijk. Dit is de stem van Emily Warren, een 24 jarige singer-songwriter. Haar meeste werk heeft ze uit gebracht met The Chainsmokers. Op het album van deze populaire groep doet ze mee met verschillende nummers. Naast Paris zingt ze ook mee op Dont let me down. Maar nu is ze klaar voor een eigen carriere als zangeres en bracht ze een paar maanden geleden haar eigen single uit onder de naam Hurt By You. Het is een piano gestuurd liedje over een meisje die verliefd is op een jongen maar zoveel moeite voor hem doet dat het zeer doet.  “In that moment in-between I love and f–kin’ hate you/ I’m not sure, not sure/ But that isn’t stopping me/ So come sweep me off my feet,” Zingt Warren. Nu hoor ik je denken jaja weer een nummer over liefdesverdriet maar het is wel een verdomd lekker liedje. Hopelijk kan ze zich een beetje overeind houden zonder The Chainsmokers want dat verdiend deze Warren wel.

 

 

 

 

 

#81 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God Its Friday! Met vandaag Hollow Coves met The Woods

Hollow Coves is een indiefolk groep uit het altijd fijne muziekland Australie. Met de muziek van Hollow Coves brengen ze de passie voor reizen en het zien van andere delen in de wereld samen met prachtige muziek. Hollow Coves is een project van Ryan Henderson en Matt Carins. Het doet een beetje denken aan Angus & Julia Stone & Ben Howard. Ze gooien de authentieke folksound door een blender met akoestische melodieën en harmonieën. Met deze muziek kwamen ze al in de top van The Hype Machine. The Woods is een ongelofelijk fijn liedje met een refrein die echt dagenlang in je koppie gaat zitten.

 

 

 

#79 Thank God Its Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God Its Friday! Met vandaag de langverwachte terugkeer van George Ezra!

3 jaar lang hebben we moeten wachten voor een nieuwe George Ezra. Na zijn debuutalbum Wanted On Voyage werd het even stil rondom Ezra. Geheel logisch natuurlijk aangezien hij met Budapest de hele wereld aan het veroveren was. Speelde overal en Budapest en het album werden een enorme hit voor deze jonge Brit. Maar eindelijk kwam gister het verlossende woord: later in 2017 komt er een nieuw album en als voorloper op het album werd gister Don´t Matter Now uitgebracht! EN mijn god wat is dat een fijn liedje.

Dont Matter now is een feel goed folk liedje zoals we dat gewend zijn van George Ezra. Hij gaat door in de lijn die hij had ingezet met Wanted On Voyage en Budapest. Als je dat in je hoofd heb dan weetje in welke lijn Ezra zit met het nieuwe liedje. Dit is echt een liedje voor een zomerse dag waar je eventjes een rondje gaat maken door de stad maar terwijl je aan het rondlopen bent ben je aan het mee neuriën. Ik wordt er onwijs vrolijk van. George Ezra vraagt in het nummer om nieuwe dingen te proberen in het leven. Hij zingt: “Sometimes you need to be alone/ Shut the door, unplug the phone / Speak in a language they don’t know”. Met een vrolijk gitaarlijntje en de zomerse blazers in het refrein brengt hij met gemak een enorme grimas op mijn gezicht. Na 1 luisterbeurt heb je het nummer steen vast in je kop zitten. Meneer Ezra heeft voor mij het ideale zomernummertje gemaakt en daar ben ik fucking blij mee.

 

 

 

 

#77 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday. Met vandaag de aandacht voor Sigrid – Don’t Kill My Vibe.

Jaja vandaag is het echt een kneitertje van een hit. Ik ben niet gauw onder de indruk van een pop artiest. Dan heeft het nummer wel echt iets nodig waardoor ik denk ja dit is het. Nou vandaag heb ik dat dus. Godjetering wat is dit goed zeg. Scandinavië heeft er weer een eentje, zo´n pareltje waar je gelijk enthousiast van wordt. De pas 20 jarige Sigrid dropte haar debuut single Don’t Kill My Vibe  en het is een stukje popmuziek wat goed in elkaar zit en het laat de songwriting skills zien van dit jonge meisje. Toen ze nog op de middelbare school zat had ze al veel succes lokaal. Op de nationale radio van Noorwegen is ze al een enorme hit en het wordt tijd dat ze gaat doorbreken internationaal. Over Don’t Kill My Vibe zegt Sigrid:  it may be a message to your cat, telling her that she’s not the master of the universe. Or maybe it’s just a really long DM saying you’re SO done with someone.” Sigrid komt uit een klein plaatsje in Noorwegen genaamd Ålesund, aan de west kust van Noorwegen.

Het nummer begint vrij rustig met een lief intro van het nummer met een piano. Daarna komt de fantastische stem van Sigrid erbij. Als Sigrid de titel van het nummer uit spuwt weet je dat het een goed nummer is. Het is aanstekelijk en enorm catchy. Sigrid dreigt een nieuwe alternatieve popqueen te gaan worden en ik zal vooraan staan om dit aan te kondigen. Een talent om in het oog te houden, want let op mijn woorden: Dit wordt er eentje.

 

 

 

 

 

#76 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag de aandacht voor: Havelin met Closing Time

Havelin is de muzikale identiteit van de pas 18 jarige singer-songwriter Alex Zaichkowski, geboren in Alberta. Sinds dit jaar heb je het altijd fijne Spotify Discovery, ik was deze lijst op mijn maandag uurtje het aan het luisteren en ik kwam deze muzikant tegen en vooral het liedje is er eentje naar mijn hart. Zijn manier van muziek maken is ontzettend fijn. Een echte folk artiest die echt een verhaal verteld aan ons, de luisteraar. Hij streeft hier dan ook echt naar om een verhaal te vertellen. Geïnspireerd door Tom Waits en Father John Misty. Zijn muziek is simpel, eerlijk en catchy. Closing Time is een oorworm zoals ik dat graag noem, als je dit zou horen op de radio of je favoriete kledingzaak dan zou je het liefste gelijk je telefoon pakken en het op shazam opzoeken om het in je playlist je zetten. “‘Closing Time’ deals with the idea of losing someone and not being ready to let them go,” says Alex Zaichkowski. “It’s a song about the heart-wrenching feeling of watching someone leave and having nothing to convince them to stay. .” Fijn nummer!

 

 

 

 

#73 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Alan Walker ft Gavin James – Tired
  2. Canyon City – Paper Airplanes
  3. Roxeanne Hazes – Ik Was Toch Je Meisje

Alan Walker ft Gavin James – Tired

Dit jaar is het jaar van Alan Walker. Ik heb zelf een beetje een zwak voor deze producer uit Noorwegen. Het is ontzettend poppy en catchy en dat is soms ook wel eens erg welkom naast alle andere dingen die gemaakt worden en waar ik van hou. De pas 19 jarige breekt de afgelopen jaren alle streaming nummers. 1,5 biljoen streams op Youtube en 1 biljoen op Spotify. En dat alles met maar 3 singles uit. Knap werk. Hij brak natuurlijk door met Faded. Gister kwam er dan de 4e single uit genaamd Tired, en het sluit gelijk aan bij zijn winnende streak. God wat een nummer. Voor dit nummer werkt die samen met Gavin James, die wij natuurlijk kennen van The Book Of Love en als sympathieke singer-songwriter die eigenlijk iedereen wel in zijn hart genomen heeft. Het nummer heeft een refrein waar je u tegen zegt en je hoort de fijne stem van James er doorheen knallen. Melodisch, hard en enorm radio vriendelijk. Maar het is en blijft een Alan Walker productie. Ben benieuwd wat dit jaar nog meer op pad komt van Alan Walker maar als het nu eruit ziet gaat het een nog beter jaar worden. En dat op zijn 19e….

 

Canyon City – Paper Airplanes

Afbeeldingsresultaat voor canyon city band

Toen ik voor het eerst dit nummer hoorde was ik een beetje verliefd. Je wordt meegedragen door het lieve zingen van de zanger van Canyon City, Paul Johnson. Het is geniale brein achter deze band. Maar wat is Paper Airplanes een ongelofelijk lief liedje waar je gewoon niet chagrijnig van kan worden. De tekst, zijn stem en de melodieën het past perfect bij elkaar. Het is zo opvallend dat hij bij elke strum op zijn gitaar en elk woord wat hij zingt met zoveel emotie kan zingen. Het draagt je weg op een papieren vliegtuigje voor een paar minuten. Dit is indie-folk op zijn best.

3. Roxeanne Hazes – Ik Was Toch Je Meisje

Ja je leest het goed. Het is inderdaad de dochter van Andre Hazes. Verwacht geen smartlappen zoals haar broertje zingt en haar vader maar een hele fijne sound. Net als haar broer droomt Hazes van een succesvolle solocarrière. Later dit jaar zal er een album uitkomen en voor dit album werkte ze samen met Arno Krabman. Twee jaar geleden begon ze met het schrijven van haar eigen muziek. Ze tekende dan ook een contract bij Top Notch, het label van haar verloofde Erik Zwennes.  Over het nummer zegt ze: ,Ik merkte dat het begon te kriebelen. Dat ik behoefte kreeg aan een nieuwe creatieve uitlaatklep waarin ik mijn ideeën, gevoelens en creativiteit kwijt kan. Mijn vaders muziek is en blijft altijd de basis, en met mijn eigen muziek kan ik nu ook een andere kant laten zien”. Ik vind het een ontzettend lekker nummer en ik hoop dat ze er een beetje een doorbraak mee kan forceren.

 

 

 

 

 

 

 

 

#71 Thank God It´s Friday

Harry Styles

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag een special voor jullie lieve lezers. Namelijk een uitgebreid verslag van het album van Harry Styles.

Ik zat even te twijfelen om dit te doen maar ik ga het toch doen omdat ik eigenlijk wel beetje een sucker ben voor deze plaat. Het is namelijk niet zomaar een plaat. Je zou verwachten dat hij in het spoor blijft van One Direction maar dat gebeurd totaal niet. Invloeden van David Bowie, The Rolling Stones, Queen alles hoor je terug in de sound van Styles. De soft rock fetish zoals hij het zelf noemt is geen verassing voor de One Direction fans. Ik neem je vandaag mee door deze plaat.

Opener van de plaat is Meet Me In The Hallway. Op dit nummer zet Harry zichzelf weg als een LA singer-songwriter die zijn weg zoekt in alle gekte van Hollywood. Hij zing onder andere ¨just left your bedroom/Give me some morphine”. Een prachtig nummer met een heerlijke gitaarpartij eronder. Galmpje zoals John Lennon gebruikte erover en klaar. Een compliment moet er even gemaakt worden naar de co writers van deze plaat. Ze hebben enorm goed geluisterd naar de muziek van de jaren 60 & 70. Nadat we een beetje in een trance zijn geraakt komt er dan de eerste echte klapper van het album namelijk Sign Of The Times. Man wat is dit toch een fanatisch nummer. Het is bijna een ode aan David Bowie en Queen. Het mooie aan dit album is dat je na een tijdje niet meer denkt aan One Direction maar aan Harry als artiest opzich zelf. Na Sign Of The Times is er Carolina. Dit is een nummer die je makkelijk in je playlist zet voor een goede roadtrip in de zomer. Raampje open, wind door je haren en gaan. In de nummers Two Ghosts  & Sweet Creature bespeeld Styles zijn liefde voor country. Deze nummers hadden net zo makkelijk van Joni Mitchell of zijn ex Taylor Swift kunnen zijn.

En dan is daar echt de Rolling Stone plaat van het album. Only Angel heeft een koor, Cowbell en al het sappige en druipige van een goede Rolling Stone track. Het is echt een enorm lekker nummer. Hier zullen de meisjes wel wild van gaan worden. Hij zingt Couldn’t take you home to mother in a skirt that short,”. Dit zingt die voor een dame die de ¨Devil between the sheets is. Nou nou Harry. Wel een godslekkere plaat. Hij gaat nog even door op Kiwi, net zo´n stamper als Only Angel. Na het ruige pakt Harry even de versnelling terug met Ever Since New York. Een van de fijnste nummers op het album om even schaamteloos mee te zingen. Ever Since New York wordt de publiekslieveling van elk concert van Harry Styles & misschien we een enorme hit. Woman is een slow jam nummer die een liefdesbaby is van Prince. Harry vraagt aan de dame “Should we just search romantic comedies on Netflix and see what we can find?” In dit nummer beschrijft hij duidelijk de liefde voor vrouwen. From The Dining Table is een fijne afsluiter die net zo goed van Bon Iver had kunnen zijn. Rustig om mee af te sluiten.

Het naamloze album van Harry Styles is een alle opzichten niet een album dat het geluid van 2017 heeft maar een oud tintje eraan wat echt enorm fijn is. Maar Harry is opgegroeid, daarmee groeit zijn muziek ook mee.

#69 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Vinyl Theatre – Pull Your Weight
  2. The Wandering Hearts – Wish I Could
  3. Sam Fender – Play God

Vinyl Theatre – Pull Your Weight

Afgelopen week was ik een beetje online aan het zoeken naar leuke bands. Eigenlijk doe ik dit elke dag maar niet elke dag is een goede dag maar die dag was een voltreffer. Want ik leerde Vinyl Theatre kennen. Vinyl Theatre is een indie rock band met punk invloeden uit Milwaukee. Voordat ze getekend werden door het grote Fueled By Ramen brachten ze hun singles vooral uit op Soundcloud. Na de Chromatic EP kon Fueled By Ramen niet om hun heen en tekende de band in 2014. Een goede keuze want in 2014 brachten ze hun eerste te gekke plaat uit en mochten ze op tour met Twenty One Pilots. Sinds kort is daar Origami, het 2e album van de band en dit album moet hun naar grote hoogte brengen. Pull Your Weight staat op deze plaat is een indie-rock nummer met een ongelofelijk catchy refrein. Vergelijken doe ik met Twenty One Pilots, die in het soortgelijke traject kwamen. Fijn bandje en fijne muziek.

The Wandering Hearts – Wish I Could

The Wandering Hearts

Dat ik een grote liefde heb voor country en folk muziek is inmiddels niet meer een geheim en dan is het fijn om bands te ontdekken die ook daar onder vallen maar toch het grote publiek zouden kunnen bereiken. The Wandering Hearts is zo´n band. The Wandering Hearts werd ontdekt door het grote Decca Records met 1 demo online. Ja dit zijn van die sprookjes die je als band wilt mee maken. 1 nummer online en hatsee een recorddeal. De band verteld over het oprichten:  The Wandering Hearts say, “Tara and Tim met at a gig and were introduced soon after to AJ and Chess through mutual friends. Something between us all just clicked – we felt we had stumbled onto something special. We started writing together as a band and quickly developed The Wandering Hearts sound: a truthful lyric and lots of harmonies.”
Ze mixen folk met Americana maar behouden toch het Britse karakter in de muziek. Ze worden inmiddels ook vergeleken met Fleetwood Mac, wat geheel logisch is. Wish i Could werd gereleased op 5 mei en het is echt een heerlijk lief country liedje met harmonieën die je hart doen smelten.

Sam Fender – Play God

De pas 21 jarige singer-songwriter Sam Fender is klaar om de grote nieuwe held te worden. Zijn track Play God is een instant indie-rock anthem. Jesus wat een track is dit zeg. Je wilt ernaar luisteren, je wilt erop dansen en wat ik zelf heel erg graag doe op deze track is het heel gemeen meezingen. Voor de spiegel staan en vuil kijken en meezingen. Vocaal kan hij zich meten met Matt Corby & Hozier maar het heeft het sexy geluid van een vroege Catfish And The Bottlemen. Het is een track die je hypnotiseert en enorm explosief. Hij speelde al in het voorprogramma van Ben Howard en gaat de komende tijd grote stappen maken denk ik want dit is een nieuwkomer die we niet snel gaan vergeten.

 

 

 

 

 

 

 

#68 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het tijd voor een prachtig nummer namelijk: PLESTED met Habits.

Echt een tijd geleden luisterde ik naar een duo die voor echt hadden mogen doorbreken namelijk Chasing Grace. Man/vrouw duo met enorm sterke liedjes. Dit kwam ook meer omdat ze bij Naughty Boy getekend waren en hij ze produceerde. Na een enorm lange stilte was daar ineens Plested. Na 1 luisterbeurt was ik ondersteboven, dit was geweldig. In een lange tijd heb ik niet zo´n goede song gehoord. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat dit de mannelijke wederhelft was van Chasing Grace. Ik herkende zijn stem al maar kon het niet plaatsen. Nadat hij uit Chasing Grace gestapt was besefte hij dat hij het liefste nummers wou schrijven voor zichzelf. Na Chasing Grace stonden er echter een hoop grote artiesten in de rij om met hem te werken: Zayn Malik, Emili Sande, The Chainsmokers, Litte Mix en zo kan ik nog wel even doorgaan. 24 jaar pas deze jongen maar wat een geweldenaar. Toch verzamelde hij wat nummers voor zichzelf en Plested was geboren. Habits is intimiderend, soulful, een fragiele stem die je kriebels geeft met elke noot die hij zingt, het schuurt en het is een vlijmscherpe ode aan het hebben van een verkeerde liefde. Iets kleins opbouwen naar iets grootst. Als je Plested hoort denk je gelijk aan Rhodes, Amber Run. Komende staat hij geprogrammeerd op Barn On The Farm in de UK en ik denk dat hij langzaam in de spotlight begint te staan. Wat een artiest poeh, wat ben ik stiekem een beetje verliefd op deze artiest.

 

 

 

 

 

 

 

#51 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag waar alles mogelijk is. Of je bent zaterdag lekker uit geweest en hebt een leuk feestje gehad en je denkt dat je vandaag helemaal niks meer kan vanwege de hoeveelheid drankjes of je hebt een zondag waar je lekker aan de studie bent. Wat is er dan fijner dan wat muzikale omlijsting? Vandaag de aandacht voor:

  1. MisterWives – Machine
  2. Matt Maeson – Cringe
  3. Warhola – Jewels

1. MisterWives – Machine

misterwives-press-image-photo-credit-mary-ellen-matthews

De MisterWives zijn terug! En ze komen met een enorm sterk nummer terug. Mijn god wat een track. De New York indie pop band maakt een enorm sterk nummer over dat je moet vieren wie je bent en op moet kunnen staan voor de rechten die je hebt als mens. Misschien een kleine sneer naar Trump? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de frontvrouw van de band dit nummer naar een hoger niveau draagt. Het nummer heeft een prachtige opbouw. In de coupletten sta je bijna te dansen bij elke noot die ze zingt door het reggae achtige in het nummer. In het refrein barst alles los met blazers en de tekst geeft je kracht en zet je wel even aan het nadenken. Het is niet verschrikkelijk diep maar het heeft wel een bepaalde empowerment. Laat je niet meetrekken in de machine die de maatschappij heet. Ze zingt dan ook:
Not here to lose, not here for you to choose
How we should be
‘Cause we’re not part of your
machine
Ik ben enorm fan van het nummer en het zit al een paar dagen mega vast in mijn hoofdje.

 

2. Matt Maeson – Cringe

mattmaesonpromo

Er werd mij een suggestie gedaan of ik deze man even wou luisteren omdat ik erg hou van Rag ‘N’ Bone Man (JONGENS WAT EEN ALBUM). In het verlengde van hem ligt Matt Maeson. Een singer-songwriter met een hele rauwe stem. Ik hou ervan. Matt Maeson zit op dit moment op het zelfde label als Marina And The Diamonds en Tove Lo dus dat moet en artiest zijn met potentie. Cringe is een popliedje maar wel eentje met een enorm hoog catchyness gehalte. De sound die hij heeft komt van zijn ouders, 2 muzikanten die veel speelde in christelijke heavy metal bands. Rondreizend langs heel Amerika en ook wel wat gevangenissen gezien te hebben ontwikkelde Matt zich als muzikant. En dat is te horen op Cringe. Wat een track & wat een stem. Ergens in 2017 zal zijn debuut EP verschijnen en ik denk dat hij daarmee wel wat zieltjes zal gaan winnen.

 

3. Warhola – Jewels

1539491

Dat er op dit moment veel goede muziek uit België komt dat is een zekerheidje. Veel talenten uit Belgie maken dan ook de stap om naar Nederland te stappen en proeven aan de roem die zich meebrengt hier in Nederland. Het grootste voorbeeld daarvan is natuurlijk Bazart. Een van de grootste bands op dit moment in Belgie. Alles wat zij aanraken veranderd in goud. Toch proberen verschillende bandleden van deze band ook andere dingen en een van deze muzikale projecten heet Warhola. Het is het geestenkind van Oliver Symons. Een van de grootste muzikale talenten van de lage landen. Hij maakt elektronische muziek op een enorm melancholische manier. In 2016 kwam al zijn EP Aura uit en dit bracht hem grote roem in België. Ondertussen verkoopt hij de AB (grootte van de Paradiso) met grootste gemak uit. Jewels is bijna een dancetrack geworden maar wel op de manier die Oliver Symons fijn vind. Catchy en melancholisch.