Punk

#78 My Favorite New Music

Na een hectische periode ben ik weer terug! Want ja het is weer zondag dus dat betekent nieuwe muziek! Met vandaag de aandacht voor deze pareltjes:

  1. The Aces – Touch
  2. Joseph and Maia – Pouring Rain
  3. Alma – Chasing Highs

The Aces – Touch

The Aces Debut New Track 'Touch'

Jaa eindelijk is daar weer nieuwe muziek van The Aces. Vorige jaar waren ze daar ineens met het aanstekelijke Stuck. Dat nummer heb ik min of meer grijs gedraaid. Ik was niet de enige want ze werden door meerdere mensen opgepikt en gebombardeerd tot een chart smash hit van 2017. Nou ze zijn dan ook terug met Touch. The Aces zijn 4 meiden uit Utah. Het mooiste is dat ze zusjes zijn. Maar wel 4 hele knappe zusjes, godsamme. Met dank aan de familie van de zusjes kwamen ze al op vroege leeftijd in aanraking met Earth, Wind, & Fire, Michael Jackson door de ouders en de oudere broer bracht wat punk en rock met The Misfits & Hendrix. Deze mix hoor je duidelijk terug in de muziek van de zusjes. Want het is ontzettend aanstekelijk met een mix van pop en rock. Touch is weer een nummertje die makkelijk op elke afspeellijst kan van iemand die aan het roadtrippen is door Europa of misschien ver buiten de EU. Op 23 juni komt dan ook de langverwachte EP uit in eigen beheer. Daarnaast werken ze aan een debuutplaat, iets waar ik erg naar uit kijk en tegen die tijd hier dan ook uitgebreid ga bespreken. Maar nu eerst genieten van Touch.

Joseph and Maia – Pouring Rain

Joseph & Maia - locatie: De Roode Bioscoop

Ik ben een al een tijdje fan van dit duo uit Nieuw Zeeland en elke keer als zij iets uitbrengen gaan er bij mij de alarmbellen af. Joseph & Maia maken hele charmante liedjes geïnspireerd door Ryan Adams en The Staves. In 2015 brachten zij al een debuutalbum uit dat vol staat met folkpop. Sindsdien zijn deze 2 rasmuzikanten eigenlijk altijd onderweg geweest. Ik zag ze voor het eerst op Festival The Brave en ze pakte mij echt volledig in. Nu zijn ze bezig met een tweede plaat en daar is Pouring Rain een voorloper van. Het doet mij een beetje denken aan het laatste album van Bears Den, en dat is zeker een goed teken want het is ongelofelijk fijn. Invloeden van de jaren 80 komen ook weer voorbij. Pouring Rain is een fijn liedje voor de eerste zomerdagen.

 

Alma – Chasing Highs

We hebben er weer eentje uit Scandinavië. Mijn god wat komt daar tegenwoordig goede muziek vandaan. Alma is de ster van dit moment in Finland. Ze deed mee aan Idols en strandde daar in de halve finale. Maar na Idols begon alles te rollen. Ze tekende een platencontract en haar eerste nummer Karma werd een enorme hit. Chasing Highs is het nieuwe werk en het gaat naar mijn mening een enorme zomerhit worden. Annie Mac van BBC Radio 1 is fan, Elton John is fan en zo won ze ook nog eens 2 EMMA Awards (zegmaar de 3FM awards bij ons). Alma´s ster is rijzende en dat mag niet onopgemerkt blijven.  De single heeft een enorme catchy hook, tropical beat en die geweldige stem van Alma. Chasing Highs is rauw en ik hou daar wel van. Het refrein zit al dagen in mijn hoofd vast.  Let op mijn woorden, dit gaat een enorme hit worden en dat zal Alma nog groter maken dan ze al is in haar eigen land.

 

 

 

 

 

 

 

#77 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday. Met vandaag de aandacht voor Sigrid – Don’t Kill My Vibe.

Jaja vandaag is het echt een kneitertje van een hit. Ik ben niet gauw onder de indruk van een pop artiest. Dan heeft het nummer wel echt iets nodig waardoor ik denk ja dit is het. Nou vandaag heb ik dat dus. Godjetering wat is dit goed zeg. Scandinavië heeft er weer een eentje, zo´n pareltje waar je gelijk enthousiast van wordt. De pas 20 jarige Sigrid dropte haar debuut single Don’t Kill My Vibe  en het is een stukje popmuziek wat goed in elkaar zit en het laat de songwriting skills zien van dit jonge meisje. Toen ze nog op de middelbare school zat had ze al veel succes lokaal. Op de nationale radio van Noorwegen is ze al een enorme hit en het wordt tijd dat ze gaat doorbreken internationaal. Over Don’t Kill My Vibe zegt Sigrid:  it may be a message to your cat, telling her that she’s not the master of the universe. Or maybe it’s just a really long DM saying you’re SO done with someone.” Sigrid komt uit een klein plaatsje in Noorwegen genaamd Ålesund, aan de west kust van Noorwegen.

Het nummer begint vrij rustig met een lief intro van het nummer met een piano. Daarna komt de fantastische stem van Sigrid erbij. Als Sigrid de titel van het nummer uit spuwt weet je dat het een goed nummer is. Het is aanstekelijk en enorm catchy. Sigrid dreigt een nieuwe alternatieve popqueen te gaan worden en ik zal vooraan staan om dit aan te kondigen. Een talent om in het oog te houden, want let op mijn woorden: Dit wordt er eentje.

 

 

 

 

 

#73 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Alan Walker ft Gavin James – Tired
  2. Canyon City – Paper Airplanes
  3. Roxeanne Hazes – Ik Was Toch Je Meisje

Alan Walker ft Gavin James – Tired

Dit jaar is het jaar van Alan Walker. Ik heb zelf een beetje een zwak voor deze producer uit Noorwegen. Het is ontzettend poppy en catchy en dat is soms ook wel eens erg welkom naast alle andere dingen die gemaakt worden en waar ik van hou. De pas 19 jarige breekt de afgelopen jaren alle streaming nummers. 1,5 biljoen streams op Youtube en 1 biljoen op Spotify. En dat alles met maar 3 singles uit. Knap werk. Hij brak natuurlijk door met Faded. Gister kwam er dan de 4e single uit genaamd Tired, en het sluit gelijk aan bij zijn winnende streak. God wat een nummer. Voor dit nummer werkt die samen met Gavin James, die wij natuurlijk kennen van The Book Of Love en als sympathieke singer-songwriter die eigenlijk iedereen wel in zijn hart genomen heeft. Het nummer heeft een refrein waar je u tegen zegt en je hoort de fijne stem van James er doorheen knallen. Melodisch, hard en enorm radio vriendelijk. Maar het is en blijft een Alan Walker productie. Ben benieuwd wat dit jaar nog meer op pad komt van Alan Walker maar als het nu eruit ziet gaat het een nog beter jaar worden. En dat op zijn 19e….

 

Canyon City – Paper Airplanes

Afbeeldingsresultaat voor canyon city band

Toen ik voor het eerst dit nummer hoorde was ik een beetje verliefd. Je wordt meegedragen door het lieve zingen van de zanger van Canyon City, Paul Johnson. Het is geniale brein achter deze band. Maar wat is Paper Airplanes een ongelofelijk lief liedje waar je gewoon niet chagrijnig van kan worden. De tekst, zijn stem en de melodieën het past perfect bij elkaar. Het is zo opvallend dat hij bij elke strum op zijn gitaar en elk woord wat hij zingt met zoveel emotie kan zingen. Het draagt je weg op een papieren vliegtuigje voor een paar minuten. Dit is indie-folk op zijn best.

3. Roxeanne Hazes – Ik Was Toch Je Meisje

Ja je leest het goed. Het is inderdaad de dochter van Andre Hazes. Verwacht geen smartlappen zoals haar broertje zingt en haar vader maar een hele fijne sound. Net als haar broer droomt Hazes van een succesvolle solocarrière. Later dit jaar zal er een album uitkomen en voor dit album werkte ze samen met Arno Krabman. Twee jaar geleden begon ze met het schrijven van haar eigen muziek. Ze tekende dan ook een contract bij Top Notch, het label van haar verloofde Erik Zwennes.  Over het nummer zegt ze: ,Ik merkte dat het begon te kriebelen. Dat ik behoefte kreeg aan een nieuwe creatieve uitlaatklep waarin ik mijn ideeën, gevoelens en creativiteit kwijt kan. Mijn vaders muziek is en blijft altijd de basis, en met mijn eigen muziek kan ik nu ook een andere kant laten zien”. Ik vind het een ontzettend lekker nummer en ik hoop dat ze er een beetje een doorbraak mee kan forceren.

 

 

 

 

 

 

 

 

#71 Thank God It´s Friday

Harry Styles

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag een special voor jullie lieve lezers. Namelijk een uitgebreid verslag van het album van Harry Styles.

Ik zat even te twijfelen om dit te doen maar ik ga het toch doen omdat ik eigenlijk wel beetje een sucker ben voor deze plaat. Het is namelijk niet zomaar een plaat. Je zou verwachten dat hij in het spoor blijft van One Direction maar dat gebeurd totaal niet. Invloeden van David Bowie, The Rolling Stones, Queen alles hoor je terug in de sound van Styles. De soft rock fetish zoals hij het zelf noemt is geen verassing voor de One Direction fans. Ik neem je vandaag mee door deze plaat.

Opener van de plaat is Meet Me In The Hallway. Op dit nummer zet Harry zichzelf weg als een LA singer-songwriter die zijn weg zoekt in alle gekte van Hollywood. Hij zing onder andere ¨just left your bedroom/Give me some morphine”. Een prachtig nummer met een heerlijke gitaarpartij eronder. Galmpje zoals John Lennon gebruikte erover en klaar. Een compliment moet er even gemaakt worden naar de co writers van deze plaat. Ze hebben enorm goed geluisterd naar de muziek van de jaren 60 & 70. Nadat we een beetje in een trance zijn geraakt komt er dan de eerste echte klapper van het album namelijk Sign Of The Times. Man wat is dit toch een fanatisch nummer. Het is bijna een ode aan David Bowie en Queen. Het mooie aan dit album is dat je na een tijdje niet meer denkt aan One Direction maar aan Harry als artiest opzich zelf. Na Sign Of The Times is er Carolina. Dit is een nummer die je makkelijk in je playlist zet voor een goede roadtrip in de zomer. Raampje open, wind door je haren en gaan. In de nummers Two Ghosts  & Sweet Creature bespeeld Styles zijn liefde voor country. Deze nummers hadden net zo makkelijk van Joni Mitchell of zijn ex Taylor Swift kunnen zijn.

En dan is daar echt de Rolling Stone plaat van het album. Only Angel heeft een koor, Cowbell en al het sappige en druipige van een goede Rolling Stone track. Het is echt een enorm lekker nummer. Hier zullen de meisjes wel wild van gaan worden. Hij zingt Couldn’t take you home to mother in a skirt that short,”. Dit zingt die voor een dame die de ¨Devil between the sheets is. Nou nou Harry. Wel een godslekkere plaat. Hij gaat nog even door op Kiwi, net zo´n stamper als Only Angel. Na het ruige pakt Harry even de versnelling terug met Ever Since New York. Een van de fijnste nummers op het album om even schaamteloos mee te zingen. Ever Since New York wordt de publiekslieveling van elk concert van Harry Styles & misschien we een enorme hit. Woman is een slow jam nummer die een liefdesbaby is van Prince. Harry vraagt aan de dame “Should we just search romantic comedies on Netflix and see what we can find?” In dit nummer beschrijft hij duidelijk de liefde voor vrouwen. From The Dining Table is een fijne afsluiter die net zo goed van Bon Iver had kunnen zijn. Rustig om mee af te sluiten.

Het naamloze album van Harry Styles is een alle opzichten niet een album dat het geluid van 2017 heeft maar een oud tintje eraan wat echt enorm fijn is. Maar Harry is opgegroeid, daarmee groeit zijn muziek ook mee.

#63 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag de terugkeer van Paramore met Hard Times!

Jaa Hayley Williams en haar mannen zijn na een enorm lange periode terug van weg geweest. Paramore vormde zich in 2004 toen ze nog een rock band waren. In de late 2000 produceerde ze een muziek smaak die heel erg goed lag bij de meeste jongeren. Emo pop muziek als er al was met Fall Out Boy, My Chemical Romance en natuurlijk Panic! At The Disco. Man wat een tijden waren dat. Onder deze fanatieke luisteraars van deze muziek zat ik ook. Paramore stond hoog op mijn lijstje. Na heel wat albums later was daar ineens in 2014: Ain´t it Fun. Funky, totaal niet emo of rocky zoals de andere singles van Paramore wel waren. Ik moest eraan wennen en vele Paramore fans met mij. Toch sloeg deze single in als een bom en ze wonnen er zelfs een Grammy voor. Na een 3 jaar lange pauze keerde ze afgelopen week terug met Hard Times. Samen met bassist Jeremy Davis en terug van weg geweest Zac Farro. Waar ze gebleven waren met Ain´t it Fun  gaan ze nu verder met Hard Times. Het is wel rock maar ligt enorm ver af van de oude Paramore. Toch is het ontzettend verslavend. Het swingt, het rockt en Hayley is op haar best. Ik ben blij dat ze terug zijn!

 

 

 

 

 

 

#61 Thank God It´s Friday!

Aangezien het mooie weer zich weer laat zien vond ik het wel tijd om met jullie de meest zomerse, broeierigste en fijnste nummertjes met jullie te delen. En aangezien het vrijdag is jullie een mooie kickstarter geven voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag de geweldige Rhys Lewis met Living in The City!

Een van de ¨one to watch¨ artiesten van 2017 is de 23 jaar oude Rhys Lewis. De singer-songwriter uit Oxford heeft voor mij al een van de fijnste nummertjes voor deze lente uitgebracht. Onlangs werd hij getekend door het grote Decca Records wat voor hem grote deuren zal openen. Rhys is een singer-songwriter met een old school twist. Hij combineert soul met een ruwe stem. Inspiratie haalt die uit Al Green, Marvin Gaye en James Taylor. Niet de minste mensen. Living In The City gaat over zoals de titel al doet vermoeden over het leven in een stad en het goede en slechte wat de stad met zich meebrengt. Van het succes die je kan krijgen tot aan het eenzaam voelen in een enorme stad. Ik denk dat het nummer het gevoel van een student in Nederland wel kan beschrijven. Rhys zegt zelf over het nummer:  “It takes so much energy to live in a city,” legt Rhys uit. “It’s expensive, relentless, busy, lonely at times, and tiring. But at the same time, it’s exciting and unpredictable, spontaneous, full of opportunities and over-populated with interesting people. And the more you give, the more you get back.”

Ik denk dat Living In The City een enorme hit kan worden in Nederland en als het album uit komt in de zomer van 2017 dat het ontploft. Laten we het hopen!

 

 

 

 

 

 

 

#60 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Deze editie net zo als vorige week een handje vol. Vandaag de aandacht voor:

  1. Novo Amor – Carry You
  2. Meadows  – The Only Boy Awake
  3. Weathers – Happy Pils
  4. Molly Kate Kestner – Prom Queen

Novo Amor – Carry You

Aangezien de erfenis van Bon Iver nog een beetje overgenomen moet worden ben ik er wel uit wie deze plek mag opvullen namelijk die van: Novo Amor. In 2014 kende Ali John Merdith – Lacy zoals Novo Amor echt heet al veschillende succes met zijn EP Woodgate, NY en zijn muziek werd vooral bekend onder de die hard serie kijkers. Want zijn nummers werden gebruikt onder de tiener series: Teen Wolf, Pretty Little Liars en Vampire Diaries. Voor de eerste single van zijn nieuwe EP  genaamd Bathing Beach koos Ali voor Carry You. Wat een prachtig nummer is dit zeg. Carry You begint enorm instrumentaal en doet je even wegdromen naar plekken die in je dromen voorbij komen maar wanneer de breekbare stem van Ali zich bijvoegt komt er een prachtige laag in het nummer. Wat heel kenmerkend is aan het nummer is dat er veel momenten zijn die instrumentaal zijn en daarnaast enorm bombastisch. Beetje zoals Bon Iver deed op zijn naamloze plaat. Aan het einde van het nummer breekt alles los en mag het los van Ali. Je wordt meegetrokken op een muzikaal avontuur en Novo Amor neemt je bij de hand. Op 26 mei komt Bathing Beach uit en dan kunnen we nog meer van dit soort nummers verwachten.

Meadows – The Only Boy Awake

Ik ben enorm fan van een serie op dit moment. Namelijk 13 Reasons Why. In deze serie wordt het verhaal van Hannah Baker verteld. Een mooi meisje op een Amerikaanse Highschool. Zij pleegt echter zelfmoord. De mensen die haar gekwetst hebben krijgen allemaal een doosje met zeven cassetebandjes. Op beide kanten van de cassetteband staan verhalen van haar en de reden waarom zij zelfmoord gepleegd heeft. Het verhaal draait op Clay die ook deze bandjes heeft ontvangen. Een enorm spannende serie, grimmig en ontzettend eerlijk. Heftige serie om naar te kijken. Deze serie wordt heel erg goed ondersteund door muziek. Muziek van verschillende onbekende artiesten die enorm veel exposure krijgen. Een van deze artiesten is Meadows. Christopher Wadenstern is de singer-songwriter achter Meadows en komt uit Zweden. Hij maakte met The Only Boy Awake een heel eerlijk liedje. Echt een prachtig liedje met vrouwelijke achtergrond zang.

Weathers – Happy Pils

Cameron Boyer, Brennen Bates, Cameron Olsen en Cole Carson of beter bekend als Weathers is een rockband uit LA. Recent hebben ze het mega vrolijke Happy Pils uitgebracht. Het nummer wordt beschreven op verschillende blogs als “serotonin-surging sync goldmine that already sounds dangerously close to being god damn everywhere this summer.” Ik kan dit wel ergens beamen ja. Zelfde als de track zelf is het een happy pil. Al na de eerste luister beurt zing je het refrein met alle gemakken mee: I take pills, so im happy all the time. Ik denk ook dat dit nummer de huidige generatie heel goed beschrijft. De bandleden van deze band zijn ook allemaal jonge jongens die de wijde wereld al vroeg in gingen om zo´n happy pill te proberen. Een aanstekelijk liedje met de harde werkelijkheid van de huidige jongeren maatschappij.

Molly Kate Kestner – Prom Queen

Molly Kate Kestner is een Amerikaanse singer-songwriter uit Austin, Texas. Ze starte haar muzikale carriere in 2014 met haar single: His Daughter. Vorige jaar tekende ze een grote deal met Atlantic Records en Warner Music en maakte haar grote debuut met een single die voor vele in Amerika haar doorbraak gaf. Nu is ze terug om de wereld te veroveren met Prom Queen. In de track verteld ze een verhaal over het mooiste meisje van de school waar ze eigenlijk toch wel een beetje jaloers op is maar ook een donkere kant heeft. Een klassiek verhaal over een Amerikaanse High School. Het nummer op zich zelf is een regelrechte radiohit vind ik.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

#35 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Sinterklaas is weer in het land, de temperatuur is weer aan het dalen naar winterse temperaturen. De mutsen, sjaals, handschoenen worden langzaam weer uit de kast getoverd. Omdat de dagen langer en langer worden en de dagen dat je eerder een dagje in bed wilt liggen verleidelijker. Daarom heb ik weer een selectie gemaakt van de fijnste nieuwe liedjes van dit moment. Met vandaag de aandacht voor:

  1. Vacay – The Other Side
  2. Wildes – Bare
  3. We Bless, This Mess – Darling

1. Vacay – The Other Side

vacay

Vacay is het solo project van een jonge singer-songwriter uit Canada. Vacay gaat officieel door het leven als Levi Randall. Omdat het in andere bands niet lukte om door te breken dacht die laten we het over een andere boeg gooien en het op deze manier proberen. En met succes want The Other Side is een erg fijn nummer. The Other Side is een power liedje met een herkenbare falsetto in het refrein. In het liedje graaft hij diep in gebroken relaties en het bouwt zich mooi op. Het mooie aan het nummer is het zogeheten clap and stomp op de achtergrond. Op dit moment legt hij de laatste hand aan zijn EP.

Youtubelinkje: Vacay – The Other Side

2.Wildes – Bare

zw7x0sjl

Om te beginnen met een constatering die mij afgelopen week ineens te binnen schoot. Waar is London Grammar gebleven? De band die een paar jaar geleden de harten stal van verschillende muziekfans over de hele wereld en ook die van mij. Vooral de zang en looks van Hannah Reed (zucht). Ook was dit een begin van een tijdperk van bandjes die intens geïnspireerd zijn door London Grammar. Zo ook Wildes. Het is het solo project van Ella Walker zoals de zangeres in het echt heet. De naam Wildes komt van haar moeder af die haar muzikaal gevormd heeft, een leuk feitje. Ze groeide namelijk op met de muziek van Nick Cave, Fleetwood Mac en Joni Mitchell. Als muzikant realiseerde ze al snel dat de tekst van een nummer een belangrijk goed is. Dit hoor je ook zeker terug op Bare. Het is een soort mix van Daughter en het eerder genoemde London Grammar. Bare is dan ook de debuutsingle van deze dame en dit doet mijn heimwee naar London Grammar wel een beetje stillen.

Youtubelinkje: Wildes – Bare

3.We Bless, This Mess – Darling

nelson-graf-reis-we-bless-this-mess-ode-a-vida-em-forma-de-musica-1Ik ben al een tijdje fan van deze man. We Bless, This Mess is het soloproject van Nelson Graf Reis. Je zou denken dat hij uit een land als de USA zou komen maar dat is niet helemaal waar. Hij komt uit het zonnige Porto in Portugal. Als je naar hem luistert dan hoor je de invloeden die hij heeft opgedaan uit de punk muziek. Fans van hem zijn onder andere Frank Turner en je hoort daar ook invloeden van terug in zijn muziek. Over de muziek van We Bless, This Mess hangt een soort van positiviteit. En dat is maar al te fijn in de donkere dagen die eraan zitten te komen. Darling is een liedje waar je een glimlach op je gezicht van krijgt. Waar je spontaan op verliefd wordt. Zoals hij zelf zegt: We ademen, we leven en dat is een groot geschenk. Amen.

Youtubelinkje: We Bless, This Mess – Darling

~ Just Luuk ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#28 Het-midden-in-de-week-liedje

2016boniver-article_x4

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Deze week zet ik zoals ik al eerder gedaan heb een album in de spotlight en niet zomaar een album maar het 3e prachtige album van een van mijn favoriete artiesten namelijk Bon Iver.

Ergens in een zonnige zomerdag in Augustus was daar ineens het nieuws waar mijn hart een sprongetje maakte van plezier, van vreugde en vooral van nieuwsgierigheid. Bon Iver heeft een album aangekondigd. Na 5 jaar niks gedaan te hebben met Bon Iver en bezig zijn geweest met andere projecten kwam er het nieuws waar menig fan even zijn handen naar de lucht bracht om te bidden dat het album goed zou worden.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. Het album waar ik met smart op aan het wachten was is dan eindelijk uitgekomen. Een album waar je als Bon Iver fan jaren op heb moeten wachten. 22, A Million werd gedropt. En zoals je kan verwachten bij een Bon Iver album is het nooit hetzelfde. For Emma, Forever Ago was folky op en top, Bon Iver-Bon Iver was een album om bij weg te dromen en aan de hoeveelheid van de muzikanten en instrumenten kon je horen hoe muzikaal Justin Vernon nou eigen was. Een genie naar mijn mening. Ook op 22, A Million laat Justin Vernon zijn genialiteit horen. Elk nummer is zoals een schilderij, elke keer wanneer je er naar kijkt ontdek je nieuwe dingen. Zo is het ook met de muziek van Bon Iver. Ik had al een grote liefde voor zijn muziek maar na dit album al helemaal. Je hoort de invloeden die hij heeft opgedaan in de afgelopen jaren en de liedjes gaan veel dieper dan ooit. Kanye West hoor je zeker terug in zijn muziek, wat ik persoonlijk jammer vind maar wel op een manier dat alleen Justin Vernon kan. 22, A Million is zo´n album waar je naar mijn idee al zijn muzikale ervaring in verwerkt zijn. Zijn aanraking met roem heeft hem deze liedjes doen schrijven. Gruwel voor die roem ergens een beetje. Als 22, A Million een schilderij zou zijn dan was het Het Melkmeisje van Vermeer. Zo prachtig. De muziek op dit album doen je verbijsteren, laten je geschokt achter na de eerste luisterbeurt. Maar uiteindelijk je hart doet smelten. Ik denk dat je alleen maar kan luisteren naar Bon Iver en dat mijn liefde voor hem alleen maar meer aangewakkerd is.

 

 

 

#22 Het-midden-in-de-week-liedje

Deaf_Havana

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het een nummer die mij positief verrast heeft en deze band dan eindelijk op de kaart gaat zetten voor het grote publiek. En dat is namelijk Deaf Havana met Sing.

Even een korte update over de levensloop van deze band. Begonnen als een schoolband uit Norfolk, daar komen de bandleden vandaan. Het bizarre is dat Deaf Havana nog altijd dezelfde samenstelling heeft als ze begonnen. Dat is mooi om te zien natuurlijk. Na heel wat eerste EP´s die uitgegeven waren kwam er in 2009 het debuutalbum uit van Deaf Havana en is eigenlijk een weerspiegeling van de sound die de band nu heeft. In de loop van de jaren merk ik als luisteraar dat de sound toch best wel veranderd is. Van het harde post-hardcore naar de meer punk-pop kant die het nu is. Misschien dat het te maken heeft met de switch die ze 2011 maakte naar een ander label.

Het eerste album nadat ze getekend hadden bij BMG was Fools & Worthless Liars. Voor mij is dit de aanraking met Deaf Havana. Dit album is ook heel erg persoonlijk geschreven door de zanger van Deaf Havana: James Veck-Gilodi. Op verschillende nummers van dit album is te horen hoe hij struggled met het verlies van zijn beste vriend. Zeker op het nummer Hunstanton Pier & The Past Six Years. Waardoor de nummers ook live met een extra lading overkomen en dit ook echt terug hoort op het album zelf. Een mega sterk album. Vanaf dat moment ging het hard, het album kwam op de nummer 1 plaats van de rock charts in de UK en ze mochten een grote tour doen door de UK. Het album daarna bouwde ze voort op de successen die ze hadden met Fools & Worthless Liars. Ze kregen de volle steun van de BBC en mochten openen voor Bruce Springsteen en Muse. En nog altijd met het springerige punk-pop die ze in al die jaren maakte.

In 2017 komt er dan eindelijk het langverwachte nieuwe album uit van Deaf Havana en daar is Sing een onderdeel van. Een rock anthem waar je u tegen zegt. Het nummer heeft een ontzettend catchy refrein wat gaat over iemand die een liedje probeert te zingen. Doe het, brabbel maar wat en het komt vanzelf. Zing je week doormidden met dit nummer!

And we all just sing along, try to struggle on,
’cause we need it, yeah we need it.
We all just sing along, try to right the wrongs,
’cause we mean it, yeah we mean it.

~Just Luuk~