Weekend

#98 Thank God It’s Friday

Mansionair © Charlie Hardy

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It’s Friday! Met vandaag het woest mooie Mansonair.

Godjetering dit is eventjes een ontdekking. Ik kwam ze toevallig tegen en begon ze te luisteren en ze pakte mij met 1 luister beurt in. Mansoniar is een band uit Sydney bestaande uit Multi-instrumentalisten Jack Froggatt, Lachlan Bostock en Alex Nicholls. Ze maken enorm mysterieuze indie pop. Het zijn bijna schilderijen die ze maken alleen dan met muziek. Soundscapes waar je u tegen zegt met een woest geluid. Je wordt ingepakt en je kan amper stilzitten, iedergeval ik. Hun track Hold Me Down behaalde miljoenen streams op Spotify en bladen en blogs als NME, The Guardian en Stereogun gaven ze lovende kritieken. Verder stonden ze al in het voorprogramma van bands als Florence And The Machine en The Temper Trap. Easier is een groots nummer met een prachtige opbouw en grootse bombast. De dreun van de bass, die elke keer losbarst en de piano die de beat stuwt. Het nummer sluit met het woord Easier maar de echo van het nummer dreunt nog lekker door in mijn hoofd. Tegen jezelf zeggen dat het alles wel makkelijker wordt is dan ook wel de juiste boodschap van dit nummer. Ergens in 2017 komt het langverwachte album uit. Maar mijn god wat is dit een prachtig nummer. Dus laat je leiden door de prachtige tonen van dit nummer.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

#77 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday. Met vandaag de aandacht voor Sigrid – Don’t Kill My Vibe.

Jaja vandaag is het echt een kneitertje van een hit. Ik ben niet gauw onder de indruk van een pop artiest. Dan heeft het nummer wel echt iets nodig waardoor ik denk ja dit is het. Nou vandaag heb ik dat dus. Godjetering wat is dit goed zeg. Scandinavië heeft er weer een eentje, zo´n pareltje waar je gelijk enthousiast van wordt. De pas 20 jarige Sigrid dropte haar debuut single Don’t Kill My Vibe  en het is een stukje popmuziek wat goed in elkaar zit en het laat de songwriting skills zien van dit jonge meisje. Toen ze nog op de middelbare school zat had ze al veel succes lokaal. Op de nationale radio van Noorwegen is ze al een enorme hit en het wordt tijd dat ze gaat doorbreken internationaal. Over Don’t Kill My Vibe zegt Sigrid:  it may be a message to your cat, telling her that she’s not the master of the universe. Or maybe it’s just a really long DM saying you’re SO done with someone.” Sigrid komt uit een klein plaatsje in Noorwegen genaamd Ålesund, aan de west kust van Noorwegen.

Het nummer begint vrij rustig met een lief intro van het nummer met een piano. Daarna komt de fantastische stem van Sigrid erbij. Als Sigrid de titel van het nummer uit spuwt weet je dat het een goed nummer is. Het is aanstekelijk en enorm catchy. Sigrid dreigt een nieuwe alternatieve popqueen te gaan worden en ik zal vooraan staan om dit aan te kondigen. Een talent om in het oog te houden, want let op mijn woorden: Dit wordt er eentje.

 

 

 

 

 

#75 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Altijd Onderweg – Altijd Onderweg
  2. Clouds And Thorns – Everything Is Possible Now

Altijd Onderweg – Altijd Onderweg

foto van Altijd Onderweg.

Persoonlijk ben ik helemaal niet van de hiphop. Toch springen er de laatste paar jaren een aantal groepen uit die mijn aandacht weten te trekken. Natuurlijk is daar het altijd vrolijke Typhoon die mij altijd op elk moment van de dag weer van down naar vrolijk kan krijgen. Via hem ben ik bij Opgezwolle gekomen en sindsdien luister ik graag ernaar. Ook weet Altijd Onderweg mij enorm te prikkelen. Ik kwam achter deze band toen ik op het web aan het rondneuzen was. Een jongen die ik ken speelt gitaar in deze band. Bij Altijd Onderweg hoor je verschillende stijlen namelijk van reaggae tot aan pop, alles komt wel een beetje voorbij. Maar het grondbeginsel is ligt bij hiphop. En godsamme wat werkt dat goed zeg. Het is enorm aanstekelijk. Sinds een paar dagen luister ik Altijd Onderweg op repeat. Het is vrolijk, maakt je aan het dansen en als hiphop leek (om mijzelf zo maar even te noemen) enthousiast. Deze formatie uit Nijmegen dropte ook gelijk hun EP erbij en ook deze klinkt enorm veelbelovend. Het zou mij niks verbazen dat deze band binnen een korte tijd een hele hoop zieltjes gaat winnen.

Clouds And Thorns – Everything Is Possible Now

Ik ben groot fan van een kanaal alexrainbirdmusic. Deze pionier in het zoeken van nieuwe muziek is een beetje een voorbeeld voor mij. Het is een ontzettend fijn kanaal voor een muziekgek als ik. Daarnaast heeft hij sinds een tijdje een eigen platenmaatschappij. Hulde! Want dan komt er meer onbekende muziek aan bod. Zijn eerste sighning van deze man is Clouds And Thorns. Het is het project van Rich Andruska, en komt uit New Jersey. Afgelopen week werd de eerste single van de EP gereleased namelijk Everything Is Possible Now. Het is een folkpop anthem waar je u tegen zegt. Wat een crowdpleaser om zo maar te noemen. Als je dit nummer op een festival zou horen dan sta je als publiek niet stil met je biertje in je hand denk ik. Dansen wil je en zul je. Na een paar keer luisteren zit het nummer steenvast in je hoofd. Wat ene goede track! En zeker voor de zomermaanden is dit nummer een blijvertje in mijn afspeellijst.

 

 

 

 

 

 

#73 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Alan Walker ft Gavin James – Tired
  2. Canyon City – Paper Airplanes
  3. Roxeanne Hazes – Ik Was Toch Je Meisje

Alan Walker ft Gavin James – Tired

Dit jaar is het jaar van Alan Walker. Ik heb zelf een beetje een zwak voor deze producer uit Noorwegen. Het is ontzettend poppy en catchy en dat is soms ook wel eens erg welkom naast alle andere dingen die gemaakt worden en waar ik van hou. De pas 19 jarige breekt de afgelopen jaren alle streaming nummers. 1,5 biljoen streams op Youtube en 1 biljoen op Spotify. En dat alles met maar 3 singles uit. Knap werk. Hij brak natuurlijk door met Faded. Gister kwam er dan de 4e single uit genaamd Tired, en het sluit gelijk aan bij zijn winnende streak. God wat een nummer. Voor dit nummer werkt die samen met Gavin James, die wij natuurlijk kennen van The Book Of Love en als sympathieke singer-songwriter die eigenlijk iedereen wel in zijn hart genomen heeft. Het nummer heeft een refrein waar je u tegen zegt en je hoort de fijne stem van James er doorheen knallen. Melodisch, hard en enorm radio vriendelijk. Maar het is en blijft een Alan Walker productie. Ben benieuwd wat dit jaar nog meer op pad komt van Alan Walker maar als het nu eruit ziet gaat het een nog beter jaar worden. En dat op zijn 19e….

 

Canyon City – Paper Airplanes

Afbeeldingsresultaat voor canyon city band

Toen ik voor het eerst dit nummer hoorde was ik een beetje verliefd. Je wordt meegedragen door het lieve zingen van de zanger van Canyon City, Paul Johnson. Het is geniale brein achter deze band. Maar wat is Paper Airplanes een ongelofelijk lief liedje waar je gewoon niet chagrijnig van kan worden. De tekst, zijn stem en de melodieën het past perfect bij elkaar. Het is zo opvallend dat hij bij elke strum op zijn gitaar en elk woord wat hij zingt met zoveel emotie kan zingen. Het draagt je weg op een papieren vliegtuigje voor een paar minuten. Dit is indie-folk op zijn best.

3. Roxeanne Hazes – Ik Was Toch Je Meisje

Ja je leest het goed. Het is inderdaad de dochter van Andre Hazes. Verwacht geen smartlappen zoals haar broertje zingt en haar vader maar een hele fijne sound. Net als haar broer droomt Hazes van een succesvolle solocarrière. Later dit jaar zal er een album uitkomen en voor dit album werkte ze samen met Arno Krabman. Twee jaar geleden begon ze met het schrijven van haar eigen muziek. Ze tekende dan ook een contract bij Top Notch, het label van haar verloofde Erik Zwennes.  Over het nummer zegt ze: ,Ik merkte dat het begon te kriebelen. Dat ik behoefte kreeg aan een nieuwe creatieve uitlaatklep waarin ik mijn ideeën, gevoelens en creativiteit kwijt kan. Mijn vaders muziek is en blijft altijd de basis, en met mijn eigen muziek kan ik nu ook een andere kant laten zien”. Ik vind het een ontzettend lekker nummer en ik hoop dat ze er een beetje een doorbraak mee kan forceren.

 

 

 

 

 

 

 

 

#71 Thank God It´s Friday

Harry Styles

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag een special voor jullie lieve lezers. Namelijk een uitgebreid verslag van het album van Harry Styles.

Ik zat even te twijfelen om dit te doen maar ik ga het toch doen omdat ik eigenlijk wel beetje een sucker ben voor deze plaat. Het is namelijk niet zomaar een plaat. Je zou verwachten dat hij in het spoor blijft van One Direction maar dat gebeurd totaal niet. Invloeden van David Bowie, The Rolling Stones, Queen alles hoor je terug in de sound van Styles. De soft rock fetish zoals hij het zelf noemt is geen verassing voor de One Direction fans. Ik neem je vandaag mee door deze plaat.

Opener van de plaat is Meet Me In The Hallway. Op dit nummer zet Harry zichzelf weg als een LA singer-songwriter die zijn weg zoekt in alle gekte van Hollywood. Hij zing onder andere ¨just left your bedroom/Give me some morphine”. Een prachtig nummer met een heerlijke gitaarpartij eronder. Galmpje zoals John Lennon gebruikte erover en klaar. Een compliment moet er even gemaakt worden naar de co writers van deze plaat. Ze hebben enorm goed geluisterd naar de muziek van de jaren 60 & 70. Nadat we een beetje in een trance zijn geraakt komt er dan de eerste echte klapper van het album namelijk Sign Of The Times. Man wat is dit toch een fanatisch nummer. Het is bijna een ode aan David Bowie en Queen. Het mooie aan dit album is dat je na een tijdje niet meer denkt aan One Direction maar aan Harry als artiest opzich zelf. Na Sign Of The Times is er Carolina. Dit is een nummer die je makkelijk in je playlist zet voor een goede roadtrip in de zomer. Raampje open, wind door je haren en gaan. In de nummers Two Ghosts  & Sweet Creature bespeeld Styles zijn liefde voor country. Deze nummers hadden net zo makkelijk van Joni Mitchell of zijn ex Taylor Swift kunnen zijn.

En dan is daar echt de Rolling Stone plaat van het album. Only Angel heeft een koor, Cowbell en al het sappige en druipige van een goede Rolling Stone track. Het is echt een enorm lekker nummer. Hier zullen de meisjes wel wild van gaan worden. Hij zingt Couldn’t take you home to mother in a skirt that short,”. Dit zingt die voor een dame die de ¨Devil between the sheets is. Nou nou Harry. Wel een godslekkere plaat. Hij gaat nog even door op Kiwi, net zo´n stamper als Only Angel. Na het ruige pakt Harry even de versnelling terug met Ever Since New York. Een van de fijnste nummers op het album om even schaamteloos mee te zingen. Ever Since New York wordt de publiekslieveling van elk concert van Harry Styles & misschien we een enorme hit. Woman is een slow jam nummer die een liefdesbaby is van Prince. Harry vraagt aan de dame “Should we just search romantic comedies on Netflix and see what we can find?” In dit nummer beschrijft hij duidelijk de liefde voor vrouwen. From The Dining Table is een fijne afsluiter die net zo goed van Bon Iver had kunnen zijn. Rustig om mee af te sluiten.

Het naamloze album van Harry Styles is een alle opzichten niet een album dat het geluid van 2017 heeft maar een oud tintje eraan wat echt enorm fijn is. Maar Harry is opgegroeid, daarmee groeit zijn muziek ook mee.

#69 My Favorite New Music

Jaa het is weer zondag! Een dag om even helemaal niks te gaan doen. Bijkomen van een zware werkweek of van een week waar je in de boeken bent gedoken voor studie. Zo fijn. Vandaag de aandacht voor:

  1. Vinyl Theatre – Pull Your Weight
  2. The Wandering Hearts – Wish I Could
  3. Sam Fender – Play God

Vinyl Theatre – Pull Your Weight

Afgelopen week was ik een beetje online aan het zoeken naar leuke bands. Eigenlijk doe ik dit elke dag maar niet elke dag is een goede dag maar die dag was een voltreffer. Want ik leerde Vinyl Theatre kennen. Vinyl Theatre is een indie rock band met punk invloeden uit Milwaukee. Voordat ze getekend werden door het grote Fueled By Ramen brachten ze hun singles vooral uit op Soundcloud. Na de Chromatic EP kon Fueled By Ramen niet om hun heen en tekende de band in 2014. Een goede keuze want in 2014 brachten ze hun eerste te gekke plaat uit en mochten ze op tour met Twenty One Pilots. Sinds kort is daar Origami, het 2e album van de band en dit album moet hun naar grote hoogte brengen. Pull Your Weight staat op deze plaat is een indie-rock nummer met een ongelofelijk catchy refrein. Vergelijken doe ik met Twenty One Pilots, die in het soortgelijke traject kwamen. Fijn bandje en fijne muziek.

The Wandering Hearts – Wish I Could

The Wandering Hearts

Dat ik een grote liefde heb voor country en folk muziek is inmiddels niet meer een geheim en dan is het fijn om bands te ontdekken die ook daar onder vallen maar toch het grote publiek zouden kunnen bereiken. The Wandering Hearts is zo´n band. The Wandering Hearts werd ontdekt door het grote Decca Records met 1 demo online. Ja dit zijn van die sprookjes die je als band wilt mee maken. 1 nummer online en hatsee een recorddeal. De band verteld over het oprichten:  The Wandering Hearts say, “Tara and Tim met at a gig and were introduced soon after to AJ and Chess through mutual friends. Something between us all just clicked – we felt we had stumbled onto something special. We started writing together as a band and quickly developed The Wandering Hearts sound: a truthful lyric and lots of harmonies.”
Ze mixen folk met Americana maar behouden toch het Britse karakter in de muziek. Ze worden inmiddels ook vergeleken met Fleetwood Mac, wat geheel logisch is. Wish i Could werd gereleased op 5 mei en het is echt een heerlijk lief country liedje met harmonieën die je hart doen smelten.

Sam Fender – Play God

De pas 21 jarige singer-songwriter Sam Fender is klaar om de grote nieuwe held te worden. Zijn track Play God is een instant indie-rock anthem. Jesus wat een track is dit zeg. Je wilt ernaar luisteren, je wilt erop dansen en wat ik zelf heel erg graag doe op deze track is het heel gemeen meezingen. Voor de spiegel staan en vuil kijken en meezingen. Vocaal kan hij zich meten met Matt Corby & Hozier maar het heeft het sexy geluid van een vroege Catfish And The Bottlemen. Het is een track die je hypnotiseert en enorm explosief. Hij speelde al in het voorprogramma van Ben Howard en gaat de komende tijd grote stappen maken denk ik want dit is een nieuwkomer die we niet snel gaan vergeten.

 

 

 

 

 

 

 

#68 Het-midden-in-de-week-liedje

Het midden-in-de-week-liedje is een liedje die jou week doormidden zaagt. Dit kan zijn dat het een heel opbeurend liedje is die je doet dansen door de kamer of van het balkon naar iedereen wil schreeuwen hoe mooi het nummer wel niet is. Toch kan het ook een rustig nummer zijn die jou even doet beseffen hoe fijn het allemaal wel is en dit kan luisteren met een theetje in je hand en genieten van de minuten die het nummer heeft. Vandaag is het tijd voor een prachtig nummer namelijk: PLESTED met Habits.

Echt een tijd geleden luisterde ik naar een duo die voor echt hadden mogen doorbreken namelijk Chasing Grace. Man/vrouw duo met enorm sterke liedjes. Dit kwam ook meer omdat ze bij Naughty Boy getekend waren en hij ze produceerde. Na een enorm lange stilte was daar ineens Plested. Na 1 luisterbeurt was ik ondersteboven, dit was geweldig. In een lange tijd heb ik niet zo´n goede song gehoord. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat dit de mannelijke wederhelft was van Chasing Grace. Ik herkende zijn stem al maar kon het niet plaatsen. Nadat hij uit Chasing Grace gestapt was besefte hij dat hij het liefste nummers wou schrijven voor zichzelf. Na Chasing Grace stonden er echter een hoop grote artiesten in de rij om met hem te werken: Zayn Malik, Emili Sande, The Chainsmokers, Litte Mix en zo kan ik nog wel even doorgaan. 24 jaar pas deze jongen maar wat een geweldenaar. Toch verzamelde hij wat nummers voor zichzelf en Plested was geboren. Habits is intimiderend, soulful, een fragiele stem die je kriebels geeft met elke noot die hij zingt, het schuurt en het is een vlijmscherpe ode aan het hebben van een verkeerde liefde. Iets kleins opbouwen naar iets grootst. Als je Plested hoort denk je gelijk aan Rhodes, Amber Run. Komende staat hij geprogrammeerd op Barn On The Farm in de UK en ik denk dat hij langzaam in de spotlight begint te staan. Wat een artiest poeh, wat ben ik stiekem een beetje verliefd op deze artiest.

 

 

 

 

 

 

 

#63 Thank God It´s Friday!

Aangezien het vrijdag is geef ik jullie een mooie kickstarter voor het weekend. Dus zit je nu dit te lezen terwijl je aan het studeren bent of ergens in een kantoor voor je uit zit te staren? Doe je koptelefoon op, zet de volumeknop net even iets harder dan normaal want Thank God It´s Friday met vandaag de terugkeer van Paramore met Hard Times!

Jaa Hayley Williams en haar mannen zijn na een enorm lange periode terug van weg geweest. Paramore vormde zich in 2004 toen ze nog een rock band waren. In de late 2000 produceerde ze een muziek smaak die heel erg goed lag bij de meeste jongeren. Emo pop muziek als er al was met Fall Out Boy, My Chemical Romance en natuurlijk Panic! At The Disco. Man wat een tijden waren dat. Onder deze fanatieke luisteraars van deze muziek zat ik ook. Paramore stond hoog op mijn lijstje. Na heel wat albums later was daar ineens in 2014: Ain´t it Fun. Funky, totaal niet emo of rocky zoals de andere singles van Paramore wel waren. Ik moest eraan wennen en vele Paramore fans met mij. Toch sloeg deze single in als een bom en ze wonnen er zelfs een Grammy voor. Na een 3 jaar lange pauze keerde ze afgelopen week terug met Hard Times. Samen met bassist Jeremy Davis en terug van weg geweest Zac Farro. Waar ze gebleven waren met Ain´t it Fun  gaan ze nu verder met Hard Times. Het is wel rock maar ligt enorm ver af van de oude Paramore. Toch is het ontzettend verslavend. Het swingt, het rockt en Hayley is op haar best. Ik ben blij dat ze terug zijn!